อีกมุมที่ผมชอบเชื่อมโยงคือแนวคิดของเด็กผู้มีปัญญาเกินวัยแบบใน 'The Little Prince' ตรงนี้ไม่ได้หมายความว่าโคทาโร่พูดปรัชญาเป็นเล่ม แต่มีความโดดเดี่ยวเชิงภายในและวิธีมองโลกที่เฉียบคม คล้ายเด็กที่ต้องหาเหตุผลให้ชีวิตเองโดยไม่มีคู่มือ ทำให้ฉากเล็ก ๆ ในเรื่องมีพลังทางอารมณ์ขึ้นมาเสมอ
เราเชื่อว่านักเขียนยืนบนขอบที่ระหว่างประวัติศาสตร์ส่วนตัวกับนิทานพื้นบ้าน: ส่วนของความเงียบขรึมและบาดแผลในอดีตชวนให้นึกถึงตัวละครจากนิยายบู๊คลาสสิกอย่าง 'The Count of Monte Cristo' ที่ถูกปั้นให้กลับมายืนด้วยความตั้งใจ ส่วนเสน่ห์ที่นิ่งสงบนั้นมีลักษณะคล้ายกับฮีโร่ซามูไรใน 'Vagabond' — คนที่พูดน้อยแต่การกระทำหนักแน่น