หลังจากหย่าร้าง ประธานหญิงที่เย็นชาเสียใจแล้ว

“ลู่เฉิน นี่คือข้อตกลงการหย่าร้างที่จัดทำโดยคุณหลี่ คุณเซ็นชื่อเลยค่ะ”

ชิงเฉิงกรุ๊ป ในสำนักงานของประธาน

เลขาจางที่สวมเครื่องแบบ OL วางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ

ที่อยู่ตรงข้ามเธอ มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูหล่อเหลาและแต่งตัวอย่างเรียบง่ายนั่งอยู่

“หย่าร้าง? หมายความว่าอะไร?” ลู่เฉินตกตะลึงเล็กน้อย

“ลู่เฉิน คุณยังไม่เข้าใจเหรอ? การแต่งงานของคุณกับคุณหลี่เดินมาถึงทางตันแล้ว คุณสองคนอยู่คนละโลกกันไปแล้ว การมีตัวตนอยู่ของคุณคือตัวถ่วงความเจริญสำหรับคุณหลี่!” เลขาจางพูดอย่างไร้ความปราณี

"ตัวถ่วงความเจริญ?"

ลู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ฉะนั้น นี่คือความคิดที่เธอมีต่อผมหรอ?"

ตอนที่เขาสองคนแต่งงาน ตระกูลหลี่อยู่ในสถานการณ์ที่ตกต่ำและมีหนี้สินจำนวนมาก

เป็นเขาเอง คนที่ช่วยตระกูลหลี่ให้พ้นจากความยากลำบากนั้น

ไม่คาดคิดเลยว่าถึงตอนนี้ หลังจากที่หลี่ชิงเหยาร่ำรวยและมีอำนาจแล้ว เธอจะทิ้งเขาไป

“คุณจะเข้าใจแบบนี้ก็ได้”

เลขาจางยกคางขึ้นแล้วชี้ไปที่นิตยสารที่วางบนโต๊ะ บนหน้าปกอันงดงามนั้น มีหญิงสาวที่สวยสง่ามากคนหนึ่งถูกตีพิมพ์อยู่บนนั้น

“ลู่เฉิน คุณดูหัวข้อบนนิตยสารฉบับนี้สิ ในเวลาสั้นๆเพียงสามปี ค่าตัวของคุณหลี่ก็ได้เกิน 5 พันล้านบาทไปแล้ว เธอไม่เพียงแต่ได้สร้างปาฏิหาริย์ และยังกลายเป็นประธานสาวสวยที่เป็นที่นิยมมากทั่วเมืองเจียงหลิงอีกด้วย! ด้วยความสวยและความสามารถของเธอ แน่นอนว่าเธอจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดและได้รับความชื่นชมจากผู้คนนับหมื่น!

ส่วนคุณล่ะ? คุณเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไร้ความสามารถ คุณไม่คู่ควรกับเธอเลยสักนิด ดังนั้นฉันหวังว่าคุณจะมีความเจียมเนื้อเจียมตัวบ้าง! "

เมื่อเลขาจางเห็นว่าลู่เฉินไม่พูดไม่จา เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดต่อว่า "ฉันรู้ว่าคุณไม่เต็มใจยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่นี่คือความจริง ใช่อยู่ที่คุณอาจจะเคยช่วยคุณหลี่ แต่ในช่วงสามปีนี้ เธอได้ชดใช้เท่าที่เธอควรจะชดใช้แล้ว ตอนนี้ เป็นคุณต่างหากที่เป็นหนี้เธอ!”

“หรือว่า การแต่งงานมันเป็นเพียงการทำธุรกรรมอย่างนั้นหรอ?”

ลู่เฉินหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามระงับอารมณ์ของเขา "ถ้าต้องการหย่าร้างล่ะก็ ให้หลี่ชิงเหยามาคุยกับผมด้วยตัวเธอเอง"

“คุณหลี่ยุ่งมาก เรื่องเล็กแค่นี้ก็ไม่ต้องไปรบกวนเธอหรอก”

"เรื่องเล็กๆ?"

ลู่เฉินตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วเขาก็หัวเราะเยาะเย้ยตัวเองขึ้นมา "ใช่เหรอ? ในสายตาของเธอ การหย่าร้างเป็นเพียงเรื่องเล็กๆน้อยๆหรอ? แม้แต่เวลาที่มาพบและพูดอะไรสักสองสามคำกับผมก็ไม่มีเลยงั้นหรอ? ตอนนี้เธอ ... สูงเกินเอื้อมไปแล้วจริงๆนะ!”

“ลู่เฉิน เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เราหยุดพูดไร้สาระกันเถอะ”

เลขาจางดันข้อตกลงไปข้างหน้า "ขอแค่คุณลงนามในนั้น คุณจะไม่เพียงแต่ได้รถและบ้านเท่านั้น คุณยังจะได้รับค่าตอบแทน4พันล้านบาทอีกด้วย คุณควรต้องรู้ไว้นะ ว่านี่เป็นเงินที่คุณจะไม่มีวันหาได้เลยในชีวิตนี้! "

“4พันล้านบาทนั้นเยอะจริงๆ แต่น่าเสียดาย... ผมไม่ต้องการ ถ้าจะหย่า ได้ ให้เธอมาพูดกับผมเอง ไม่เช่นนั้นผมจะไม่เซ็นชื่อ” ลู่เฉินพูดอย่างเย็นชา

“ลู่เฉิน! คุณอย่าทำเรื่องมากไปนะ!”

เลขาจางทุบโต๊ะแล้วตะคอกว่า "อย่าหาว่าฉันไม่ได้เตือนคุณนะ ด้วยอำนาจและสถานะในตอนนี้ของคุณหลี่ มันง่ายมากที่จะหย่ากับคุณ แต่เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาเธอเลยอยากจะไว้เกียรติคุณบ้าง ทางที่ดี คุณอย่าไปท้าทายลิมิตของเธอดีกว่านะ!"

"เกียรติ?"

ลู่เฉินแค่รู้สึกว่ามันดูตลก

แม้แต่การหย่าร้างเธอก็ไม่ยอมจะมาปรากฏตัว แล้วยังจะมาพูดถึงเกียรติได้อย่างไร?

อีกอย่าง หากเธอเห็นแก่มิตรภาพที่ผ่านมาของเขาสองคนจริงๆ เธอจะพูดคำข่มขู่เช่นนี้ออกมาหรอ?

“ผมว่าเราไม่มีอะไรจะพูดคุยกันแล้ว”

ลู่เฉินขี้เกียจที่จะพูดอะไรอีก เขาลุกขึ้นและเตรียมจะเดินจากไป

“ลู่เฉิน! คุณ——”

ขณะที่เลขาจางกำลังจะระเบิด

ผู้หญิงสวยมากๆคนหนึ่งหุ่นดีและสวมชุดเดรสยาวสีดำก็เปิดประตูแล้วเดินเข้ามา

ผิวของเธอขาวเนียนและใส ใบหน้าของเธองดงามและสมบูรณ์แบบ รูปร่างของเธอไม่ต้องพูดถึง ช่างสวยสง่า

แล้วประกอบกับออร่าความเยือกเย็นของเธอนั้น ทั้งตัวเธอดูเหมือนนางฟ้าที่เดินออกมาจากภาพวาด มันน่าทึ่งมาก!

“ในที่สุด คุณก็ยอมปรากฏตัวแล้ว”

เมื่อลู่เฉินมองดูหญิงผู้งดงามที่อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขารู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง

พวกเขาแต่งงานมาสามปี ทั้งสองคนก็ปฏิบัติต่อกันด้วยความเคารพมาโดยตลอด

แต่สุดท้าย พวกเขาก็เดินมาถึงจุดนี้อยู่ดี

และเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำอะไรผิดไปกันแน่?

“ขอโทษที เมื่อกี้ฉันมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย เลยมาสาย”

หลี่ชิงเหยานั่งลง สีหน้าของเธอดูไม่แยแสเช่นเคย

“คุณหลี่นี่ยุ่งจริงๆ ยุ่งถึง...ขนาดหย่าก็ต้องให้คนอื่นมาช่วยทำแทน” ลู่เฉินกล่าว

เมื่อหลี่ชิงเหยาได้ยินเช่นนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่เธอไม่ได้อธิบายแต่พูดว่า "ในเมื่อมาแล้ว เราก็เข้าเรื่องกันเถอะ ฉันไม่อยากพูสิ่งที่ไม่จำเป็นแล้ว คราวนี้ ก็ถือว่าฉันทำผิดกับคุณ เราจากกันด้วยดีเถอะ หลังจากการหย่าร้าง บ้านและรถทั้งหมดจะเป็นของคุณ และฉันจะมอบเงินอีก 4 พันล้านบาทให้คุณเป็นค่าเลิกรากัน เป็นยังไง? "

หลังจากพูดจบ เธอก็วางบัตรใบหนึ่งลงบนโต๊ะด้วย

“คุณคิดว่าความรู้สึกนั้นวัดค่าได้ด้วยเงินหรือ?” ลู่เฉินถามขึ้นอย่างกะทันหัน

“คิดว่ามันน้อยไปเหรอ? ได้... หากคุณมีความต้องการอะไรก็บอกมาได้เลย ขอแค่ฉันตอบสนองได้” หลี่ชิงเหยาดูเฉยเมยมาก

“ดูเหมือนว่าคุณไม่ได้เข้าใจความหมายที่ผมสื่อ โอเค งั้นผมจะถามอีกแบบหนึ่ง เงินและอำนาจมีความสำคัญขนาดนั้นจริงๆเหรอ?” ลู่เฉินไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก

หลี่ชิงเหยาเดินไปที่หน้าต่างยาวที่ขอบตกถึงพื้น เธอมองไปข้างนอก และพูดอย่างหนักแน่นว่า "อย่างน้อย สำหรับฉัน มันสำคัญมาก!"

“แต่เงินที่คุณหาได้ในตอนนี้ มันเพียงพอที่จะให้คุณจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขไปตลอดชีวิตแล้วนะ ยังไม่พออีกเหรอ?”

“ลู่เฉิน นี่ก็คือความต่างระหว่างคุณกับฉัน คุณจะไม่มีวันเข้าใจว่าฉันคิดอะไรอยู่กันแน่” หลี่ชิงเหยาส่ายหัวด้วยความผิดหวัง

ที่พวกเขาสองคนเดินมาถึงวันนี้ มันไม่เพียงแต่มีความแตกต่างในทางฐานะทางสังคมของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังมีความแตกต่างทางจิตวิญญาณความคิดของพวกเขาด้วย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเธอมองไม่เห็นความหวังอะไรจากอีกฝ่ายเลย

“ใช่สิ…ผมจะไปรู้ได้อย่างไรว่าคุณคิดอะไรอยู่ล่ะ?”

ลู่เฉินยิ้มอย่างเยาะเย้ยตัวเอง "ผมทำได้แค่ ทำอาหารให้คุณเมื่อคุณหิว ส่งเสื้อผ้าให้คุณเมื่อคุณรู้สึกหนาว และพาคุณไปโรงพยาบาลเมื่อคุณป่วยก็เท่านั้น"

"ตอนนี้มันไม่มีความหมายที่จะพูดถึงอะไรเหล่านี้แล้ว" นัยน์ตาของความสบสนแวบขึ้นมาในดวงตาของหลี่ชิงเหยา แต่มันก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอย่างรวดเร็ว

"มันก็ถูกอย่างที่พูด"

ลู่เฉินพยักหน้าอย่างเห็นด้วยและพูดว่า "ผมได้ยินมาว่า ช่วงนี้คุณสนิทกับนายน้อยของตระกูลหยางมากใช่ไหม เป็นเพราะเขาหรือเปล่า?"

หลี่ชิงเหยากะจะปฏิเสธ แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็พยักหน้า "คุณจะเข้าใจแบบนี้ก็ได้"

“โอเค งั้นผมขออวยพรให้พวกคุณมีความสุข”

ลู่เฉินยิ้มเบาๆ และตรงไปลงนามในข้อตกลงการหย่าร้างเลย

ไม่มีความลังเล ไม่มีความสงสัย มีเพียงความท้อแท้

สิ่งที่น่าเจ็บใจคือวันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเขา

ช่างเป็นเรื่องตลกมากที่เลือกวันแต่งงานและหย่าร้างไว้ในวันเดียวกัน

“ผมไม่ต้องการเงินอะไรทั้งนั้น แต่คุณต้องคืนจี้หยกนั้นให้ผม เพราะมันเป็นสิ่งที่แม่ผมทิ้งไว้ให้ผมก่อนที่เธอจะเสียชีวิตไป และเป็นหลักฐานของลูกสะใภ้ของตระกูลลู่ด้วย” ลู่เฉินชี้ไปที่ปกเสื้อของเธอ

"อืม"

หลี่ชิงเหยาพยักหน้า เธอถอดจี้หยกออกแล้วยื่นให้เขา

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราสองคนไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว!”

หลังจากที่ลู่เฉินใส่จี้หยกแล้ว เขาก็ลุกขึ้นและจากไปโดยตรง

เขาในขณะนี้ ดวงตาไม่มีความอ่อนโยนอีกต่อไป มันถูกแทนที่ด้วยความเฉยเมยและเย็นชา

“เลขาจาง คุณคิดว่าฉันทำถูกแล้วหรือ?” ดวงตาของหลี่ชิงเหยาสับสนเล็กน้อย

แม้ว่าเธอจะเป็นคนที่บอกว่าหย่า แต่เมื่อมาถึงจุดนี้จริงๆ เธอพบว่าตัวเองดูเหมือนไม่มีความสุขแม้แต่น้อยเลย

"แน่นอน!"

เลขาจางพยักหน้าอย่างแรง "คุณมีสิทธิ์ที่จะไล่ตามความสุข ลู่เฉินในปัจจุบันไม่คู่ควรกับคุณเลย เขาได้แต่ส่งผลต่อความก้าวหน้าของคุณเท่านั้น คุณต้องกลายเป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองเจียงหลิง!"

หลี่ชิงเหยาไม่ได้พูดอะไร เธอแค่มองไปที่ด้านหลังที่ดูโดดเดี่ยวของเขา เธอรู้สึกเจ็บใจอย่างอธิบายไม่ถูก

ราวกับว่าบางสิ่งที่สำคัญนั้น กำลังค่อยๆหายไปอยู่...