ไคกาคุ

เลือกสั่งจากร้านที่มีการระบุว่าเป็นตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการหรือร้านที่ได้รับอนุญาตจะช่วยให้สบายใจได้มากกว่า เพราะสินค้าลิขสิทธิ์ของ 'ไคกาคุ' มักมาจากผู้ผลิตญี่ปุ่นหรือผู้ถือลิขสิทธิ์ในภูมิภาคต่าง ๆ และการสั่งจากแหล่งที่เชื่อถือได้ลดความเสี่ยงของของปลอมลงมาก

ในฐานะคนสะสมที่ติดตามการวางขายของเล่น ฟิกเกอร์ และสินค้าพรีเมียมจากญี่ปุ่น ฉันมักเริ่มต้นที่ร้านออนไลน์จากญี่ปุ่นที่มีชื่อเสียงด้านการขายสินค้าลิขสิทธิ์ เช่น AmiAmi, CDJapan หรือ Rakuten (ผ่านร้านค้าทางการ) เพราะร้านเหล่านี้มักมีการประกาศว่าผลิตภัณฑ์ไหนเป็นของแท้และมีการเปิดพรีออเดอร์เมื่อผู้ผลิตออกของใหม่ นอกจากนี้ยังมีบริการตัวกลางเช่น Buyee หรือ FromJapan ที่ช่วยซื้อจากร้านญี่ปุ่นที่ส่งเฉพาะในประเทศ เพราะวิธีนี้มักได้สินค้าจากล็อตตรงของบริษัทผู้ผลิต

อีกทางเลือกหนึ่งที่ฉันใช้คือร้านค้าต่างประเทศที่เป็นร้านทางการของบริษัทผู้ผลิตหรือสตูดิโอ เช่น Good Smile Online Shop หรือร้านทางการของผู้แจกจ่ายในต่างประเทศ เพราะมักมีการรับประกันและการจัดส่งที่ชัดเจน ถ้าต้องการซื้อในไทยให้มองหาร้านที่ประกาศเป็นตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการของผู้ถือสิทธิ์หรือมีป้าย 'Official Store' ในแพลตฟอร์มใหญ่ ๆ แล้วตรวจสอบว่ามีใบเสร็จหรือเอกสารยืนยันการนำเข้าไว้ด้วย จะทำให้สะดวกและมั่นใจมากขึ้นเวลารอของจากคาแรคเตอร์โปรดอย่างใน 'ไคกาคุ'

พอได้อ่านฉบับนิยายของ 'ไคกาคุ' รู้สึกได้ทันทีว่าจังหวะกับมุมมองเปลี่ยนไปมากกว่าที่คิด

ความแตกต่างสำคัญที่ฉันสังเกตคือพื้นที่ของความคิดภายในตัวละครในฉบับนิยายถูกขยายให้กว้างขึ้น นิยายมักจะให้เวลาเราอยู่กับความลังเล ความทรงจำ และการตัดสินใจแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้ฉากเปิดที่ในเวอร์ชันภาพดูรวดเร็วกลายเป็นช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อธิบายแรงจูงใจของตัวเอกอย่างชัดเจนขึ้น ฉากพบกันครั้งแรกของตัวเอกกับคู่ปรับที่ในฉบับภาพเน้นภาพและจังหวะดนตรี ในนิยายกลับมีการสอดแทรกความคิดย้อนอดีตและภาพจำ ทำให้ความหมายของการพบกันเปลี่ยนโทน

อีกประเด็นที่น่าสนใจคือการตัดทอนและการเพิ่มฉาก บางบทในนิยายมีความเยิ่นเย้อโดยตั้งใจเพื่อสร้างบรรยากาศ แต่ฉบับภาพมักจะย่อฉากเหล่านั้นหรือเล่าแทนด้วยภาพสั้น ๆ ซึ่งเปลี่ยนการรับรู้ของตัวละครและธีมไปด้วย ฉันชอบการค้นพบเล็ก ๆ ที่นิยายมอบให้ แต่อีกด้านหนึ่งก็เข้าใจการเลือกของผู้สร้างภาพที่ต้องรักษาจังหวะและความเข้มข้นให้ผู้ชม ภาพรวมแล้วฉบับนิยายทำให้เรื่องเป็นมิติมากขึ้นในแง่ความลึกของตัวละคร ขณะที่ฉบับภาพทำให้พลังทางภาพและอารมณ์เข้าถึงได้ทันที นั่นแหละทำให้ทั้งสองฉบับรู้สึกต่าง แต่เติมเต็มกันได้ในทางของตัวเอง

ลองนึกภาพการเปิดเล่มแรกของการ์ตูนที่โลกกับตัวละครถูกปูอย่างค่อยเป็นค่อยไปและมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้ติดตามได้ตั้งแต่หน้าแรก — นั่นคือเหตุผลหลักที่ฉันแนะนำให้เริ่มจากเล่ม 1 ของ 'ไคกาคุ' ถ้าต้องการเข้าใจรากฐานของเรื่อง การอ่านตั้งแต่ต้นจะช่วยให้เห็นพัฒนาการความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและธีมซึ่งมักเป็นหัวใจของนวนิยายภาพแนวนี้

การอ่านจากเล่มแรกยังช่วยให้เห็นวิวัฒนาการด้านงานภาพและการเล่าเรื่องของผู้แต่งด้วย แค่ภาพประกอบบางเฟรมในเล่มหลังๆ จะมีน้ำหนักทางอารมณ์ยิ่งขึ้นเมื่อเรารู้เบื้องหลังของตัวละคร ฉันมักคิดถึงความรู้สึกแบบเดียวกับตอนอ่าน 'Vagabond' ที่การเว้นช่องว่างและการใช้เงาทำให้ฉากเงียบมีพลังขึ้นเมื่อย้อนกลับไปดูต้นกำเนิดของมัน

ถ้าความใจร้อนอยากเห็นจุดพลิกผันเร็วๆ ก็พอเข้าใจได้ แต่สำหรับการลงทุนระยะยาว เล่มแรกให้ผลตอบแทนทางอารมณ์ที่ค่อยเป็นค่อยไปและคงทนกว่าการข้ามไปอ่านตอนเด็ดเพียงอย่างเดียว — มันเหมือนการปลูกต้นไม้ที่จะให้ร่มเงาที่แท้จริงเมื่อรากฝังแน่นแล้ว

ยังจำภาพฉากปะทะในสายฝนของ 'ไคกาคุ' ได้อย่างชัดเจน — มันไม่ใช่แค่ความรุนแรง แต่เป็นการพังทลายของความหวังที่ถูกขยี้อย่างเรียบง่ายและโหดร้าย

ในมุมมองของคนที่ชมซีรีส์มานาน ฉากนี้ถูกยกย่องโดยนักวิจารณ์เพราะองค์ประกอบตรงจังหวะพอดี: แสงนีออนที่กระทบกับหยดฝนทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเหมือนชดเชยน้ำหนักของบท ตัวละครไม่ต้องพูดมาก แต่แววตาและการหายใจบอกเล่าทุกสิ่ง พวกเขาชมการกำกับภาพที่ใช้มุมกล้องแคบ ๆ เพื่อเน้นความอึดอัด และการตัดต่อที่ไม่ให้ผู้ชมมีเวลาหายใจ ทำให้ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงการระเบิดทางอารมณ์ในเฟรมสุดท้าย

ฟังจากนักวิจารณ์หลายคนแล้ว จะเห็นว่าพวกเขาไม่ได้ยกย่องแค่ฉากต่อสู้ แต่ยกย่องการออกแบบเสียงด้วย เสียงฝนกระทบพื้น เสียงรองเท้าวิ่งบนคอนกรีต และซาวด์แทร็กที่หลุดเข้ามาเป็นช็อต ๆ สร้างสัมผัสที่หนักแน่นและไม่ปลอบโยน วิจารณ์บางคนเปรียบฉากนี้กับซีนคลาสสิกจากงานภาพยนตร์ยุคก่อนที่ใช้วิธีการแสดงแทนคำพูด เพื่อบอกว่าซีรีส์ไม่กลัวที่จะทำให้ผู้ชมรู้สึกไม่สบาย — ซึ่งในความเป็นจริงมันคือความกล้าที่ทำให้ฉากนี้ติดตาไปอีกนาน

พูดตรง ๆ แล้ว ฉากแบบนี้ทำให้ฉันเห็นว่าเหตุผลที่นักวิจารณ์ชื่นชม 'ไคกาคุ' คือการรวมกันของเทคนิคและอารมณ์อย่างกลมกลืน ไม่ใช่แค่โชว์ทักษะ แต่คือการอธิบายตัวละครผ่านภาพน้อยคำ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ยังคงสะกดผู้ชมต่อไป

คำว่า 'ไคจู' (怪獣) แปลตรงตัวว่า 'สัตว์ประหลาด' หรือ 'สัตว์ลึกลับ' และโดยทั่วไปคนจะนึกถึงสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ทำลายเมืองและปะทะกับกองทัพหรือฮีโร่บนจอ ภาพจำของไคจูมักเป็นสัตว์ที่มีขนาดเทียบเท่าอาคารหรือภูเขา มีพลังทำลายล้างสูง บางตัวดูเหมือนสัตว์ร่วมสมัย บางตัวมีลักษณะเหนือธรรมชาติ ซึ่งความหลากหลายนี้ทำให้ไคจูเป็นแนวคิดที่ยืดหยุ่นมากในงานเล่าเรื่อง ตั้งแต่หนังตู้มโฮมแบบคลาสสิกไปจนถึงนิยายวิทย์จิตวิทยาและการ์ตูนที่ตีความใหม่ของความหมายของคำว่า 'สัตว์ประหลาด' สำหรับผม ไคจูไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตล้มล้างเมือง แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ที่สะท้อนความกลัว ความแค้น และความหวังของสังคมในช่วงเวลาหนึ่งด้วย

รากเหง้าของไคจูไม่ได้มาจากตำนานใดตำนานเดียว แต่สามารถเห็นเงาของเทพนิยายและโยไกในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นได้ชัดเจน สัตว์ยักษ์ในตำนานอย่าง 'ยามาตะ โนะ โอโรจิ' (งูยักษ์แปดหัว) หรือเรื่องราวของ 'นามาอาซุ' ปลายักษ์ที่เชื่อกันว่าเป็นสาเหตุของแผ่นดินไหว ล้วนให้โครงสร้างไคลแมกซ์ของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ท้าทายมนุษย์และธรรมชาติ นอกจากนี้ โยไกและบาเคโมโน (บรรดาภูตผีปีศาจ) ก็มีบทบาทในการกำหนดรูปแบบการเล่าเรื่องของสิ่งแปลกประหลาดที่เกินความเข้าใจ ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไป พวกนี้เข้ามาผสมผสานกับแรงกดดันจากเหตุการณ์สมัยใหม่ เช่น สงครามและการทดลองนิวเคลียร์ จนกลายเป็นไคจูแบบที่เราคุ้นเคยในภาพยนตร์ยุคหลัง

จุดเปลี่ยนสำคัญสำหรับไคจูสมัยใหม่คืองานภาพยนตร์ของยุคหลังสงครามที่ใช้สัตว์ประหลาดเป็นสัญลักษณ์ของภัยนิวเคลียร์และความหวาดกลัวทางสังคม หนังคลาสสิกอย่าง 'Godzilla' (หรือในญี่ปุ่นชื่อ 'Gojira') เป็นเสมือนต้นแบบที่ทำให้คำว่าไคจูกลายเป็นแนวทางการเล่าเรื่องที่ทรงอิทธิพล ผลงานต่อมาอย่าง 'Mothra' 'Rodan' หรือ 'King Ghidorah' ขยายความเป็นไปได้ทั้งในเชิงฮีโร่และร้าย รวมถึงซีรีส์โทรทัศน์อย่าง 'Ultraman' ที่นำเอาไคจูมาสู้กับยอดมนุษย์จนกลายเป็นวัฒนธรรมป๊อปที่เด็กๆ เติบโตมาด้วย ผมชอบเห็นว่าความหมายของไคจูเปลี่ยนไปตามยุค ยุคหนึ่งมันเป็นตัวแทนความกลัวนิวเคลียร์ ยุคหนึ่งมันถูกยกขึ้นเป็นผู้พิทักษ์ธรรมชาติ และยุคใหม่ๆ ก็พาผู้ชมไปคิดถึงการอยู่ร่วมกับสิ่งแปลกปลอมที่เราไม่เข้าใจ เช่นในหนังสมัยใหม่อย่าง 'Pacific Rim' ที่ตีความความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และไคจูในมุมของเทคโนโลยีและความร่วมมือ

สุดท้าย ความน่าสนใจของไคจูสำหรับผมคือความสามารถในการเป็นกระจกสะท้อนความเปลี่ยนแปลงของสังคมและอารมณ์ร่วมสมัย เวลาเห็นฉากเมืองโดนกระแทกหรือการปะทะระหว่างยักษ์กับมนุษย์ มันกระตุ้นทั้งความหวาดกลัวและความยิ่งใหญ่ในเวลาเดียวกัน ผมมักจะนึกถึงตอนเด็กๆ ที่หัวใจเต้นแรงกับการล้มลงของตึกหรือฉากฮีโร่เข้าช่วยเหลือ ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่กับผมเสมอ และทำให้ไคจูไม่ใช่แค่สัตว์ประหลาดบนหน้าจอ แต่เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องเล่าและความทรงจำที่น่าหลงใหล

การ์ตูนญี่ปุ่นเรื่อง 'ริคุมุไค' โด่งดังในไทยเพราะความแปลกใหม่ของเนื้อเรื่องที่ผสมผสานระหว่างสแลงวัยรุ่นกับวัฒนธรรมโอตากุได้อย่างลงตัว ตัวละครหลักเป็นเด็กมัธยมที่รวมกลุ่มกันทำกิจกรรมสุดเพี้ยน แต่แฝงไว้ด้วยมุมมองชีวิตที่ลึกซึ้งจนน่าประทับใจ

จุดเด่นอีกอย่างคือการใช้ภาษาวัยรุ่นญี่ปุ่นแบบเต็มๆ แปลไทยแล้วยังคงอารมณ์เดิมไว้ได้ ทำให้วัยรุ่นไทยอินตามไปด้วย บทสนทนาที่เต็มไปด้วยมุกตลกแบบเฉพาะกลุ่มแต่ไม่เฟล มีทั้งความน่ารักและความคัลท์ที่สมดุลกันพอดี ทำให้หลายคนยกให้เป็นหนึ่งในซีรีส์ที่ทำออกมาได้เหมาะกับรสนิยมวัยรุ่นไทยมากที่สุดยุคหนึ่ง

การที่อนิเมะออกอากาศช่วงเวลาเดียวกับที่กระแสญี่ปุ่นบูมในไทยก็ช่วยให้คนหันมาสนใจมากขึ้น แถมเพลงประกอบอย่าง 'Sweet Soul Revue' ยังถูกนำมาใช้ในคลิปไวรัลจนทำให้คนไม่ดูอนิเมะก็ยังรู้จักชื่อเรื่อง

พอพูดถึงกาจิอาคุตะแล้ว ผมมักจะนึกถึงตัวละครที่เดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างฮีโร่กับคนทรยศ เขาไม่ได้เป็นคนที่ยิ้มแย้มแล้วชัดเจนว่าเป็นฝ่ายดี แต่การกระทำหลายอย่างของเขามักเกิดจากความตั้งใจที่จะปกป้องบางสิ่ง แม้จะใช้วิธีที่โหดร้ายหรือเลวร้ายก็ตาม

ในมุมมองของผม กาจิอาคุตะทำหน้าที่เหมือนจุดชนวนให้เรื่องราวเดินหน้าอย่างรวดเร็ว เหมือนฉากหนึ่งใน 'Fullmetal Alchemist' ที่ความลับของอดีตถูกดึงขึ้นมาและเปลี่ยนความสัมพันธ์ของตัวละครทั้งหมด เขามักจะเป็นคนเปิดโปงปมสำคัญ—ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือการกระทำที่ทำให้ตัวเอกต้องเลือกทางที่ยากกว่า แต่การเลือกของตัวเอกนั้นเองที่เผยให้เห็นแก่นแท้ของเรื่อง ทำให้ฉากจบมีพลังมากขึ้นกว่าเดิม ผมชอบวิธีที่เขาไม่ถูกลดทอนเป็นแค่คนร้ายแบบเรียบง่าย แต่ยังเป็นเครื่องมือสะท้อนค่านิยมและความขัดแย้งภายในชุมชนตัวละคร ซึ่งทำให้เรื่องมีมิติและเจ็บปวดไปพร้อมกัน

นึกถึงบทบาทของ 'ไค โอ ก้า' ในเรื่องหลักแล้ว ผมมองว่าเขาเป็นทั้งจุดชนวนทางอารมณ์และเข็มทิศเชิงจริยธรรมให้กับเรื่องราว ไม่ใช่แค่ตัวละครที่ผลักดันพล็อตไปข้างหน้าอย่างเดียว แต่ยังทำหน้าที่สะท้อนค่านิยมที่ผู้แต่งต้องการตั้งคำถาม: อะไรคือความยุติธรรม การเสียสละ และความรับผิดชอบต่อสังคม ตัวละครนี้อยู่ตรงกลางระหว่างแรงกระตุ้นภายนอกกับความขัดแย้งภายใน ซึ่งทำให้ฉากที่เขาต้องตัดสินใจมีน้ำหนักมากกว่าฉากแอ็กชันธรรมดา ๆ

ในมุมมองเชิงโครงสร้างของเรื่อง 'ไค โอ ก้า' มักเป็นคณะกรรมการตัดสินใจของตัวเอกและฝ่ายตรงข้ามในเวลาเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตัวเอกไม่ใช่แค่เพื่อนหรือศัตรู แต่เป็นพื้นที่ทดลองสำหรับความคิดต่าง ๆ ที่เรื่องต้องการทดสอบ ผมชอบที่บางครั้งเขาทำหน้าที่เป็น 'กระจกบิด' ของตัวเอก—เมื่อเห็นการตัดสินใจของเขา ตัวเอกต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่เป็นไปได้ของเส้นทางที่ตัวเองอาจเลือกเดิน ซึ่งช่วยให้ธีมหลักของเรื่องเด่นชัดขึ้น

นอกจากนี้ยังเห็นว่าเขาเป็นตัวเชื่อมระหว่างเหตุการณ์เล็ก ๆ กับจุดเปลี่ยนใหญ่หลายครั้ง การกระทำเล็ก ๆ ของเขามักตามมาด้วยผลสะเทือนที่กระจายไปทั่วเรื่อง ผมคิดว่าองค์ประกอบนี้สำคัญเพราะทำให้ทุกการเลือกของตัวละครมีนิยาม ไม่ใช่แค่เป็นฉากโชว์พลัง แต่เป็นการขับเคลื่อนธีม ตัวอย่างเช่นฉากที่เขาเลือกละทิ้งหรือยืนหยัดต่อหน้าความอยุติธรรม มักทำให้ผู้ชมตั้งคำถามกับตัวเองมากกว่าสิ่งที่ตัวเอกพูดไว้สั้น ๆ ท้ายที่สุดแล้ว ความซับซ้อนของ 'ไค โอ ก้า' ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวละครนี้ไม่ใช่แค่เฟรมเวิร์กทางพล็อต แต่เป็นหัวใจสั่นสะเทือนทางอารมณ์ที่ทำให้เรื่องยังคงติดอยู่ในหัวหลังจากดูจบ

ภาพลักษณ์ที่สงบนิ่งและน่าเกรงขามของ 'Katakuri' มักติดตาเสมอ

เราเห็นเขาเป็นเสาหลักของตระกูล 'Charlotte' มากกว่าตัวละครที่แข็งแกร่งเพียงอย่างเดียว ในฉากการต่อสู้กับ 'Luffy' ในอาร์ค 'Whole Cake Island' ความเข้มแข็งของเขาไม่ได้มาแค่จากพลังของผลปีศาจหรือฮาคิที่พัฒนาแล้ว แต่ยังมาจากแรงกดดันและความรับผิดชอบที่เขารับไว้ต่อครอบครัวและชุมชน รอบแรกของการแสดงตัวตนของเขาคือคนที่ต้องรักษาภาพลักษณ์ไม่ให้แตกร้าว เพราะภาพนั้นหมายถึงความมั่นคงสำหรับน้อง ๆ และชาวเกาะ

พอได้เห็นมุมอ่อนโยนหลังหน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบ ถึงตอนที่เขาเปิดเผยความบกพร่องของตัวเองและยอมรับการสูญเสียต่อ 'Luffy' เรารู้สึกว่ามันเป็นการระบายความกดดันที่สะเทือนใจ การกระทำของเขาไม่ใช่แค่การพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักสู้ แต่เป็นการยืนยันว่าในโลกที่ต้องการความแข็งแรง รอยร้าวเล็ก ๆ ก็ยังมีความหมายและความจริงใจซ่อนอยู่

ภาพสุดท้ายที่เราจดจำคือคนที่เดินกลับไปสู่บทบาทของผู้ปกป้อง ครอบครัวยังคงเป็นแกนกลางของตัวตนเขา—ไม่ว่าจะด้วยความรัก พิธีรีตอง หรือความกลัวก็ตาม—และนั่นแหละที่ทำให้เขาเป็นตัวละครที่ลึกและมีมิติมากกว่าแค่ผู้ชายที่เก่งที่สุดคนหนึ่งในกองทัพของ 'Big Mom'

แฟนเกมเดิมพันจะเข้าใจว่าจำนวนตอนสำคัญแค่ไหนเมื่อพูดถึง 'Kaiji'. ในมุมมองของคนที่ดูซีรีส์นี้ตั้งแต่เริ่มฉาย, ฉันมองว่าอย่างน้อยควรให้เวลา 26 ตอนแรกอย่างเต็มที่ เพราะนั่นคือช่วงที่วางพื้นฐานตัวละครหลัก จุดเริ่มต้นของปัญหา และลักษณะความตึงเครียดของเกมซึ่งเป็นหัวใจของเรื่อง เมื่อเข้าใจไดนามิกแบบนี้แล้ว คนดูจะเข้าใจว่าทำไมการตัดสินใจเล็ก ๆ ในแต่ละเกมถึงมีผลสะเทือนตามมามากมาย

นักเลงหนังสือแนวเดิมพันบางคนอาจหยุดที่ 26 ตอนแล้วก็พอใจ แต่ประสบการณ์ของฉันบอกว่าถ้าอยากเห็นการพัฒนาตัวละคร การขยายความหมายของคำว่า 'เดิมพัน' และบทเรียนทางจิตวิทยาที่ลึกซึ้งขึ้น ควรตามต่ออีก 26 ตอนรวมเป็นประมาณ 52 ตอน ทั้งสองซีซันรวมกันให้บริบทที่สมบูรณ์กว่าและมีการปะทะทางอารมณ์ที่เข้มข้นกว่าแค่การดูแค่ช่วงแรก

การตัดสินใจว่าจะหยุดที่ไหนขึ้นกับว่าต้องการอะไรจากการดู: ถ้าแค่ต้องการรู้ว่าพล็อตหลักคืออะไร 26 ตอนแรกเพียงพอ แต่ถ้าต้องการเห็นบทลงโทษ ผลลัพธ์ของการเลือก และความซับซ้อนของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร 52 ตอนจะให้ความคุ้มค่ากว่า ในฐานะแฟน ผมมักจะแนะนำให้เริ่มจาก 26 ตอนแล้วค่อยขยับต่อไป เพราะจังหวะการเล่าเรื่องของ 'Kaiji' เป็นแบบค่อยเป็นค่อยไปและยิ่งดูต่อยิ่งได้รสชาติลึกขึ้น