หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง

“เซ็นชื่อเถอะ”

เหนือศีรษะมีเสียงทุ้มต่ำเย็นชาดังขึ้น พร้อมกับเอกสารหย่าถูกยื่นมาตรงหน้า ซูย่างชะงักเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองฝู่เฉินซีด้วยความเงียบงัน พลางเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมา

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เช้าวันนี้เขาถึงกับโทรมาบอกอย่างไม่เคยมีมาก่อนว่าจะกลับมาค่ำนี้ เพราะมีเรื่องอยากจะคุยเธอ

เธอดีใจมาตลอดทั้งวัน ที่แท้เรื่องที่เขาจะพูดกลับกลายเป็นเรื่องนี้เอง…

สามปีของการแต่งงาน สุดท้ายก็มาถึงจุดสิ้นสุดจนได้

ซูย่างรับเอกสารหย่าไว้อย่างเงียบงัน มือกำแน่นเล็กน้อย นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“จำเป็นต้องหย่าจริง ๆ เหรอ?”

ฝู่เฉินซีขมวดคิ้ว มองหญิงสาวตรงหน้าที่เป็นคุณนายฝู่มานานสามปี

ดูเหมือนว่าเพิ่งจะจัดห้องเสร็จใหม่ ๆ ตรงขมับขาวเนียนยังมีเหงื่อเกาะอยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเลื่อนลอยที่เห็นได้ชัด ใบหน้าซีดเซียวไร้สีสันยังประดับด้วยแว่นหนาเตอะ

ดูเผิน ๆ อ่อนโยน เรียบง่าย แต่ไร้เสน่ห์น่าสนใจ

ก็ผู้หญิงธรรมดาเชื่องช้าเช่นนี้แหละ ที่เป็นคุณนายฝู่มานานถึงสามปี

ฝู่เฉินซีค่อย ๆ ถอนสายตากลับมา บดบุหรี่ในมือทิ้ง เสียงที่เอื้อนเอ่ยแม้จะราบเรียบ แต่กลับแฝงด้วยอำนาจกดดันที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธได้ “เซ็นเถอะ... เธอกลับมาแล้ว ฉันไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด”

ซูย่างชะงักเล็กน้อย ปลายลิ้นขมขึ้นมา เธอรู้ดีว่า ผู้หญิงที่ฝู่เฉินซีกล่าวถึงนั้นคือใคร

กู้อี่หนิง รักแรกที่เปรียบเสมือนดวงใจของฝู่เฉินซี

เพราะเธอทำให้ชีวิตสมรสของทั้งคู่มีแต่เพียงในนามไร้ความจริงตลอดสามปี ฝู่เฉินซีถึงกับรักษาตัวไม่ข้องเกี่ยวกับผู้ใด เพื่อเธอเพียงคนเดียว

เหมือนกลัวว่าเธอจะไม่ยอมตกลง ฝู่เฉินซีจึงมองเธอแล้วเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เราหย่าตามข้อตกลงกันอยู่แล้ว วุฒิการศึกษาของเธอก็ไม่ได้สูงนัก หลังหย่า บ้านไม่กี่หลังนั้นกับรถจะตกเป็นของเธอทั้งหมด นอกจากนี้ฉันจะชดเชยให้เธออีกสี่ร้อยล้านบาท”

แต่แรกนั้น ทั้งสองแต่งงานกันก็เพื่อเอาใจคุณปู่เท่านั้น จึงได้ทำสัญญาแบ่งแยกทรัพย์สินก่อนสมรสไว้ด้วย สิ่งที่ฝู่เฉินซีจะมอบให้เธอนั้นมากเกินกว่าที่เธอควรได้รับเสียอีก

แม้ฝู่เฉินซีจะไม่ได้ชอบเธอ แต่ตลอดสามปีนี้ซูย่างก็ทุ่มเทอย่างเต็มที่ สิ่งที่ให้เกินมานั้นก็เพื่อชดเชยความเหนื่อยยากตลอดหลายปีของเธอ อีกทั้งผู้หญิงอย่างซูย่างที่จบแค่มัธยมปลาย เมื่อหย่าแล้วก็ย่อมต้องการเงินไว้เลี้ยงตัวจริง ๆ

ซูย่างเข้าใจความหมายของเขา พลิกดูเอกสารหย่าจนครบ ก่อนจะก้มตาลงแล้วพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ตกลง ฉันยอมก็ได้”

เธอหยิบปากกาขึ้นมา เซ็นชื่อของตัวเองลงไปอย่างฉับไวไม่ลังเล จากนั้นเงยหน้ามองฝู่เฉินซี แววตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์หนา ยากจะบอกได้ว่าเป็นความขมขื่นหรือความไม่ยอมจำนน

“ไม่ต้องห่วง ภายในสองวันนี้ฉันจะย้ายออกไปเอง จะไม่รบกวนพวกคุณหรอก”

ฝู่เฉินซีพยักหน้าเล็กน้อย “ตลอดสามปีที่ผ่านมา ลำบากเธอแล้ว”

ต่อให้ผู้หญิงตรงหน้าจะจืดชืดแค่ไหน จะทื่อหรือธรรมดาสักเพียงใด เขาก็ยังต้องยอมรับว่าซูย่างเป็นภรรยาที่ดีสมบูรณ์แบบ

ต่อให้ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้จะไร้เสน่ห์ น่าเบื่อ และธรรมดาสักเพียงใด เขาก็ยังต้องยอมรับว่าซูย่างเป็นภรรยาที่ดีสมบูรณ์แบบคนหนึ่ง

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอทุ่มเทดูแลทุกคนในตระกูลฝู่ ขณะที่เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับธุรกิจ แต่เพราะมีเธออยู่ เขาจึงสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างไร้กังวล

เพียงแต่…สุดท้ายแล้วก็ฝืนกันไปไม่ได้

แต่ซูย่างกลับรู้สึกขำนัก ที่ทุ่มเทเพื่อฝู่เฉินซีมามากมาย สูญเสียวัยสาวไปถึงสามปี สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีเพียงคำพูดว่า “ลำบากเธอแล้ว”

ฝู่เฉินซีไม่ได้สังเกตเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเธอ เขารับเอาใบหย่าที่เซ็นเสร็จแล้วมาเก็บไว้ ระหว่างนั้นผู้ช่วยก็โทรเข้ามา เขาเหลือบมองซูย่างเล็กน้อยก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ที่บริษัทฉันยังมีงานต้องจัดการ ถ้ามีอะไรต้องการให้ช่วยก็ให้ป้าหวังช่วยเธอ”

ซูย่างพยักหน้า

ฝู่เฉินซีเดินออกมาจากห้องทำงาน แม่ฝู่ที่อยู่ในห้องรับแขกก็รีบตรงเข้ามาหาด้วยความกังวล

“เป็นยังไงบ้าง เธอยอมเซ็นไหม?”

ฝู่เฉินซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตามมา

แม่ฝู่ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะพยักหน้าอย่างยินดี “เซ็นแล้วก็ดีแล้ว เซ็นแล้วก็ดีตลอด ที่ผ่านมาหลายปีที่ลูกแต่งกับเธอ แม่ก็ไม่เคยรู้สึกสบายใจเลย อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่แต่งมาแล้วตั้งสามปียังไม่มีลูกสักคน อีกทั้งวัน ๆ ก็เอาแต่เงียบ ไม่พูดไม่จา ใครจะรู้ว่าเธอคิดร้ายอะไรอยู่หรือเปล่า”

ฝู่เฉินซีไม่ได้พูดอะไร

แม่ฝู่ถอนหายใจ ก่อนพูดต่อว่า “ตั้งแต่ก่อนที่คุณพ่อจะบังคับให้ลูกแต่งกับเธอ แม่ก็ไม่เห็นด้วยแล้ว เด็กกำพร้าที่พ่อแม่ตายหมด ต้องไปอาศัยอยู่กับตระกูลหลิน จะมีอะไรดีได้ ตอนนี้ก็ดีแล้ว ลูกหย่ากับเธอเรียบร้อย พอได้แต่งงานกับอี่หนิง แม่ก็จะวางใจได้เสียที มีเพียงสะใภ้อย่างอี่หนิงเท่านั้นแหละ ที่คู่ควรกับลูก”

ฝู่หยาฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าด้วยความดีใจ “นั่นสิ พี่ มีพี่สะใภ้อย่างนั้น ฉันยังอายแทนเลย แต่ตอนนี้ดีแล้ว ถ้าพี่อี่หนิงได้มาเป็นพี่สะใภ้ของฉัน ไม่รู้จะมีคนอิจฉาสักเท่าไหร่”