กัวเจียหนาน ให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับแรงบันดาลใจการแสดงที่ไหน

หลายครั้งที่ผมเห็นคลิปสั้น ๆ ของกัวเจียหนานบนเว็บบอร์ดและคลิปที่ผมชอบที่สุดมาจากการสัมภาษณ์สดผ่านแพลตฟอร์มถ่ายทอดสด เขาเปิดใจแบบเป็นกันเองมากกว่าบนเวทีทางการ ซึ่งส่วนตัวผมคิดว่านั่นแหละคือที่ที่ความจริงของแรงบันดาลใจโผล่มา

ในสตรีมหนึ่งบนแพลตฟอร์ม 'Bilibili' เขาพูดถึงครูสอนการแสดงคนแรกที่สอนให้เขารับฟังคู่แสดงก่อนจะพูดคำสั้น ๆ ไม่ใช่แค่เตรียมบทพูด เขายกตัวอย่างฉากหนึ่งจากละครโทรทัศน์เรื่อง 'Midnight Streets' ที่เขาเคยเล่นว่า ในฉากที่เงียบสงัด ความรู้สึกของผู้ชมเกิดจากความไม่แน่นอนมากกว่าคำอธิบาย เขาเล่าว่าแรงบันดาลใจมาจากการเดินข้างถนนตอนกลางคืน เสียงรองเท้า ความเย็นของลม และภาพไฟที่ให้สัญญะว่าต้องเกิดบางอย่าง นั่นกลายเป็นบันดาลใจให้เขาสร้างพลังภายในตัวละคร

การฟังเขาพูดแบบใกล้ชิดในสตรีมทำให้ผมรู้สึกว่าแรงบันดาลใจในการแสดงมักเกิดจากการเฝ้าดูโลกแบบใส่ใจ ไม่ใช่แค่การดูหนังดัง ๆ เท่านั้น และการเห็นเขาเล่าประสบการณ์ตรงแบบไม่ปรุงแต่งยิ่งทำให้คำพูดนั้นมีพลังมากขึ้น นั่นเป็นมุมที่ผมยังคงนึกถึงทุกครั้งที่ฝึกบทใหม่

สิ่งที่ทำให้ผมรับรู้มุมมองของกัวเจียหนานแตกต่างออกไปคือบทสัมภาษณ์เชิงลึกในนิตยสารไลฟ์สไตล์ฉบับหนึ่ง เขาให้สัมภาษณ์แบบยาว ๆ ซึ่งไม่ใช่การตอบคำถามสั้น ๆ แต่เป็นบทสนทนาที่พูดถึงกระบวนการคิดและหนังสือที่อ่าน

ในบทสัมภาษณ์นั้นที่ตีพิมพ์ใน 'GQ China' เขากล่าวถึงหนังสือบทละครคลาสสิกและการอ่านบทหลาย ๆ ครั้งเป็นแหล่งแรงบันดาลใจ ชี้ให้เห็นว่าการเข้าใจเจตนาของตัวละครจากมุมมองผู้เขียนช่วยให้การแสดงมีความซับซ้อนขึ้น เขายกตัวอย่างฉากจากบทละคร 'A Quiet Morning' ที่การเปลี่ยนโทนเสียงเพียงเล็กน้อยทำให้ความหมายทั้งหมดเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญกับการศึกษาและการอ่านเชิงลึกมากกว่าการอาศัยอินสไปร์ชั่ววูบ

ผมชอบความเป็นผู้ใหญ่ในน้ำเสียงของบทสัมภาษณ์นั้น มันทำให้เข้าใจว่าแรงบันดาลใจของเขาถูกหล่อหลอมจากทั้งการอ่าน การฟัง และการไตร่ตรอง — วิธีการที่ทำให้การแสดงเติบโตในระยะยาว นั่นเป็นความประทับใจที่ติดตัวผมมาจนถึงวันนี้

มีสัมภาษณ์หนึ่งของกัวเจียหนานที่ผมยังนึกถึงบ่อย ๆ เพราะบรรยากาศการสัมภาษณ์แบบเสวนากลางเวทีทำให้ทุกคำพูดมีน้ำหนักมากกว่าแค่คำตอบบนไมโครโฟน

ในวันนั้นบนเวทีของเทศกาลภาพยนตร์ปักกิ่ง เขาเล่าถึงต้นตอของแรงบันดาลใจไม่ใช่จากหนังฮอลลีวูดหรือกระแสสื่อสังคม แต่จากฉากละครเวทีเล็ก ๆ ที่เขาเคยได้ดูสมัยเรียนหนังสือ การพูดถึงรายละเอียดการเคลื่อนไหวของร่างกาย การใช้เงา แสง และจังหวะการหายใจในการสื่ออารมณ์ ทำให้ฉันเห็นว่ากัวเจียหนานให้ความสำคัญกับพื้นฐานการแสดงมากเพียงใด

สิ่งที่ทำให้ประทับใจคือเขายกฉากหนึ่งจากหนังเรื่อง 'The Silent River' ขึ้นมาเป็นตัวอย่างว่าการเล่นความเงียบและเว้นวรรคในจังหวะการพูดสามารถเล่าเรื่องได้ลึกกว่าบทพูดยาว ๆ นั่นทำให้ผมรู้สึกว่าแรงบันดาลใจของเขาไม่ได้มาจากทักษะการแสดงที่หวือหวาเท่านั้น แต่ยังมาจากการฝึกสังเกตและให้ค่ากับรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน

หลังจบการสัมภาษณ์ ผมเดินจากที่นั่นด้วยความคิดที่อยากกลับไปฝึกจังหวะการพูดและการใช้สายตาเหมือนที่เขาพูดถึง มันเป็นคำพูดที่ยังคงก้องอยู่ในหัวเวลาที่ผมดูการแสดงใหม่ ๆ — เหมือนการเตือนว่าแรงบันดาลใจที่แท้จริงอาจซ่อนอยู่ในสิ่งเรียบง่ายรอบตัวเรา