Se connecterPartager
ตอนที่ 1 คนจากโลกอนาคต
Date de publication:
2026-05-26 02:44:30“ต้าเกอช่วยวิเคราะห์ข้อมูลธรรมชาติของโลกโบราณให้หน่อยสิ จากนั้นช่วยแสดงออกมาเป็นรูปแบบสามมิติด้วยนะ”
“ต้าเกอรับทราบสิ่งที่อิงอิงต้องการ กำลังทำการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่ รวมถึงข้อมูลที่ได้จากการแทรกแซงข้อมูลซึ่งหลงเหลืออยู่จากเครือข่ายในอดีต คาดว่าข้อมูลจะเสร็จสมบูรณ์ในอีกห้านาที”
“ต้าเกอเก่งที่สุด สมแล้วที่เป็นคู่หูยอดอัจฉริยะของฉัน” หญิงสาวเอ่ยตอบ สายตาเหลือบมองเอไอมีชีวิตอัจฉริยะซึ่งไมโครชิพสำหรับใช้งานถูกฝังอยู่ในหัวสมองของเธอ
ความทันสมัยของเทคโนโลยีสมัยนี้ทำให้เธอสามารถพูดคุยกับสิ่งที่อยู่ในสมองได้ไม่ต่างจากการพูดคุยกับมนุษย์ด้วยกันเอง ทุกการกระทำของต้าเกอจะสะท้อนเข้าสู่สายตาของเธอ และต้าเกอก็สามารถมองเห็นทุกอย่างที่เธอเห็น เป็นการรับรู้ที่รู้กันแค่สองคน คนอื่น ๆ ไม่สามารถมองเห็นการกระทำของต้าเกอได้ ยกเว้นเพียงว่าผู้เป็นเจ้าของจะเปิดสิทธิ์การมองเห็นให้คนอื่นรับรู้
เอไออัจฉริยะ ที่ไม่ว่าจะพังเสียหายเพราะระบบขัดข้อง หรือจะหมดสิ้นพลังงานก็สามารถซ่อมแซมและเติมพลังงานเข้าไปได้ด้วยตัวเอง เป็นสิ่งที่ผู้คนในยุคสมัยนี้ใช้งานกันอย่างแพร่หลาย และให้ความสำคัญไม่ต่างจากแขนขาของตัวเอง
เยว่อิงก็เป็นหนึ่งในคนมากมายเหล่านั้นที่มีต้าเกอเป็นเพื่อน แถมยังถือเป็นเพื่อนที่สนิทสนมมากที่สุด เพราะเวลาส่วนใหญ่ของเธอมักอยู่ในห้องวิจัยเป็นส่วนใหญ่ หมกมุ่นอยู่กับการศึกษาเกี่ยวกับพืชวิทยา ธรณีวิทยา ธรรมชาติในอดีต และการมีอยู่ของโลกในยุคบรรพกาล
อดีตอันน่าหลงใหลของบรรพบุรุษที่ไม่อาจสัมผัสได้ในยุคสมัยนี้
และด้วยความหลงใหลในเรื่องราวจากอดีตกาลทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อนให้พูดคุยเรื่องนี้มากมายเท่าไรนัก ด้วยสาเหตุนี้เธอจึงมักตัวคนเดียวเสมอ
นับตั้งแต่ภัยพิบัติปรากฏขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน มนุษย์ได้หนีออกจากถิ่นที่อยู่เดิมซึ่งถูกเรียกว่าโลกแล้วมองหาที่อยู่ใหม่ เพียงเพื่อต้องการดำรงเผ่าพันธุ์ให้คงอยู่
หลังผ่านพ้นไปหลายพันปี ในที่สุดการทดลองและการเสียสละมากมายของผู้คนก็บังเกิดผล เมื่อพวกเขาสามารถตัดแต่งพันธุกรรมระดับยีนส์ได้สำเร็จ โดยการผสมยีนส์ของสัตว์เข้ากับยีนส์ของมนุษย์ ส่งผลให้ผู้คนในสมัยนี้มีชีวิตอยู่ได้ยาวนานขึ้นและแข็งแกร่งขึ้น จนสามารถต่อกรกับสิ่งประหลาดจากอวกาศซึ่งเคยคิดว่ามีเพียงแค่ในเรื่องเล่า
ปัจจุบันมนุษย์ในยุคสมัยนี้จึงสามารถกลายร่างเป็นสัตว์ตามแต่ยีนส์ที่อยู่ในตัวของตัวเอง แม้จะมีผลข้างเคียงเล็กน้อยในการแลกเปลี่ยนกับพละกำลังอันมหาศาล ทว่าคนในจักรวรรดิต่างภาคภูมิใจในความสำเร็จนี้
เมื่อมนุษย์แข็งแกร่งขึ้นพัฒนาด้านเทคโนโลยีก็ถูกยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด จนกลายเป็นเทคโนโลยีอย่างเช่นในปัจจุบัน
เอไอมีชีวิต ทำงานได้เองโดยไม่ต้องพึ่งกำลังจากมนุษย์ ความสามารถในการวิเคราะห์อันยอดเยี่ยม สามารถซ่อมแซมและปรับปรุงตนเองได้อย่างน่าอัศจรรย์เกินกว่าจะสามารถอธิบายความสามารถอันยากจะหยั่งถึงออกมาในเชิงวิชาการได้
“อิงอิงข้อมูลทุกอย่างถูกวิเคราะห์ออกมาแล้ว อิงอิงจะดูเลยไหม?”
“รบกวนด้วยนะ” หญิงสาวคนเดิมเอ่ยกับผู้ช่วยของตน เธอขยับมานั่งลงบนเก้าอี้อัตโนมัติที่พอนั่งลงจะมีเก้าอี้ปรากฏขึ้นมา นัยน์ตาของหญิงสาวจ้องมองโต๊ะกลมโล่ง ๆ ตรงหน้า จากนั้นภาพผืนแผ่นดินในอดีตพลันปรากฏขึ้น
นับตั้งแต่เรียนรู้เกี่ยวกับโลกบรรพกาล เยว่อิงได้ตกหลุมรักและหลงใหลโลกในยุคก่อนอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
ธรรมชาติที่ในตอนนี้ไม่มี พื้นดินโล่งกว้างเต็มไปด้วยสีเขียว สิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่แหวกว่ายไปมาในน้ำสีฟ้าระยิบระยับ ทุกอย่างที่ได้เรียนรู้มาจากห้องเรียนประวัติศาสตร์ ล้วนพรรณนาให้เห็นถึงความงดงามของโลกในสมัยก่อน โลกที่เธอไม่แม้แต่จะเคยเห็นด้วยตาตนเอง
เพราะความหลงใหลที่มีทำให้เธอเลือกจะเป็นนักวิจัยวิทยา ศึกษาทำความเข้าใจเกี่ยวกับโลกในยุคก่อน รวมทั้งมีความฝันเล็ก ๆ ที่ต้องการฟื้นฟูทุกอย่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แม้ความฝันที่ว่าจะยากมากก็ตาม
สาเหตุที่ฝันของเธอเป็นไปได้ยากเพราะข้อมูลทางประวัติศาสตร์ซึ่งถูกส่งต่อมาจนถึงยุคสมัยนี้หลงเหลืออยู่น้อยมาก
Dernier chapitre
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ จนตายก็ไม่มีทางรู้
“ท่านพ่อข้าไม่เอาแล้ว ข้าจะหาสิ่งใหม่มาให้ท่านแม่”เฟิงซือพยักหน้าให้บุตรชาย แล้วเดินห่างออกไปจากบริเวณนี้“ท่านแม่ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมขอรับ”น้ำเสียงเฟิงเหมายังคงรู้สึกผิด เด็กชายตัวน้อยไม่รู้ว่าเพราะอะไรมารดาถึงได้มีอาการเช่นนี้หลังเห็นสัตว์ตัวน้อยที่เขานำกลับมาเด็กชายยังคงรู้สึกเสียดายและตัดใจได้ไม่ขาด แต่เมื่อช่างน้ำหนักดูแล้วมารดาย่อมสำคัญกว่าเจ้าสิ่งนั้นสัตว์ป่าตนสามารถหามาให้มารดาใหม่ได้ แต่หากมารดาเป็นอะไรไป เขาคงไม่สามารถให้ภัยตนเองเยว่อิงมองเห็นความรู้สึกผิดในนัยน์ตาตรงหน้า จึงยื่นยกมือโอบกระชับไหล่เล็กทั้งสอง ตบเบา ๆ“อย่าได้รู้สึกผิดเลย เป็นแม่เองที่ใจไม่แข็งพอ”“ลูกไม่เข้าใจ”หญิงสาวผละเด็กชายตัวน้อยออกห่าง เผยยิ้มอ่อนโยนขยับปากเอ่ย“คนเก่งของแม่ เงยหน้ามองแม่หน่อยสิ”เด็กชายเงยหน้ามอง ท่าทางประหม่าเล็กน้อย“ลูกอยากรู้ใช่ไหม เช่นนั้นแม่จะบอกกับเจ้า แต่ต้องรอให้ท่านพ่อของเจ้ากลับมาก่อน”เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าเข้าใจเมื่อจัดการบุตรชายได้แล้ว เยว่อิงจึงหันไปหาเฟิงฮัว บุตรชายของเฟิงหู่“เฟิงฮัว น้าขอโทษที่ทำให้เจ้าหวาดกลัว วันนี้กลับไปหาพ่อเจ้าก่อน วันหลังค่อยมาเล่นกับเฟิงเหมา
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ สิ่งใดกัน
“ท่านแม่ ดูนี่ ดูว่าข้าได้อะไรกลับมา!”เสียงตื่นเต้นดีใจของเด็กชายตัวน้อย ทำให้สองสามีภรรยาที่กำลังกอดรัดแสดงความรักต่อกันกลางวันแสก ๆ กระเด้งตัวออกจากกันทันทีเยว่อิงผู้ถูกเรียกขานรีบยืนขึ้น ในขณะที่เฟิงซือหันไปจัดการตนเองให้เจ้าสิ่งนั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นมาสงบลง“เฟิงเหมาได้อะไรมาหรือลูก”หญิงสาวเอ่ยถาม พร้อมก้าวออกจากบ้าน“ดูสิขอรับท่านแม่ ข้ากับเฟิงฮัวได้เจ้าสิ่งนี้มาขอรับ !”สิ่งที่เด็กชายตัวน้อยยกให้เยว่อิงดูทำหญิงสาวเกือบทรุดตัวลงพื้นไปทั้งอย่างนั้น เฟิงเหมาเห็นมารดาคล้ายคนกำลังจะเป็นลมพลันโยนสิ่งมีชีวิตในมือทิ้ง ขยับก้าวเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง“ท่านแม่เป็นอะไรไปขอรับ !?”เด็กชายตัวน้อยรีบก้าวเข้าไปประคองมารดา ในขณะที่เฟิงซือรีบก้าวออกมาพยุงคู่ครอง“เฟิงเหมาลูกทำอะไรเหตุใดแม่เจ้าถึงได้เป็นเช่นนี้”น้ำเสียงนิ่งเงียบของบิดาทำเด็กชายตัวน้อยชะงักมือที่ยื่นออกมาท่านพ่อโกรธแล้ว...ท่านพ่อที่มักจะอ่อนโยนกับตนอยู่เสมอ แต่หากเกิดเรื่องกับท่านแม่ท่านพ่อก็จะเปลี่ยนเป็นอีกคน กลายเป็นคนน่ากลัวจนเขาไม่อยากเข้าใกล้คนถูกเอ่ยถามก้มหน้าหงุด มือทั้งสองกำเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มแน่น“เฟิงเหมา”เสียงกดต่ำข
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ ข้าจะพยายาม
“เยว่อิงเจ้าทำอะไรกินหรือ ? ข้าได้กลิ่นหอมออกไปถึงด้านนอก”“ท่านพ่อ !” เด็กชายตัวน้อยนัยน์ตาเป็นประกาย กระโดดลงจากเตียงหลังใหญ่ก้าวออกไปเปิดประตูต้อนรับบิดาเฟิงซือกอดบุตรชายตัวน้อยที่กระโดดเข้าใส่เอาไว้แน่น ก่อนจับยกขึ้นสูงวางไว้บนไหล่“เจ้าตัวน้อยวันนี้ไม่ออกไปเล่นข้างนอกหรือ ?”“ยังขอรับ ลูกกำลังรอกินข้าวกับท่านแม่”“หึ แสดงว่าเพราะยังไม่อิ่มถึงยังไม่ออกไปสินะ”เด็กชายพยักหน้าขึ้นลง พยายามก้าวลงจากไหล่บิดาเฟิงซือเห็นเช่นนั้นจึงยอมปล่อยลูกลงก่อนจะเดินมาหย่อนตัวนั่งข้างคู่ครองคำเรียกขานและคำลงท้าย เยว่อิงล้วนเป็นคนสอนพวกเขา หญิงสาวเอ่ยสอนและบอกว่าควรเรียกขานใครว่าอย่างไร แม้จะไม่ได้อธิบายทุกอย่างให้กระจ่างชัด แต่ทุกคนกลับเต็มใจทำตามที่นางบอกล่าวด้วยรู้สึกว่าการพูดมีคำลงท้ายเช่นนี้ดูดียิ่งนักชายหนุ่มผู้มาใหม่หลังหย่อนตัวลงข้างคู่ครองแล้วไม่ได้รับการตอบรับดังเช่นทุกวันพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันหน้าไปเอ่ยถาม“เยว่อิงเจ้าเป็นอะไรไปหรือ ? เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเจ้าอารมณ์ไม่ดี”หญิงสาวหันมองคนข้างกายตาขวาง ก่อนจะหันไปใช้สายตาปกติมองบุตรชาย “เฟิงเหมาออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะลูก แม่
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนพิเศษ เรียนรู้กับผีสิ!!
“ท่านแม่ ท่านพ่อเก่งกาจถึงเพียงนั้นเลยหรือ ?”“แล้วลูกมองท่านพ่อเป็นเช่นไร”เด็กชายตัวน้อยครุ่นคิด ยกมือขึ้นจับปลายคางคิ้วขมวดเข้าหากันคนเป็นมารดาเผยยิ้มขำหันไปขยับมือคนกับข้าวในหม้อวันนี้เฟิงซือออกไปล่าสัตว์ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องออกไปล่าแล้วแต่ชายหนุ่มกลับยังคงทำเหมือนที่เคยทำมาตลอด แตกต่างเพียงแค่การออกไปล่าสัตว์ไม่ได้ออกไปล่าบ่อยครั้งนักเหมือนอย่างเคย แต่จะออกทุก ๆ สี่หรือห้าวันแทนนับตั้งแต่ขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าเวลาก็ผ่านไปร่วมหกปี ตอนนี้ทั้งสองคนนอกจากจะเป็นคนดูแลเผ่า ยังกลายเป็นผู้ปกครองเด็กชายตัวน้อยลูกชายตัวน้อยของพวกเขาเกิดมาพร้อมระดับพลังของนักรบระดับหนึ่ง นับตั้งแต่มีเผ่าเฟิงถือว่าเป็นครั้งแรกที่มีเด็กเป็นนักรบตั้งแต่เกิดคนในเผ่าตื่นเต้นกับการเกิดมาของบุตรชายตัวน้อยคนนี้มาก ถึงขั้นเลี้ยงฉลองกันสองวันสองคืน ทำเอาเนื้อที่เก็บไว้หมดไป ร้อนถึงนักรบเผ่าต้องออกไปล่าสัตว์มาใช้ในการทำอาหาร เพราะสัตว์ที่เลี้ยงดูไว้จะฆ่าเฉพาะยามจำเป็น หรือฆ่าในช่วงเวลาที่เหมาะสม แต่ถึงกระนั้นใบหน้าพวกเขาก็หาได้ไม่พอใจ ทุกคนต่างชื่นชอบการออกไปล่าสัตว์ ใช้ชีวิตอยู่กับป่าเช่นเดิม ทั้งที่ความเป็นอย
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนที่ 120 หัวหน้าเผ่า [2]
“เฟิงซือนับจากนี้สิ่งที่เจ้าจะต้องรับผิดชอบนั้นไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าและคู่ครอง แต่เจ้าต้องรับผิดชอบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของคนในเผ่า เจ้ายินดีดูแลคนในเผ่าหรือไม่”“ข้ายินดี”น้ำเสียงชายหนุ่มทั้งหนักแน่นและทรงพลังหลังคำพูดนี้ถูกเอื้อนเอ่ยออกไป บริเวณลานกว้างพลันรู้สึกเย็นสบาย พลังในร่างกายของคนในเผ่าโดยรอบคล้ายถูกกระตุ้นให้สูงขึ้น ราวกับว่าเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังอวยพรพวกเขาอยู่คนในเผ่าต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนนัยน์ตาจะเต็มไปด้วยความรู้สึกเลื่อมใสเทพแห่งสรรพสัตว์กำลังร่วมยินดีกับพวกเขาใช่หรือไม่ ?เยว่อิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หญิงสาวสงสัยในการกระทำของเจ้าตุ่นน้อยจนต้องเอ่ยถาม‘เหตุใดถึงใช้พลังไม่บอกกล่าว’‘ข้าเพียงต้องการอวยพรคู่ครองของเจ้า ยอดเยี่ยมไปเลยใช่หรือไม่ ?’‘ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากเห็นสีหน้าประหลาดใจของคนในเผ่าถึงได้ทำเช่นนี้หรือ ?’‘เจ้าก็รู้’‘ใช่ข้ารู้ว่าเจ้าชอบทำอะไรไร้สาระ’เทพผู้ถูกต่อว่ามีสีหน้าบึ้งตึง ทว่าคำพูดต่อมาของนางกลับทำให้เขากลั้นยิ้ม‘แต่ก็ทำได้ไม่เลว’เทพผู้น้อยใจเมื่อสักครู่ปิดปากเงียบ หันหลังหนีไม่ยอมมองหน้ากัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจหลบสายตาของนางท
บันทึกการใช้ชีวิตของเยว่อิง ตอนที่ 119 หัวหน้าเผ่า [1]
“เฟิงซือเจ้ายินดีจะเป็นหัวหน้าเผ่าหรือไม่”คำพูดของเฟิงสงกระตุ้นให้คนโดยรอบหยุดมอง พวกเขาไม่ประหลาดใจในคำพูดของหัวหน้าเผ่าเท่าใดนัก ในเมื่ออีกฝ่ายอายุมากแล้วจะยอมถอยปล่อยให้คนหนุ่มกว่าขึ้นแทนตำแหน่งถือเป็นเรื่องสมควรพวกเขาล้วนเคยคิดว่าอีกไม่นานเฟิงซือคงได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่าแทนหัวหน้าเผ่าคนเดิม เพราะชายหนุ่มแข็งแกร่งที่สุดในเผ่า อีกทั้งความสามารถยังมีมากกว่า นอกจากนี้คู่ครองของเขายังเป็นถึงผู้ส่งสารของเทพแห่งสรรพสัตว์ การจะยกตำแหน่งให้เขานั้นไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไรคนในเผ่าล้วนเห็นด้วยทั้งหมด จะมีก็แต่ชายหนุ่มที่ยังยืนนิ่งไร้ปฏิกิริยาไม่ใช่ว่าเขาไม่ยินดีในตำแหน่งหัวหน้าเผ่า ทว่าเขาเพียงไม่เคยคิดว่าตำแหน่งจะตกมาถึงตนรวดเร็วเพียงนี้คนถูกจับจ้องหันมองคนรอบข้าง ทุกคนต่างพยักหน้าให้เขาราวกับยอมรับได้แล้ว“ท่านหัวหน้าท่านพูดจริงหรือ ? ข้า ตัวข้า”ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ข้าพูดจริง เจ้าเหมาะสมยิ่งนัก อีกทั้งคู่ครองของเจ้ายังเป็นคนโปรดของเทพแห่งสรรพสัตว์จะให้อยู่ตำแหน่งต่ำกว่าข้าได้อย่างไร”“แต่ว่า...”แม้ชายหนุ่มจะเห็นด้วยในความคิดของอีกฝ่าย ทว่าในใจยังคงเต็มไปด้วยความเกรงใจเฟ
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ
ต้นไม้แห้ง33.8K Vuesฮูหยินใหญ่
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้28.0K Vuesเสด็จลุงห้ามใจไม่ไหว
หลิ่วเยว่131.9K Vuesหวนคืนอีกคราสตรีร้ายขอกลับใจ
Tuk Kung48.8K Vuesเกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!
หรงเย่า / นาย่า2.4K Vuesสตรีร้ายกาจเช่นข้าขอคืนท่านให้รักแรก
ปกแดง80 Vuesลิขิตรักยุค 80
Goldberry114 Vuesพี่เขยสอนรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko429 Vues
