คนดูไทยนิยมซีรีส์ Gmm เรื่องไหนมากที่สุด

หลายคนมักยกให้ 'พี่มาก..พระโขนง' เป็นหนังผีไทยตลกที่คนดูนิยมที่สุดในวงกว้าง และผมก็เห็นด้วยจากมุมของแฟนหนังที่ดูซ้ำบ่อยๆ ความสามารถของหนังเรื่องนี้อยู่ที่การผสมผสานระหว่างตลกกับความเศร้าและผีแบบดั้งเดิมได้ลงตัวจนคนทั่วไปยิ้มแล้วก็ซึ้งตามได้ในฉากเดียว ฉากที่ตัวละครพูดจาไม่เข้าท่าแต่กลับมีความจริงใจเต็มเปี่ยม ทำให้ตัวตลกไม่กลายเป็นเพียงมุขลอย ๆ แต่กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ความเป็นมนุษย์ของเรื่องเด่นขึ้นมา นอกจากความฮาแล้วองค์ประกอบอย่างการแต่งชุดโบราณ ดนตรีประกอบ และมุกท้องถิ่นยังทำงานร่วมกันจนหนังกลายเป็นวัฒนธรรมป๊อปที่คนทั้งประเทศพูดถึงได้ ในฐานะแฟนหนัง ผมชอบที่มันไม่ได้พยายามทำให้ผีกลัวจนเกินจริงหรือมุ่งขายฉากกระโดด แต่เลือกเล่าเรื่องราวความรักและความผูกพันที่คนดูเข้าถึงได้ง่าย นั่นทำให้ผู้ชมหลากหลายช่วงอายุมานั่งดูด้วยกันแล้วหัวเราะได้ตรงจังหวะเดียวกัน สุดท้ายแล้วความนิยมของ 'พี่มาก..พระโขนง' สำหรับผมคือผลรวมของมุกตลกที่อุ่นใจ เนื้อหาที่ซ่อนความเศร้า และการแสดงที่ทำให้ฉากผีกลายเป็นเรื่องน่าจดจำมากกว่าน่ากลัว

พูดตรงๆเลย ชื่อที่โดดเด่นสุดในแง่ยอดวิวออนไลน์และการรับรู้ทั่วโลกคงต้องยกให้ '2gether: The Series' ที่ออกฉายเมื่อปี 2020 เพราะความเป็นไวรัลของมันไม่ได้จำกัดแค่ในประเทศไทยเท่านั้น แต่ข้ามพรมแดนไปไกลจนทำให้คนจากหลายประเทศตามดูกันอย่างกว้างขวางและพูดถึงบนโซเชียลมีเดียอย่างต่อเนื่อง เหตุผลที่ซีรีส์นี้มียอดคนดูสูงมากเป็นเพราะองค์ประกอบหลายอย่างลงตัว ทั้งเคมีของนักแสดงที่จับใจ เพลงประกอบที่ติดหู สตอรี่ที่เรียบง่ายแต่ให้ความฟิน และการปล่อยคลิปย่อยบนแพลตฟอร์มต่างๆ ที่ทำให้คนใหม่ๆ เข้าถึงได้ง่าย ฉันยังเห็นความบูมของแฟนแคม อีเวนต์ออนไลน์ และฟีเจอร์สื่อสารแฟนคลับที่ช่วยยืดอายุความนิยม ทำให้ยอดวิวรวมจากยูทูบ ไลฟ์สตรีม และแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งรวมกันแล้วสูงมากจริงๆ ในมุมมองที่กว้างขึ้น ต้องไม่ลืมว่ามีซีรีส์วัยรุ่นรักไทยเรื่องอื่นๆ ที่เคยสร้างสถิติและมีอิทธิพลสูงมากเช่นกัน ตัวอย่างเช่น 'Hormones' ซึ่งเป็นซีรีส์วัยรุ่นแนววัยรุ่นทั่วไปที่ออกฉายก่อนหน้านั้นและทำลายกรอบเดิมของทีวีไทยด้วยเรตติ้งในประเทศและการพูดถึงในสังคม ทำให้มันกลายเป็นหนึ่งในผลงานที่คนไทยหลายคนเคยดูพร้อมกันทางทีวี ในขณะที่ซีรีส์แนวคู่รักชาย-ชายอย่าง 'SOTUS: The Series' และ 'Love by Chance' ก็เป็นจุดเริ่มต้นของกระแสที่ต่อเนื่องจนมีฐานแฟนต่างชาติ ส่วนซีรีส์ยุคหลังอย่าง 'Bad Buddy' ก็มีแฟนคลับหนาแน่นและยอดวิวสูงบนยูทูบกับ Netflix แข่งขันกันได้สูสีขึ้น ปัจจัยที่ต่างกันคือบางเรื่องประสบความสำเร็จมากบนแพลตฟอร์มดิจิทัลและโซเชียล ในขณะที่บางเรื่องสร้างเลขเรตติ้งทีวีที่สูงในช่วงฉายสด ทั้งสองแบบสะท้อนความนิยมแต่ต่างบริบทกัน ท้ายที่สุดแล้ว ถาต้องฟันธงแบบคะแนนเดียวคงยาก เพราะคำว่า "มียอดคนดูมากที่สุด" ขึ้นกับการวัดมาตรวัดที่ใช้ หากนับยอดวิวออนไลน์รวมทั่วโลกและผลกระทบบนโซเชียลมีเดีย '2gether: The Series' มักถูกพูดถึงเป็นอันดับต้นๆ แต่ถานับเรตติ้งทีวีในช่วงฉายสดหรืออิทธิพลเชิงวัฒนธรรมภายในประเทศผลงานอย่าง 'Hormones' ก็มีความหมายมาก ฉันรู้สึกว่าไม่ว่าซีรีส์เรื่องไหนที่ทำยอดสูง มันสะท้อนถึงพลังของคอนเทนต์ไทยที่จะเชื่อมต่อผู้ชมทั้งในประเทศและนอกประเทศได้จริง ซึ่งทำให้การเป็นแฟนซีรีส์ไทยในยุคนี้ตื่นเต้นทุกครั้งที่มีผลงานใหม่ๆ โผล่มาแล้วกลายเป็นไวรัล

อยากแนะนำให้เริ่มจาก '2gether' ถ้าต้องการทางเข้าที่ง่ายและมีความสดชื่นแบบเข้าถึงได้เลย ฉันชอบวิธีที่เรื่องนี้บาลานซ์ระหว่างมุกตลกกับโมเมนต์อ่อนโยน ทำให้คนใหม่ที่ไม่คุ้นกับซีรีส์ไทยก็ยังติดได้เร็ว คาแรกเตอร์มีเสน่ห์และเคมีของคู่พระนางทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นน่าจดจำ เช่นฉากที่ต้องแกล้งคบกันแล้วเริ่มรู้สึกจริงจัง ความคิดแบบนักดูครั้งแรกจะรู้สึกชอบจังหวะการเล่าเรื่องที่ไม่เร่งเกินไป เพลงประกอบกับสไตล์การถ่ายทำก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ดูเพลิน จะได้ทั้งฮา หวาน และมีฉากน่าหยิบมาดูซ้ำ ถาต้องการซีรีส์ที่ใช้เวลาปรับตัวไม่นานและให้ความรู้สึกอบอุ่นหลังดูจบ '2gether' เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก และถ้าอยากต่อกันหลังจากจบเรื่องนี้ ยังมีผลงานแนวคล้าย ๆ ให้ตามต่อได้เรื่อย ๆ

บนเวทีการพูดคุยของแฟนๆ ในไทย ซีรีส์ที่คนพูดถึงฉากเซ็กส์มากที่สุดคงหนีไม่พ้น 'Game of Thrones' — ไม่ใช่แค่เพราะฉากเปลือยหรือความถี่ของฉาก แต่เพราะมันผสมกับพลัง อำนาจ และความรุนแรงจนกลายเป็นประเด็นถกเถียงแบบสาธารณะ ผมดูตอนที่มันออกอากาศครั้งแรกและจำได้ว่าโซเชียลมีเดียบ้านเราระเบิดทั้งมีม ทั้งคอมเมนต์วิจารณ์ถึงความจำเป็นของฉากเหล่านั้นกับการเล่าเรื่อง นอกจากจะมีฉากที่เป็นที่พูดถึงอย่างเช่นเรื่องความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่าง 'Jaime' กับ 'Cersei' และฉากรุนแรงที่เกี่ยวกับตัวละครหญิงบางคน เช่นเหตุการณ์กับตัวละครของ Sansa และ Ramsay ที่ทำให้คนตั้งคำถามเรื่องการนำเสนอความรุนแรงทางเพศแล้ว ยังมีฉากที่กลายเป็นวัฒนธรรมป็อป เช่น 'walk of shame' ของ Cersei ที่ถูกพูดถึงทั้งในมุมของการลงโทษและการใช้ร่างกายเป็นเครื่องมือบอกเล่าอำนาจ ซึ่งทำให้คนไทยโฟกัสทั้งแง่ศิลปะและจริยธรรมไปพร้อมกัน มุมมองผมคือความดังของฉากพวกนี้มาจากส่วนผสมที่ลงตัวระหว่างการเล่าเรื่องหนักหน่วงกับการเข้าถึงของสื่อสมัยนั้น เมื่อคนไทยเริ่มดูผ่านแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง การถกเถียงก็ขยายไปถึงการเซ็นเซอร์ การให้เรตติ้ง และผลกระทบต่อการผลิตซีรีส์ท้องถิ่น เจ้าของบ้านหลายคนหยิบประเด็นเหล่านี้มาเป็นบทเรียน บางคนบอกว่ามันทำให้ซีรีส์มีความสมจริงและกล้าเล่า ขณะที่บางคนมองว่าเป็นการยั่วยุโดยไม่จำเป็น สุดท้ายสำหรับผมมันเป็นซีรีส์ที่เปิดหน้าต่างให้คนไทยได้คุยเรื่องเพศ ความยินยอม และการเล่าเรื่องผ่านฉากเซ็กส์อย่างจริงจัง — ไม่ใช่แค่แฉะหรือเป็นเรื่องส่วนตัวเท่านั้น

อันดับหนึ่งที่ผมเห็นคนพูดถึงบ่อยสุดคือ 'Bad Buddy' และเหตุผลไม่ได้มีแค่ความหวานของคู่พระ-นางอย่างเดียว ความสมดุลระหว่างคอเมดีกับดราม่าทำให้เรื่องนี้โดดเด่นกว่าซีรีส์แนวเดียวกันสำหรับฉัน เรื่องราวไม่ยัดเยียดอารมณ์จนเกินไป แต่ยังมีโมเมนต์เข้มข้นที่ทำให้รู้สึกผูกพันกับตัวละคร การแสดงมีเคมีสูง เพลงประกอบเข้ากับจังหวะเรื่อง และการเล่าเรื่องมีจังหวะดี ทำให้ผู้ชมติดตามได้ง่าย มุมมองส่วนตัวอยากบอกว่าแง่มุมชีวิตครอบครัวที่สอดแทรกเข้ามาก็ช่วยให้เรื่องนี้มีมิติ ไม่ใช่แค่ความรักแบบหวาน ๆ แต่ยังมีปม ความขัดแย้ง และการเติบโตของตัวละครทุกคน ซึ่งเป็นเหตุผลใหญ่ที่แฟน ๆ ให้คะแนนสูง พอจบแล้วรู้สึกคุ้มค่า ทั้งความบันเทิงและการสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนกับครอบครัว — เป็นซีรีส์ที่ดูได้ทั้งยิ้มและคิดตามแบบไม่เบื่อ

พูดถึงนักแสดงจาก GMM ที่คนไทยพูดถึงมากที่สุด ชื่อที่โผล่ขึ้นมาบ่อย ๆ ในหัวคือไบร์ท วชิรวิชญ์ เพราะผลงานของเขามีพลังเกิดกระแสจริงจัง การที่ผมชอบสังเกตคอนเทนต์ออนไลน์ทำให้เห็นว่าไบร์ทมีช่วงเวลาที่ทำให้คนพูดถึงกันเยอะ ทั้งจากเรื่องราวในซีรีส์ที่ทำให้คนตีความต่อจนกลายเป็นมีม และความสามารถในการสานต่อฐานแฟนคลับผ่านงานเพลงและการปรากฏตัวในงานอีเวนต์ต่าง ๆ นอกจากนี้ภาพลักษณ์ที่คมชัดและการเลือกงานที่หลากหลายยังช่วยให้เขาไม่ถูกจำกัดอยู่แค่บทบาทเดิม ๆ งานอย่าง '2gether' หรือความร่วมมือกับโปรเจกต์ที่เป็นกระแส ทำให้คนไทยมีหัวข้อคุยเกี่ยวกับสไตล์การแสดง มุกการโปรโมต และการโต้ตอบกับแฟน ๆ อย่างต่อเนื่อง มุมมองจากคนดูวัยรุ่นถึงผู้ใหญ่ต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง บางคนชอบเพราะบทบาทที่จับใจ บางคนชอบเพราะความสามารถหลากหลายของเขา ส่วนตัวผมรู้สึกว่าไบร์ทเป็นตัวอย่างของนักแสดงยุคใหม่ที่ใช้สื่อหลากหลายช่องทางจนกลายเป็นเรื่องที่คนไทยพูดถึงมากมาย — ไม่ใช่แค่เพราะหน้า คนเดียว แต่เพราะการทำงานที่เชื่อมโยงกับวัฒนธรรมแฟนคลับและโซเชียลมีเดียอย่างแยบยล

ตลอดหลายปีที่ติดตามผลงานของค่ายนี้ เห็นความหลากหลายของเรตติ้งและคะแนนที่มีทั้งขึ้นและลงตามรูปแบบการปล่อยงานและกลุ่มผู้ชม ความจริงคือผลงานจากค่ายนี้ไม่ได้มีมาตรฐานเดียวกันไปหมด หลายเรื่องที่เป็นกระแสบนโซเชียลและกลายเป็นปรากฏการณ์ เช่น '2gether' เคยฉุดให้ชื่อค่ายเป็นที่พูดถึงในต่างประเทศ คะแนนจากแฟนต่างชาติโดยรวมค่อนข้างสูงและยอดวิวบนยูทูบพุ่ง ฉากที่เรียกเสียงกรี๊ดกับเคมีของพระนางช่วยดันคะแนนรีวิวจากแอปหรือเว็บรีวิวให้ขึ้นไปอีกระดับ ในทางกลับกันมีซีรีส์บางเรื่องที่ได้เรตติ้งโทรทัศน์ไม่สูงนักแต่กลับมีฐานแฟนออนไลน์เหนียวแน่น จัดว่าเป็นคอนเทนต์แบบ niche ที่คะแนนแบบแฟนเมดิโอจะให้ค่ามากกว่าเรตติ้งช่องทีวี มองในมุมมาตรวัดต่างกัน การวัดค่าใช้หลายช่องทาง: เรตติ้งทีวีมักสะท้อนผู้ชมในประเทศที่ดูสด ส่วนคะแนนบนแพลตฟอร์มสากลอย่าง IMDb หรือ MyDramaList จะสะท้อนกลุ่มแฟนต่างชาติและผู้ใช้ที่ค่อนข้างเข้าถึงอินเทอร์เน็ตมากกว่า อีกปัจจัยที่ส่งผลคือแนวเรื่องและการเซ็ตติ้ง บางเรื่องอย่าง 'Sotus' ถือเป็นจุดเปลี่ยนของแนว BL ในบ้านเรา ได้คะแนนเชิงบวกจากแฟนครอบคลุมทั้งอารมณ์และการเล่าเรื่อง ขณะที่ 'TharnType' ได้แฟนเยอะแต่ก็มีเสียงวิจารณ์เรื่องการนำเสนอเชิงเพศและพฤติกรรมตัวละคร ทำให้คะแนนรวมมีความผันผวน ส่วนงานแนวดาร์กหรือซับซ้อนอย่าง 'Girl From Nowhere' ได้รับคำชื่นชมเชิงสร้างสรรค์และรีวิวทางวิชาการมากกว่าเรตติ้งแบบแมส ในฐานะคนที่ตามทั้งสถิติและความเห็นแฟนคลับ สิ่งที่สังเกตได้ชัดคือไม่ควรมองแค่ตัวเลขเดียว เพราะหลายครั้งตัวเลขทีวีอาจดูธรรมดาแต่คะแนนออนไลน์และผลกระทบทางวัฒนธรรมกลับชัดเจน อีกทั้งการตลาด การเลือกช่องปล่อย และช่วงเวลาฉายมีผลต่อการรับรู้ของผู้ชม สรุปได้ว่างานของค่ายนี้มีทั้งงานที่เป็นปรากฏการณ์ งานที่ได้รับการยกย่องในเชิงศิลป์ และงานที่โดนกระแสผสม ๆ กัน — สิ่งที่น่าติดตามต่อไปคือทีมงานจะปรับตัวอย่างไรให้คงคุณภาพและขยายฐานแฟนโดยไม่สูญเสียเอกลักษณ์ของผลงาน

ชอบดูละครจีนพากย์ไทยจนรู้สึกว่ารสนิยมของคนไทยมีความหลากหลายมากกว่าที่คิด และสิ่งที่มักดึงคนดูเข้ามาคือ 'ความสัมพันธ์' ระหว่างตัวละครกับการเล่าเรื่องที่จับใจ ในการสังเกตจากวงเพื่อนๆ และชุมชนแฟนคลับที่เล่นอยู่ เรามองเห็นว่าแนวที่ฮิตสุดมีสามกลุ่มหลัก: แนวความรักสมัยใหม่/โรแมนซ์ที่อบอุ่น เข้าใจง่าย และมีนักแสดงหน้าตาดีที่ตลาดไทยชื่นชอบ, แนวย้อนยุค/วังหลวงที่เต็มไปด้วยเครื่องแต่งกายอลังการและการเมืองซับซ้อน, และแนวแฟนตาซี/เซียนลัทธิที่เน้นฉากแอ็กชันและพลังเหนือธรรมชาติ ตัวอย่างที่คนไทยพูดถึงเยอะๆ อย่าง 'The Untamed' เคยเป็นกระแสใหญ่เพราะองค์ประกอบทางอารมณ์และภาพสวย ส่วนผลงานอย่าง 'Story of Yanxi Palace' ดึงคนด้วยดราม่าวังหลวง ส่วนซีรีส์แนวไลฟ์สไตล์อย่าง 'Love O2O' หรือ 'Go Go Squid!' ก็มีกลุ่มแฟนเฉพาะที่ชอบความหวานและเคมีของนักแสดง มุมมองของเราเน้นไปที่เหตุผลว่าทำไมบางแนวยอดฮิต: การพากย์ไทยทำให้ผู้ชมทั่วไปเข้าถึงง่าย ไม่ต้องพึ่งซับไตเติ้ล คนที่ชอบดูระหว่างทำงานหรือคนชราเลือกดูพากย์มากกว่า อีกอย่างคือสังคมออนไลน์ช่วยส่งต่อมส์ ฉากเด็ด หรือเพลงประกอบ ทำให้ซีรีส์บางเรื่องกลายเป็นกระแสไวรัลได้เร็ว นอกจากนี้วงการแฟนพันธ์ุแท้ (แฟนอาร์ต แฟิค ฟังฉากพากย์) ก็ทำให้ซีรีส์แนว BL หรือความรักเข้มข้นเติบโตมากในไทย แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนชอบแนวเดียวกัน—บางคนหลงใหลการชิงไหวชิงพริบของซีรีส์การเมือง/ประวัติศาสตร์อย่าง 'Nirvana in Fire' ขณะที่อีกกลุ่มชอบการเล่าเรื่องเรียบง่ายของโรแมนซ์สมัยใหม่ ภาพรวมที่เรารู้สึกคือคนดูไทยเปิดรับทั้งความหวาน ปริศนา และฉากอลังการ แต่การพากย์ที่ดี การเลือกเวลาปล่อย และการโปรโมตผ่านโซเชียลมีผลมากกว่าที่คิด การได้เห็นคนมารวมตัวคุยกันใต้คลิปพากย์ หรือมาทำคอนเทนต์เลียนแบบ ฉากหนึ่งฉากเล็กๆ ก็สร้างคนดูและความผูกพันไปได้ไกลกว่าคุณภาพของบทเพียงอย่างเดียว

การจะบอกว่าเรื่องไหนของ GMM ดัดแปลงมาจากนิยายมากที่สุดเป็นคำถามที่เล่นกับนิยามของคำว่า 'มากที่สุด' จนต้องคิดสองรอบ การมองจากมุมของจำนวนเรื่องที่มาจากนิยายเพียวๆ จะเห็นว่าเครือ GMM (รวมทั้งบริษัทในเครือที่ผลิตซีรีส์แนวชายรักชาย) ดัดแปลงงานเขียนต้นฉบับหลายเรื่อง แต่ส่วนใหญ่เป็นการหยิบนิยายเล่มหรือเว็บนวนิยายอันหนึ่งมาแปลงเป็นซีรีส์ชุดเดียว ทำให้ไม่มีเรื่องเดียวที่โดดเด่นในแง่จำนวนตอนหรือซีซั่นที่มาจากนิยายหลายเล่มต่อเนื่องเหมือนแฟรนไชส์ทางฝรั่ง จากมุมของแฟนที่ติดตามวงการมานาน ผมมองว่าเหตุผลที่แฟนๆ มักตั้งคำถามนี้เพราะบางเรื่องที่ดัดแปลงกลายเป็นป๊อปคัลเจอร์จนดูเหมือนว่ามันมาจากนิยายหลายชิ้น ตัวอย่างเช่น 'SOTUS' กับ 'Until We Meet Again' หรือแม้แต่ซีรีส์ที่มีสปินออฟและตอนพิเศษอีกมาก ก็ทำให้ความรู้สึกว่ามันถูกขยายจากนิยายเดียวกลายเป็นเหมือนงานชุดใหญ่ แต่จริงๆ แล้วการดัดแปลงส่วนมากเป็นการยึดโยงกับนิยายต้นฉบับเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น สรุปแบบไม่ต้องการฉลากตายตัว: ถาวรที่สุดของคำตอบคือไม่มีเรื่องเดียวที่กินรวบในแง่จำนวนงานดัดแปลง แต่ถาวรในความทรงจำแฟนๆ หลายคนจะยกชื่อของเรื่องที่ประสบความสำเร็จสูงเป็นตัวแทนของแนวนี้ ซึ่งเป็นอีกประเด็นที่น่าสนใจว่าความสำเร็จเชิงกระแสอาจทำให้ภาพของการดัดแปลงถูกตีความผิดไปได้