ครอบครัวควรเตรียมงบเท่าไรสำหรับวันหยุดยาว 2567?

น้องชายสามียืนกรานอยากจะไปเที่ยวพักผ่อนที่ชายหาดฮาวายในวันคริสต์มาส ฉันจึงตัดสินใจพาทุกคนในครอบครัวไปเที่ยวด้วยกัน เมื่อน้องสาวคนสนิทของสามีรู้เรื่องนี้ เธอจึงอยากพาลูกไปเที่ยวกับพวกเราด้วย เขาซื้อตั๋วเครื่องบินโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่กลับขอให้ฉันขับรถขนสัมภาระไป เดิมทีฉันคิดว่าทุกคนในครอบครัวจะช่วยพูดให้ฉัน แต่พวกเขากลับสนับสนุนการตัดสินใจของสามีฉัน โอเค ได้ ถ้าอย่างนั้นเราก็ต่างคนต่างอยู่แยกทางกันไปเลย แต่ทุกคนในครอบครัวของพวกเขากลับเริ่มกลัว...

นี่คือปีที่เก้าแล้วที่ฉันกับดันเต้ร่วมกันรักษาธรรมเนียม 'เดือนแห่งการไร้การผูกมัด' ทายาทผู้สืบทอดตระกูลโครินนีเชื่อว่าสิ่งนี้จะช่วยให้ความสัมพันธ์ของเรายั่งยืนยาวนานขึ้น เป็นเวลาหนึ่งเดือนหลังจากวันครบรอบการเดทของเราในทุกๆ ปี เขาจะเป็นอิสระ และเราต่างจะหายไปจากชีวิตของกันและกัน หากใครคนใดคนหนึ่งเจอคนที่เหมาะสมกว่า เราก็แค่ต้องอวยพรให้อีกฝ่ายไปดี แต่หากไม่เป็นแบบนั้น หลังจากผ่านพ้นไปหนึ่งเดือน เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอบตัวฉัน เหล่าชายฉกรรจ์ในตระกูลต่างพากันฉีดพ่นแชมเปญกันอย่างบ้าคลั่ง "แด่อิสรภาพอีกปี! ยินดีกับรองหัวหน้าของเราที่ได้สถานะโสดกลับคืนมา!" "เปิดวงพนันประจำตระกูลแล้วครับ! วางเดิมพันทางซ้ายถ้าคุณคิดว่าพวกเขายังจะได้แต่งงานกัน และวางทางขวาถ้าคุณคิดว่าคราวนี้จบเห่แน่!" ท่ามกลางควันซิการ์ที่อบอวล ฉันนั่งอยู่ตรงมุมโซฟาหนัง เฝ้ามองอย่างเย็นชา ราวกับว่าเรื่องตลกขบขันทั้งหมดนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉันเลย มือของดันเต้โอบรัดอยู่ที่เอวของสการ์เล็ตต์ขณะที่เขาเดินเฉียดผ่านฉันไป พร้อมกับกระซิบว่า "อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่านล่ะ เธอยังคงเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของฉันเสมอ" "ฉันก็เหมือนว่าว ไม่ว่าจะบินไปไกลแค่ไหน สายป่านก็ยังอยู่ในมือเธอเสมอ" ฉันกดปลายนิ้วอันเย็นเฉียบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก ดันเต้ คราวนี้ที่โต๊ะเดิมพันของตระกูล ฉันขอวางเงินข้าง "จุดจบ" ก็แล้วกัน ฉันกำลังจะหายไปจากโลกของนายอย่างสมบูรณ์แบบ ไอ้สายป่านว่าวที่นายภาคภูมิใจนักหนาน่ะเหรอ? คืนนี้ฉันจะเป็นคนตัดมันทิ้งด้วยตัวเอง

‘เจาหยวน’ เป็นเพียงโอเมก้าธรรมดาๆ ที่มีชีวิตแสนเรียบง่าย จนกระทั่งโชคชะตาเล่นตลกให้เขาได้แต่งงานกับ ‘เสิ่นหลาง’ อัลฟ่าทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศ เขาเตรียมใจรับมือกับดราม่าละครน้ำเน่าทุกรูปแบบ... การถูกดูถูกเหยียดหยาม การถูกบังคับให้เลิกรา หรือกระทั่งฉากในตำนานอย่างการถูกไล่ออกจากชีวิตลูกชายเขาด้วยเงินสิบล้าน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับตรงกันข้าม... นอกจากจะไม่ถูกไล่ตะเพิดแล้ว เขายังกลายเป็นลูกสะใภ้คนโปรดที่ได้รับความรักจากบ้านสามีอย่างท่วมท้น จนลูกชายแท้ๆ อย่างเสิ่นหลางยังต้องน้อยใจ! ห้าปีผ่านไป... พร้อมกับลูกชายฝาแฝดสุดป่วนอีกสองคน เจาหยวนก็ยังคงเฝ้าถามคำถามเดิมในใจทุกวัน... "เมื่อไหร่คุณแม่สามีจะจ้างผมเลิกกับลูกชายด้วยเงินสิบล้านสักที?"

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

สามีของฉันซึ่งเป็นผู้บังคับกองพันในที่สุดก็ตกลงให้ฉันตามไปกับกองทัพ ในเงื่อนไขว่าลูกชายของเราเรียกเขาว่า "พ่อ" ไม่ได้ ฉันแต่งงานกับสามีอย่างลับๆ มาแปดปี คอยดูแลพ่อแม่ของเขาในชนบทตลอดมา หลังจากพ่อแม่ของเขาเสียชีวิต ฉันกับลูกชายอ้อนวอนให้เขาอนุญาตให้เราติดตามกองทัพ เขาตกลงแล้ว แต่เงื่อนไขคือ: "เมื่อไปถึงกองทัพแล้ว พวกเธอเป็นแค่ญาติจากชนบทของผมครับ" ตอนนั้นฉันจึงรู้ว่าเขามีครอบครัวอีกครอบครัวหนึ่งในกองทัพแล้ว ต่อมา ฉันพาลูกชายจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก ชายผู้เย็นชามาตลอด จู่ๆ ก็เริ่มลนลาน

เมื่อสามีที่เป็นซีอีโอของฉันรู้ว่าฉันยอมยกโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านให้ผู้ช่วยสาวคนโปรดของเขาอย่างเต็มใจ เขาก็คิดว่าการทำสงครามเย็นกับฉันมาตลอดสามเดือนนั้นได้ผล เขาจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะพาฉันไปฮันนีมูนที่ไอซ์แลนด์ ทว่าเมื่อผู้ช่วยสาวรู้เรื่องเข้ากลับหึงหวงอย่างหนัก และโวยวายจะลาออกจากบริษัท สามีที่คอยตามใจเธอมาตลอดถึงกับลนลาน หลังจากตามง้อเธออยู่สามวันสามคืน เขาก็ใช้ข้ออ้างเรื่องไปคุยงานเพื่อเททริปฮันนีมูนอีกครั้ง แล้วเอาตั๋วฮันนีมูนอีกใบไปให้เธอ หลังจากนั้นเขาก็อธิบายกับฉันอย่างไม่ใส่ใจนักว่า "เรื่องความรักเป็นแค่เรื่องเล็ก เรื่องงานสำคัญที่สุดต่างหาก ในฐานะเจ้านายผมต้องเอาเรื่องงานมาเป็นอันดับแรก" "คุณเป็นภรรยาของผม คงจะสนับสนุนผมใช่ไหม" ฉันมองดูโพสต์ที่ผู้ช่วยสาวเพิ่งลงในมือถือ รวมถึงรูปคู่ที่ทั้งสองคนเอาหัวพิงกันและทำมือเป็นรูปหัวใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่พยักหน้า สามีคิดว่าฉันกลายเป็นคนใจกว้างและรู้ความ เขาพอใจมาก พร้อมทั้งลั่นวาจาว่ากลับประเทศมาเมื่อไหร่จะชดเชยทริปฮันนีมูนที่โรแมนติกยิ่งกว่านี้ให้ฉัน แต่เขาไม่รู้เลย ว่าฉันได้ยื่นใบลาออกไปแล้ว และเขาก็ได้เซ็นหนังสือหย่าไปตั้งนานแล้วเช่นกัน เขากับฉัน จะไม่มีอนาคตร่วมกันอีกต่อไป