บทที่ 1

เมื่อสามีที่เป็นซีอีโอของฉันรู้ว่าฉันยอมยกโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านให้ผู้ช่วยสาวคนโปรดของเขาอย่างเต็มใจ เขาก็คิดว่าการทำสงครามเย็นกับฉันมาตลอดสามเดือนนั้นได้ผล

เขาจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวว่าจะพาฉันไปฮันนีมูนที่ไอซ์แลนด์

ทว่าเมื่อผู้ช่วยสาวรู้เรื่องเข้ากลับหึงหวงอย่างหนัก และโวยวายจะลาออกจากบริษัท

สามีที่คอยตามใจเธอมาตลอดถึงกับลนลาน หลังจากตามง้อเธออยู่สามวันสามคืน เขาก็ใช้ข้ออ้างเรื่องไปคุยงานเพื่อเททริปฮันนีมูนอีกครั้ง แล้วเอาตั๋วฮันนีมูนอีกใบไปให้เธอ

หลังจากนั้นเขาก็อธิบายกับฉันอย่างไม่ใส่ใจนัก

"เรื่องความรักเป็นแค่เรื่องเล็ก เรื่องงานสำคัญที่สุดต่างหาก ในฐานะเจ้านายผมต้องเอาเรื่องงานมาเป็นอันดับแรก"

"คุณเป็นภรรยาของผม คงจะสนับสนุนผมใช่ไหม"

ฉันมองดูโพสต์ที่ผู้ช่วยสาวเพิ่งลงในมือถือ รวมถึงรูปคู่ที่ทั้งสองคนเอาหัวพิงกันและทำมือเป็นรูปหัวใจ ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่พยักหน้า

สามีคิดว่าฉันกลายเป็นคนใจกว้างและรู้ความ เขาพอใจมาก พร้อมทั้งลั่นวาจาว่ากลับประเทศมาเมื่อไหร่จะชดเชยทริปฮันนีมูนที่โรแมนติกยิ่งกว่านี้ให้ฉัน

แต่เขาไม่รู้เลย

ว่าฉันได้ยื่นใบลาออกไปแล้ว และเขาก็ได้เซ็นหนังสือหย่าไปตั้งนานแล้วเช่นกัน

เขากับฉัน จะไม่มีอนาคตร่วมกันอีกต่อไป

วันที่สองของทริปฮันนีมูนระหว่างเสิ่นอวี้เหิงกับโจวเวยผู้ช่วยสาวของเขา ฉันจัดการส่งมอบงานทั้งหมดเสร็จสิ้น และไปหาฝ่ายบุคคลเพื่อดำเนินการตามขั้นตอนการลาออก

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ก็ได้รับการแจ้งเตือน "อนุมัติ" จากเสิ่นอวี้เหิง

"ดูทรงแล้ว ท่านประธานเสิ่นคงอยากจะไล่เธอออกตั้งนานแล้วล่ะมั้ง เธอก็ช่างรู้ตัวดีเสียจริง"

"นั่นสิ ขืนอยู่บริษัทต่อไปก็มีแต่จะทำให้ท่านประธานเสิ่นไม่สบอารมณ์ สู้รีบๆ ไปซะยังจะดีกว่า แค่ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอจะเอายังไงต่อ"

"พวกมนุษย์เงินเดือนหลักหมื่นอย่างพวกเราจะไปห่วงเธอทำไม ยังไงซะเธอก็เป็นถึงภรรยาของท่านประธานเสิ่น ต่อให้ลาออกกลับไปอยู่บ้านเฉยๆ ก็มีเงินให้ใช้ไม่หวาดไม่ไหวอยู่ดี"

ตอนที่กำลังเก็บของ พวกเพื่อนร่วมงานต่างพากันมองฉันเป็นตัวตลกด้วยน้ำเสียงอิจฉาริษยา

ฉันชินชาเสียแล้ว

ทุกคนรู้ดีว่าฉันกับโจวเวยไม่ถูกกัน เสิ่นอวี้เหิงในฐานะสามีของฉัน กลับเข้าข้างโจวเวยไปเสียทุกเรื่อง และมักจะทำให้ฉันต้องอับอายต่อหน้าผู้คนเพราะโจวเวยอยู่บ่อยครั้ง

ด้วยเหตุนี้ พวกหล่อนจึงแย่งกันตั้งตนเป็นปรปักษ์กับฉัน เพื่อจะได้ไปประจบเอาความดีความชอบจากผู้ช่วยสาว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉันก็แค่นหัวเราะออกมา

"ขอโทษทีนะ ที่ฉันไปครั้งนี้คือการย้ายงาน มีบริษัทหนึ่งเสนอเงินเดือนให้ฉันมากกว่าเดิมสองเท่า สวัสดิการต่างๆ ก็ดีกว่าที่นี่มาก"

พูดจบ ฉันก็ไม่สนใจสีหน้าเขียวคล้ำด้วยความอิจฉาของพวกหล่อน หิ้วข้าวของส่วนตัวที่เก็บเรียบร้อยแล้วเดินออกจากบริษัทไป

ผลปรากฏว่าเพิ่งจะเดินพ้นประตูใหญ่ ก็ได้รับสายโทรศัพท์จากเสิ่นอวี้เหิง

เดิมทียังคิดอยู่ว่าจะอธิบายเรื่องลาออกอย่างไรดี แต่พอรับสาย เสิ่นอวี้เหิงกลับพูดว่า "ส่งไฟล์งานให้คุณแล้ว ทำให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงแล้วส่งกลับมาให้ผมด้วย"

ที่แท้เขาก็ยังไม่รู้เรื่องที่ฉันลาออก

ฉันรู้สึกขบขันขึ้นมาวูบหนึ่ง แล้วกดเปิดไฟล์ดู

พบว่าเป็นโปรเจกต์ที่ฉันเพิ่งจะยกให้โจวเวยไปเมื่อไม่นานมานี้

เป็นไปตามคาด

ชื่อเสียงเงินทองโจวเวยเป็นคนรับไป งานหนักฉันเป็นคนทำ พอเกิดปัญหาก็เป็นฉันที่ต้องรับเคราะห์

แรกเริ่มฉันก็เคยปฏิเสธ แต่เสิ่นอวี้เหิงกลับสรรหาสารพัดวิธีมาเกลี้ยกล่อม พอเห็นว่าฉันยืนกรานที่จะไม่ทำ เขาก็ทำสงครามเย็นกับฉัน จงใจไม่พูดกับฉันไปหลายวัน

ก่อนแต่งงานพ่อกับแม่มักจะบอกฉันเสมอว่า การใช้ชีวิตคู่ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมก้มหัวให้ก่อน

ฉันไม่อยากให้ความสัมพันธ์ต้องตึงเครียด สุดท้ายจึงได้แต่ยอมโอนอ่อนรับงานมาทำ

เดิมทีคิดว่าสักวันหนึ่งเสิ่นอวี้เหิงคงจะเข้าใจความหวังดีของฉัน

แต่ครั้งนี้ เพื่อให้โจวเวยได้เลื่อนตำแหน่ง เขาถึงกับทะเลาะกับฉันยกใหญ่ และทำสงครามเย็นไปถึงสามเดือน

ต่อให้ฉันไข้ขึ้นสูงถึงสี่สิบองศาจนต้องถูกหามส่งโรงพยาบาล เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองฉันสักนิด เพียงเพื่อบีบบังคับให้ฉันยกโปรเจกต์มูลค่าหลายสิบล้านที่ต้องอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือนให้กับโจวเวย ในวินาทีนั้น ฉันก็ตัดใจได้อย่างเด็ดขาดเสียที