ครูจะใช้วรรณกรรมเยาวชนสอนภาษาไทยอย่างไรให้เด็กสนุก?

งานของจิตร ภูมิศักดิ์เปิดประตูให้ผมมองประวัติศาสตร์และวรรณกรรมไทยในมิติที่ไม่เคยมองมาก่อน ผมจำได้ชัดว่าตอนอ่านบทความและเรียงความของเขา ความรู้สึกค่อย ๆ เปลี่ยนจากการยึดติดกับเรื่องเล่าของชนชั้นนำ มาเป็นการสนใจเสียงของชาวบ้าน คนงาน และภูมิปัญญาท้องถิ่น เขาไม่เพียงตั้งคำถามกับตำนานความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์หรืออำนาจรัฐ แต่ยังดึงเอาวรรณกรรมพื้นบ้าน เพลงประจำถิ่น และเรื่องเล่าปากต่อปากมาวิเคราะห์อย่างจริงจัง เหมือนยกเศษกระดาษจากพื้นขึ้นมาให้เราเห็นว่ามันมีความหมายต่อการสร้างชาติอย่างไร ผลจากงานของเขาทำให้แนวคิดเรื่องชั้นชน การต่อสู้ทางวัฒนธรรม และการใช้ภาษาเป็นเครื่องมือทางการเมืองซึมลึกเข้าไปในงานเขียนรุ่นหลัง นักเขียนหลายคนเริ่มเขียนถึงชีวิตคนตัวเล็ก ๆ มากขึ้น และวิธีการตีความประวัติศาสตร์มีความหลากหลายมากขึ้น ผมรู้สึกว่ามรดกของจิตรทำให้วรรณกรรมไทยกล้าที่จะเผชิญกับอดีตที่ไม่สวยงาม และกล้าที่จะเป็นพื้นที่ของการตั้งคำถาม

ภาพพจน์ 'รู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง' ทำให้ฉันนึกถึงศิลปะการเอาตัวรอดที่ไม่ต้องพึ่งพาน้ำมือหนักเสมอไป กับในงานวรรณกรรมมันทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ของปัญญาและการปรับตัวมากกว่าการขี้ขลาด ในแง่วรรณศิลป์ ฉันมองว่าสำนวนนี้สะท้อนการเล่าเรื่องที่ชอบให้ตัวละครแสดงความฉลาดเชิงยุทธวิธี เช่น การเลือกถอยเพื่อรอเวลา การหลบหลีกเพื่อรักษาทรัพยากร หรือการเปลี่ยนมุมมองเพื่อหลอกล่อฝ่ายตรงข้าม ไม่ว่าจะเป็นการใช้คำพูดบิดเบือนเล็กน้อยหรือการเปลี่ยนเส้นทางของเหตุการณ์ เหล่านี้ช่วยให้เรื่องมีชั้นเชิงและความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาการปะทะโดยตรง เมื่อนึกถึงตัวอย่างในวรรณคดีไทย 'พระอภัยมณี' ก็เป็นกรณีที่น่าสนใจ เพราะตัวละครต้องเผชิญกับอุปสรรคทั้งจากมนุษย์และสิ่งเหนือธรรมชาติ การหนีหรือใช้ความแยบยลบางครั้งกลายเป็นกลยุทธ์อยู่รอดที่ทรงคุณค่า เสียงเพลงจากขลุ่ยหรือการสลัดสถานการณ์ให้เป็นประโยชน์ต่อตัวเองเป็นภาพที่สอดคล้องกับ 'ปีกรู้หลบ' และ 'หางรู้หลีก' ซึ่งบอกเป็นนัยว่าการถอยไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความฉลาดที่รู้จักประเมินเวลาและพลังงานในการต่อสู้ สรุปแบบไม่ชี้นำว่าอย่าต่อสู้ตรง ๆ เสมอ แต่สำนวนนี้เตือนให้เรารู้จักเลือกสมรภูมิและรักษาสภาพพร้อมสำหรับวันข้างหน้า นี่เป็นเหตุผลที่ฉันชอบภาพพจน์นี้ในงานเขียน เพราะมันให้ความรู้สึกถึงความละเอียดอ่อนและปรีชาญาณของตัวละครอย่างลึกซึ้ง

เดินเพลินๆ แถวสยามสแควร์ แล้วสะดุดตากับร้าน 'บางกอกบุ๊กส์' ที่ซ่อนตัวในซอยเล็กๆ นี่แหละที่เก็บวรรณกรรมแปลกตาไว้มากมาย! เจ้าของร้านเป็นคนเลือกหนังสือแต่ละเล่มด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่เป็นงานเขียนที่ชวนตั้งคำถามเกี่ยวกับสังคม ชั้นสองของร้านจัดเป็นมุมอ่านหนังสือสบายๆ มีโซฟาให้นั่งพลางจิบกาแฟไปด้วย ครั้งล่าสุดที่ไปเจอ 'The Memory Police' วางอยู่บนโต๊ะ推荐 ซึ่งเป็นนวนิยายญี่ปุ่นที่พูดถึงการ desaparecer เรื่องราวและความทรงจำ นั่งอ่านไปน้ำตาไหลไปเพราะเนื้อหาลึกซึ้งมาก

คำว่า 'เปล้า' ในวรรณกรรมไทยมักถูกใช้เป็นคำสั้นๆ แต่หนักแน่นในความหมาย และผมชอบวิธีที่คำนี้สามารถชวนให้จินตนาการไหลได้เอง เมื่อลงลึก ผมเห็นว่า 'เปล้า' มักถูกใช้อยู่ในสองแนวความหมายหลักแบบที่ชวนคิดต่างกันโดยสิ้นเชิงอย่างน่าสนใจ ประการแรกคือความหมายเชิงภาพพจน์ที่สื่อถึงความว่าง เปล่า หรือเปลี่ยว — ภาพคืนที่ไร้ผู้คน สวนที่ไร้ผู้เยี่ยมเยือน หรือหัวใจที่เหน็บหนาว นักกวีใช้คำนี้เพื่อถ่ายทอดความโดดเดี่ยวแบบไม่ต้องพูดตรงๆ ประการที่สองเป็นความหมายที่เชื่อมโยงกับสิ่งของ เช่นภาพ 'เปล' หรือเปลโยก ซึ่งพาไปสู่ภาพของเด็กทารก ความอ่อนไหว และการอุปการะ ในบทกวีบางบทการเอ่ยว่าใครสักคนอยู่ใต้เงา/ใต้เปล้า อาจหมายทั้งความว่างและความหวังเล็กๆ ในเวลาเดียวกัน ในฐานะคนอ่านที่ชอบขุดความหมายในท่อนกลอน ผมมักชอบมองคำว่า 'เปล้า' เป็นด่านที่เปิดให้เราเลือกตีความเอง — จะเลือกอ่านเป็นความว่างเปล่าที่เจ็บปวดหรือเป็นเปลโยกที่ให้ความอบอุ่น ขึ้นอยู่กับบริบทของบท และนั่นแหละทำให้คำสั้นๆ คำนี้ยังคงมีเสน่ห์ในวงการวรรณกรรมไทยจนถึงวันนี้

การพูดถึงวรรณคดีวิจักษ์กับวรรณกรรมทั่วไปทำให้ผมนึกถึงการเปรียบเทียบระหว่างอาหารจานด่วนกับอาหารระดับมิชลินสตาร์เลยนะ วรรณกรรมทั่วไปมักจะเน้นการเล่าเรื่องที่เข้าถึงง่าย สนุกสนาน และตอบโจทย์ความบันเทิงในทันที เช่น นิยายรักวัยรุ่นหรือเรื่องสยองขวัญที่อ่านแล้วจบได้ในคืนเดียว ส่วนวรรณคดีวิจักษ์กลับเหมือนเมนูที่ต้องค่อยๆ ลิ้มรส ต้องใช้สมาธิและเวลาถอดรหัสชั้นเชิงทางภาษาอย่าง 'พระลอ' ที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์และวรรณศิลป์ จุดต่างที่ชัดเจนคือวัตถุประสงค์ วรรณกรรมทั่วไปอาจต้องการแค่ให้ผู้อ่านรู้สึกผ่อนคลาย ในขณะที่วรรณคดีวิจักษ์มักตั้งคำถามกับสังคมหรือความเป็นมนุษย์อย่าง 'สี่แผ่นดิน' ที่สะท้อนการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัยผ่านชีวิตตัวละครเดียว บางครั้งการอ่านวรรณคดีวิจักษ์ก็เหมือนการปีนเขาที่เหนื่อยแต่คุ้มค่า เพราะเราจะพบวิวทิวทัศน์แห่งความคิดที่สวยงามเมื่อถึงยอด

แฟนตาซีในวรรณกรรมมีหลากหลายมากจริงๆ! ถ้าให้พูดถึงเรื่องที่คนรู้จักทั่วโลก คงหนีไม่พ้น 'The Lord of the Rings' ของ J.R.R. Tolkien ที่สร้างโลกมิดเดิลเอิร์ธขึ้นมาเต็มไปด้วยเอลฟ์ คนแคระ และมนตราลึกลับ อีกหนึ่งผลงานที่โด่งดังไม่แพ้กันคือ 'Harry Potter' ของ J.K. Rowling ที่ผสมโลกเวทมนตร์เข้ากับชีวิตนักเรียนได้อย่างลงตัว ส่วน 'A Song of Ice and Fire' หรือที่รู้จักในชื่อ 'Game of Thrones' ก็เป็นแฟนตาซีที่เข้มข้นด้วยการเมืองและความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร นอกจากนี้ยังมี 'The Wheel of Time' ที่สร้างระบบเวทมนตร์และประวัติศาสตร์โลกที่ซับซ้อน หรือ 'The Witcher' ที่ดัดแปลงจากตำนานสลาฟมาผสมกับเรื่องราวของผู้ล่าสัตว์ประหลาด นี่เป็นแค่ส่วนเล็กๆ ของโลกแฟนตาซีที่กว้างใหญ่จริงๆ

ย้อนดูเส้นทางความเชื่อเรื่องแมลงวันสเปนในสังคมไทยแล้วพบว่ามันซับซ้อนกว่าที่คิดเยอะเลย ผมมักนึกถึงภาพตำรายาพื้นบ้านและบทกลอนล้อเลียนที่ใช้คำว่าแมลงวันสเปนเป็นตัวแทนของความปรารถนาและอันตรายพร้อมกัน ความเชื่อนี้เข้ามาในคำพูดของชาวบ้านจากทั้งการแลกเปลี่ยนความรู้ทางยาและการติดตามนิทานจากต่างถิ่น ทำให้คำว่าแมลงวันสเปนไม่ได้เป็นแค่ชื่อแมลง แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ที่คนใช้เตือนเรื่องความโลภทางกามและความเสี่ยง เช่น บทสนทนาในละครพื้นบ้านหรือเรื่องเล่าสั้น ๆ มักเอาไปประกอบฉากที่มีทั้งการล่อลวง การแก้แค้น หรือการเตือน moral lesson ส่วนในงานวรรณกรรมยุคใหม่ ผมเห็นการนำเอาความเชื่อนี้ไปเล่นเชิงสัญลักษณ์บ่อยขึ้น นักเขียนบางคนใช้ภาพแมลงวันสเปนเพื่อสะท้อนการบริโภคความปรารถนาในสังคมเมือง ขณะที่บางคนกลับเอามาเป็นเครื่องมือบอกเล่าเรื่องเพศและเพาเวอร์ไดนามิก ระหว่างอ่านผมมักคิดว่าการใช้แมลงวันสเปนในงานเขียนไทยคือการสอดแทรกทั้งวัฒนธรรมพื้นบ้านและอิทธิพลจากการแพทย์ตะวันตก จบเรื่องนี้แล้วก็ทำให้ผมยิ่งสนใจมุมมองว่าความเชื่อเล็ก ๆ สามารถเติบโตเป็นภาพพจน์ในวรรณกรรมได้อย่างไร

ในโลกของวรรณกรรมไทย การเจอตัวละคร 'นาซิซิส' ในรูปแบบดั้งเดิมของเทพปกรณัมกรีกหาได้ไม่ง่ายนัก แรงผลักดันหลักมาจากงานแปลและการนำเสนอความหมายของเรื่องเล่าโบราณเข้ามาในภาษาไทย แทนที่จะมีตัวละครชื่อเดียวกันตรงๆ วรรณกรรมไทยมักนำเอาธีมของความหลงใหลในตัวเอง ความรักที่เป็นการสะท้อนตน และบทลงโทษจากความหยิ่งยโสมาประยุกต์กับบริบทท้องถิ่นมากกว่า ผมมองว่าหนึ่งในช่องทางที่ชัดเจนคือการแปล 'Metamorphoses' ของโอวิด ซึ่งมีคำแปลและการสรุปเรื่องย่อยหลายฉบับที่เผยแพร่ในไทย บท 'Echo and Narcissus' ในชุดนี้มักถูกอ้างอิงในบทความวิชาการ งานนิเทศศิลป์ และบทกวีร่วมสมัยที่หยิบเอาประเด็นการรักตนเองมาเล่นกับวรรณกรรมพื้นเมือง การตีความในภาษาไทยจึงไม่เพียงแค่เล่าถึงชายหนุ่มที่หลงรักเงาตนเอง แต่เชื่อมโยงกับการเมืองของภาพลักษณ์ ยามโซเชียลมีเดียครองพื้นที่ ทำให้สัญลักษณ์ของ 'นาซิซิส' ถูกอ่านใหม่และถูกนำไปใช้เป็นตัวอย่างของการเสพรูปแบบชีวิตที่มองตนเองเป็นศูนย์กลาง