1.บทนำ

รถนับสิบคันที่จอดเรียงรายตรงหน้า ร้านอาหารเป็นรถยุโรป เป็นส่วนใหญ่ เจ้าของรถอีโคคาร์ ยิ้มออกมา แล้วเปิดกระจกตรงที่บังแดด ตรวจตราความเรียบร้อยของตัวเอง อีกครั้ง ก่อนจะดับเครื่องยนต์ แล้วหยิบกระเป๋าลงจากรถ

พนักงานรับรถ เดินตรงเข้ามาหา แล้วก้มศีรษะลง ก่อนจะถามออกมา

" ที่จอดรถตรงนี้ สำหรับงานเลี้ยงรุ่นครับ คุณผู้หญิง "

คุณผู้หญิงที่สวมชุดเดรสสีครีม พยักหน้า แล้วยิ้มตอบ

" ค่ะ ฉันมางานเลี้ยงรุ่น พีเอส "

คำตอบที่ได้รับ ทำให้พนักงานมองรถญี่ปุ่นของเธอ ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องจัดเลี้ยง หญิงสาวเข้าใจได้ในทันที ว่าทุกคนที่มาที่นี่ ต้องขับรถราคาแพงลิบลิ่วกันแน่นอน

" พิมพ์พิมล ค่ะ "

เสียงสุภาพ บอกชื่อตัวเองกับ พนักงานด้านนอก หญิงสาวที่เป็นพนักงานของร้านอาหาร หยิบริบบิ้นสีทอง ที่มีดอกไม้ผูกเอาไว้ อย่างสวยงาม ติดที่หน้าอกเดรสที่สวมอยู่อย่างระมัดระวัง

" เชิญค่ะ คุณพิมพ์พิมล "

พนักงาน เดินนำไปที่ประตู ก่อนจะเปิดประตูให้เธอ หญิงสาวเดินเข้าไปข้างใน พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว

" พิมพ์ "

เสียงเรียกชื่อเธอ ดังขึ้น พร้อมกับสายตาของคนข้างใน ที่นั่งกันอยู่ หันมามองเป็นตาเดียว พิมพ์พิมล ในวัย 27 ปี ไม่ใช่เด็กสาวผมเปีย ใส่แว่นตาหนาเตอะ อีกต่อไป

" ว้าว นี่พิมพ์จริงๆเหรอ "

เพื่อนร่วมห้อง ที่เป็นบุตรชายคนเดียวของนักธุรกิจใหญ่ เดินตรงเข้ามาหาเธอ ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าราคาแพงลิบ มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

" พิมพ์เอง กร จำไม่ได้เหรอ "

คนถูกเพื่อนทักทาย ยิ้มออกมา ด้วยความภูมิใจ ที่เธอจำเค้าได้ หญิงสาวมองสายตา ที่เค้าเคยประเมินเธอ ตั้งแต่เรียน จนถึงตอนนี้ ได้อย่างดี กรวินทร์ ไม่เคยคุยกับเธอ อย่างสนิทสนมและเป็นกันเอง เค้าทักทายเธอ ตามมารยาท เพียงเท่านั้น

"ไปนั่งเถอะ"

ชายหนุ่มมองตามเพื่อนสาว ที่เดินไปนั่งด้วยสายตาหื่นกระหาย สิบปีที่ผ่านมา พิมพ์พิมล สวยจนต้องตะลึง

หญิงสาวเลื่อนเก้าอี้ออก แล้วนั่งลงข้างเพื่อนผู้หญิง แล้วสายตาของเธอ ก็โฟกัส ที่เค้า

แสงสปอร์ตไลท์ภายในห้อง ส่องไปที่เค้าคนเดียว ใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวจัด และ รอยยิ้มสดใส ของ ภูตะวัน ทำให้เธอ หาเค้าเจอในทันที ชายหนุ่มที่เป็นรักแรกของเธอ รักที่ไม่สมหวัง รักที่ไม่เคยได้บอกออกไป แค่คิด ก็ไม่กล้า

" ดื่มอะไรดีพิมพ์ " นิรชา ถามเพื่อนที่มานั่งด้วยกัน

" น้ำส้มเถอะ นิชา พิมพ์ขับรถมาเอง " คำตอบของเธอ ทำเอาคนถามย่นจมูก แล้วกระซิบข้างหู

" ไอ้คุณเกรท เอาลูกน้องมารอ อยู่แล้ว ใครดื่ม มีคนขับรถให้จ้ะ "

มือบอบบาง ที่สวมเครื่องประดับราคาแพง ชี้ไปที่เพื่อนชายอีกคน ที่นั่งอยู่อีกฝั่ง ชายหนุ่มลูกชายนักการเมือง กำลังดื่มวิสกี้กับเพื่อนอีกคน ยกแก้วขึ้นมา เป็นเชิงทักทายเธอ

" พิมพ์ ดื่มเลย เดี๋ยวเกรท จัดคนขับรถให้ "

หญิงสาวพยักหน้า แล้วรับไวน์แดงจากนิชา มาแทนน้ำส้ม เพื่อนของเธอทุกคน เป็นลูกคนมีเงินทั้งนั้น ไม่ว่าผ่านไปนานแค่ไหน อิทธิพล บารมีของพ่อแม่ ก็ยังตามมาอำนวยความสะดวก ให้ลูกๆของตัวเองเสมอ

" ชนจ้ะ พิมพ์ " หญิงสาวข้างตัวยกแก้วขึ้นมา ชนกับเธอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ถ่ายรูป คู่ด้วยกัน

" พิมพ์ไม่ยอมอัพเดตรูปตัวเองเลย ใครต่อใคร ก็อยากเจอพิมพ์ทั้งนั้น "

พิมพ์พิมลยิ้มกับโทรศัพท์มือถือของเพื่อน แล้วก็ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ เธอไม่อยากให้ใคร วิพากษ์วิจารณ์หน้าตาเธอ ก็เท่านั้นเอง

" ทดสอบ ทดสอบ " เสียงทดสอบ ทำเอาเพื่อนๆ ในห้อง หัวเราะออกมา

สมัยเรียนหนังสือ วิชาภาษาไทย อาจารย์ที่สุดแสนจะเข้มงวด บอกกับนักเรียนในห้องว่า

" ถ้าจะทดสอบ เสียงไมค์ ไม่จำเป็นต้องพูดว่า ฮัลโหลเทสต์ แต่ให้พูด ว่า ทดสอบ "

ดังนั้น คนที่ตั้งใจ จะรำลึกความหลัง จึง ทดสอบ ทดสอบ ตามที่ ได้เรียนมา

" ได้ยินเสียงแล้วนะ" ชายหนุ่มที่ยืนตรงกลาง มองไปที่เพื่อนๆ แล้วก็ยิ้มออกมา

" สวัสดีเพื่อนพีเอสทุกคน เราตี๋เอง "

ชายหนุ่มแนะนำตัวกับเพื่อน อีกครั้ง ก่อนจะเริ่ม เปิดงานเลี้ยงรุ่น อย่างเป็นกันเอง และเต็มไปด้วย เสียงหัวเราะ

หญิงสาวยกแก้วขึ้นมาจิบ แล้วมองไปที่เค้าอีกแล้ว

ภูตะวัน ยกแก้วขึ้นมา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ไลน์กลุ่ม ที่มีข้อความใหม่

พิมพ์พิมล เข้าร่วมห้องแชท

ใบหน้าแดงระเรื่อ หลังจากดื่มไปหลายแก้ว ยิ่งดูยิ่งมอง ยิ่งมีเสน่ห์ รอยยิ้มและท่าทางการพูดของเค้า สะกดสายตาของเธอ

" พิมพ์ ตอนนี้ทำงานที่ไหน " หญิงสาวกลับมา อยู่ในบทสนทนาอีกครั้ง เมื่อคนข้างๆ ชวนคุย

" บริษัทเอกชน " เธอตอบคนข้างๆ กลับไป แล้วตักเป็ดย่างเข้าปาก ของตัวเอง

" น่าอิจฉาจัง นิชาก็อยากทำงานบ้าง " คนที่ถูกกัก ให้อยู่แต่ในบ้าน บ่นออกมา

" นิชาก็ทำงานกับที่บ้านไม่ใช่เหรอ " พิมพ์พิมล ถามกลับบ้าง

" ทำก็เหมือนไม่ได้ทำ "

ลูกสาวเจ้าของร้านเพชร บ่นเสียงเบา ถอนหายใจออกมา บ้านของเธอ เป็นตึก ขนาดใหญ่ ด้านล่างเป็นร้านเครื่องประดับ ส่วนด้านบน เป็นบ้านพักอาศัย

" นิชาอยากออกไปทำงานข้างนอก หาประสบการณ์ แต่ก็นั่นแหละ " นกน้อยในกรงเพชร ไม่มีโอกาสออกไปโบยบิน

" พิมพ์ว่างๆ แวะมาเที่ยวหานิชาบ้างสิ ไม่ต้องเกรงใจ มานั่งคุยเล่น ดูของสวยๆงามๆ " เธอชวนอย่างเป็นมิตร พิมพ์พิมล พยักหน้า

" จ้า แล้วพิมพ์จะแวะไปหานิชาแน่ๆ " เธอบอกอย่างตั้งใจจริง ว่าสักวันจะไปอุดหนุนเพื่อนให้ได้

เสียงเพลงที่เพื่อนๆผลัดกันร้องและเต้น ทำให้คนที่ไม่คุ้นกับเสียงดัง ลุกขึ้นหาจังหวะออกไปสูดอากาศข้างนอก ร่างบอบบาง เปิดประตูออกไปข้างหลังแล้วก็นั่งลงตรงเก้าอี้ที่จัดวางเอาไว้ หญิงสาวมองดู รูปในไลน์กลุ่มแล้วก็ยิ้มออกมา