คาถาพระพิราพ มีบทสวดต้นฉบับหรือแหล่งอ้างอิงไหน?

สามีของนางโหด นางจะเหี้ยม หากเขาร้าย นางจะมากเล่ห์ ตาต่อตาฟันต่อฟัน หากชีวิตคู่มันสงบสุขเกินไปย่อมขาดรสชาติไม่มีสีสัน เขาเป็นไฟนางจะไม่เป็นน้ำ แต่ขอเป็นดินระเบิดดีกว่า เอาให้บรรลัยกันไปข้าง!

【ตามง้อเมียแต่สายไปแล้ว+พระรองขึ้นครองที่】 รักกันมานานแปดปี “สืออวี๋” ที่เคยเป็นรักแรกในใจของ “เหลียงหยวนโจว” กลับกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เขาอยากสลัดทิ้งให้เร็วที่สุด พยายามนานถึงสามปี จนกระทั่งหมดสิ้นแม้เศษเสี้ยวความรู้สึกสุดท้าย สืออวี๋จึงตัดใจหันหลังเดินจากไป วันเลิกลา เหลียงหยวนโจวหัวเราะเยาะใส่เธอ “สืออวี๋ ผมจะรอดูวันที่คุณกลับมาขอคืนดีกับผม” แต่รอแล้วรออีก กลับเป็นข่าวงานหมั้นของสืออวี๋แทน! เขาโกรธจนแทบบ้า รีบโทรหาทันที “บ้าพอแล้วหรือยัง?” แต่ปลายสายมีเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายอีกคนดังมา “ประธานเหลียง ว่าที่ภรรยาของผมกำลังอาบน้ำอยู่ ไม่สะดวกรับสายคุณ” เหลียงหยวนโจวหัวเราะเยาะ แล้วตัดสายไป คิดว่านี่เป็นเพียงกลยุทธ์เล่นตัวของสืออวี๋เท่านั้น จนกระทั่งในวันแต่งงานจริง เขาเห็นเธอสวมชุดเจ้าสาว อุ้มช่อดอกไม้ เดินไปหาผู้ชายอีกคน เหลียงหยวนโจวจึงเพิ่งตระหนักได้ว่า สืออวี๋ไม่เอาเขาแล้วจริงๆ เขาคลั่งจนวิ่งฝ่าเข้าไปตรงหน้าเธอ “อาอวี๋! ผมรู้ผิดแล้ว อย่าแต่งกับคนอื่นเลย ได้ไหม?” สืออวี๋เพียงยกชายกระโปรงเดินผ่านเขาไป “ประธานเหลียง คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณกับเสินหลีต่างหากที่เกิดมาคู่กัน? แล้วจะมาคุกเข่าอะไรในงานแต่งของฉัน?”

สามหนาวก่อน'ถานเมิ่งจี'เป็นหนึ่งในคนที่ทำให้คู่หมายของเขาถึงแก่ความตายพร้อมเด็กในครรภ์พออีกสามหนาวต่อมานางกลับมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าวิงวอนขอความเมตตาจากเขาเช่นนี้หรือ'หลี่ปิงเฉิง'จะไม่ฉวยโอกาสชำระแค้น!

โปรย อยู่ๆ ฮ่องเต้ก็มีราชโองการเรียกตัวสตรีผู้หนึ่งกลับเมืองหลวง ฐานะของนางแม้ชัดเจนเต็มไปด้วยปริศนา นางเป็นใคร เหตุใดฮ่องเต้จึงให้ความสำคัญ นางมีที่มาอย่างไร ไม่มีผู้ใดตอบได้นอกจากตัวนางเอง!!! ทางหนึ่งสตรีที่ถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงได้รับบาดเจ็บไม่ได้สติ อีกทางหนึ่งคุณหนูอวิ๋น อวิ๋นซูเหยา กลับได้รับบาดเจ็บจนสูญเสียความทรงจำ ความลับมากมายหล่นหายไปพร้อมความทรงจำที่เต็มไปด้วยปริศนา ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ตามตำนานเล่าขานสืบต่อกันมา แท้ที่จริงแล้วเกี่ยวข้องกับหญิงสาวธรรมดาที่ถูกพี่สาวแย่งคู่หมายไปอย่างไร ช่วงหนึ่งนางรู้สึกสับสนและล้มเลิกที่จะไล่ความความทรงจำ นาง...อยากมีชีวิตราบรื่นสงบสุข ดังนั้นจึงเริ่มมีความคิดที่จะ เกี้ยว ท่านปราชญ์หยาง หยางสวินเคอ ทว่าอดีตกลับตามหลอกหลอนจนล่วงรู้ว่านางเป็นใครอีกคน คนที่ชั่วชีวิตนี้ไม่อาจหลุดพ้น ต้องวนเวียนอยู่กับการปกป้องและการสูญเสีย เช่นนี้แล้วนางควรเลือกอย่างไร เลือกที่จะจากไปเงียบๆ หรือไขว่คว้าเขาผู้นั้น บุรุษที่ทำให้นางปรารถนาที่จะหยั่งรากลึกไม่จากไปที่ใดอีก

เขาหมอเทวดาผู้มีรูปลักษณ์สง่างามราวกับเทพเซียนจุติลงมาบนโลกมนุษย์ เป็น "บุรุษในฝัน" ที่เหล่าคุณหนูในห้องหอและบุตรีจากตระกูลสูงศักดิ์ต่างถวิลหาอยากจะได้มาเป็นคู่ครอง แม้แต่ 'สุ่ยอีอี' องค์หญิงสิบสามผู้สูงศักดิ์ ก็มิอาจต้านทานเสน่ห์ของเขาได้ จนยอมสยบแทบเท้าด้วยความรักลุ่มหลง ทว่าในวังหลวงอันเหน็บหนาว ไม่เคยมีผู้ใดสั่งสอนนางว่าควรจะรักอย่างไร... นางจึงโง่เขลาเบาปัญญา คิดเพียงว่าหากมอบ "พรหมจรรย์" อันล้ำค่าที่สุดให้เขาไปโดยไม่เกรงใจศักดิ์ศรี จะสามารถพิสูจน์ความจริงใจ และเหนี่ยวรั้งให้เขาอยู่อยู่เคียงข้างในฐานะ 'ราชบุตรเขย' ได้ ทว่าในสายตาของเขานั้น... นางกลับเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าหญิงคณิกา! เพื่อมิให้พระบิดาและราชวงศ์ต้องเสื่อมเสียเกียรติเพราะการกระทำของนาง องค์หญิงสิบสามจึงตัดสินใจหนีจากเขาไปให้ไกลแสนไกล โดยยอมตกลงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับท่านอ๋องสามแห่งแคว้นเทียนเย่ว์... เขากลับบีบบังคับให้ท่านอ๋องสามเขียน "หนังสือหย่า" จนทำให้นางกลายเป็นสตรีที่ถูกทิ้งให้ผู้คนเย้ยหยันไปทั่วใต้หล้า นางจึงหนีไปบำเพ็ญเพียรที่อารามจิ้งอวิ๋น...  

สามเดือนหลังจากภรรยาหายตัวไปจากอุบัติเหตุเล่นสกี ฉันกลับเจอเธอในบาร์แห่งหนึ่ง เธอกำลังพิงไหล่เพื่อนชายที่โตมาด้วยกัน หัวเราะอย่างมีความสุข “ต้องขอบคุณที่นายออกความคิดนี้ให้ ไม่อย่างนั้นฉันคงลืมไปแล้วว่าความเป็นอิสระรู้สึกยังไง” เพื่อนสนิทและกลุ่มเพื่อนรอบตัวเธอพากันยกแก้วชนกับเธอไม่ขาดสาย พร้อมถามว่าเมื่อไหร่เธอจะยอมโผล่ออกมาเสียที เธอก้มตาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “อีกสักสัปดาห์แล้วกัน รอให้เขาตามหาฉันจนแทบเป็นบ้า แล้วฉันค่อยโผล่ออกไป” ฉันยืนอยู่ในมุมมืด มองดูเธอกำลังดื่มด่ำกับอิสรภาพ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนที่ทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎรทันที