จิ๋นซีฮ่องเต้สั่งสร้างสุสานให้ใหญ่ขนาดไหน?

เว่ยหลินหลางบุตรีราชครูเว่ยอี้ ฝาแฝดคนพี่ที่ถูกปกปิดไร้สิ้นตัวตนว่าไม่เคยถือกำเนิดบนผืนแผ่นดิน ด้วยนางเกิดมาพร้อมดวงชะตาอันแข็งกล้าเป็นดวงล้มบัลลังก์หงส์ของแคว้นต้าโจว นางจึงถูกส่งตัวไปพำนักอยู่ที่หอดวงดาวให้ผู้คุมกฎเลี้ยงดู และนางก้าวออกจากหอดวงดาวในรอบ 17 ปี เพื่อกลับมาล้มบัลลังก์หงส์ที่ทำลายตระกูลของนางจนล่มสลาย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าการก้าวออกมาจากหอดวงดาวครั้งนี้ ทำให้นางได้พานพบกับดาวคู่ชะตา ซึ่งเป็นนักรบปีศาจผู้เลื่องลือและก้าวขึ้นครองบัลลังก์ของแคว้นเทียนอวี๋อันยิ่งใหญ่ ลี่หยวนฮ่องเต้ผู้มีสมญานามฮ่องเต้อำมหิต ข้าจะต้องค้นหาและตามไปช่วยนางให้ได้ ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใดต่อให้บุกน้ำลุยไฟ ข้ามทะเลทราย มหาสมุทรนับหมื่นลี้ ข้าก็จะนำหัวใจของข้ากลับคืนมาเคียงคู่ที่ ตำหนักเย่วเชียงแห่งนี้ด้วยกันดั่งเดิม!!!!

ทั่วทั้งเมืองหลวงล้วนล่วงรู้ดีว่า ระยะนี้จวนอู่อันโหวมีกฎเกณฑ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งข้อ นั่นคือในแต่ละวันทั่วทั้งจวนอนุญาตให้ใช้จ่ายเงินได้เพียงสิบอีแปะเท่านั้น และกฎเกณฑ์นี้ ล้วนเป็นเพราะจวนโหวรับเอาหญิงเก็บดอกบัวผู้ชิงชังคนมั่งมีนามว่า ซูหลิงอิน เข้ามา จ้าวเซ่อเซ่อในฐานะฮูหยินโหว เพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ กลับถูกลากตัวไปโบยถึงยี่สิบแส้ “เพียะ!” แส้ฟาดลงบนแผ่นหลังของจ้าวเซ่อเซ่ออย่างโหดเหี้ยม เสียงเนื้อแตกหนังปริท่ามกลางความเงียบสงัดของลานเรือนนั้นช่างบาดหูยิ่งนัก “ฮูหยิน!” สาวใช้หงซิ่วร้องไห้ตะโกนลั่นพลางโผเข้าไปหา “หยุดมือ! หยุดมือเดี๋ยวนี้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ ทนรับการทุบตีเช่นนี้ไม่ไหวหรอก!” จ้าวเซ่อเซ่อคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากมีรอยเลือดซึม นางผ่ายผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก อาภรณ์สีขาวเรียบง่ายเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด นิ้วมือจิกพื้นแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว “กฎเกณฑ์ของจวนโหว ผู้ใดก็มิอาจล่วงละเมิดได้” ซูหลิงอินยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ในชุดอาภรณ์สีเรียบง่าย สีหน้าและแววตาเย็นชา “ใช้เงินเกินหนึ่งอีแปะ โบยยี่สิบแส้ นี่คือสิ่งที่ท่านโหวเอ่ยปากอนุญาตแก่ข้าด้วยตนเอง” จ้าวเซ่อเซ่อขบเม้มริมฝีปาก มิได้เอ่ยปากอ้อนวอน นางรู้ดีว่า การอ้อนวอนขอความเมตตานั้นไร้ประโยชน์ นับตั้งแต่ซูหลิงอินก้าวเข้ามาในจวน เซี่ยชิงเยี่ยนก็ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

สนมที่แม้แต่ชื่อฮ่องเต้ยังจำไม่ได้ แต่รสพิศวาสคืนแรกคืนเดียวของนางช่างตรึงใจ เจียงซินเฟยสนมที่ถูกลืมฝ่าบาทผู้ที่วันๆสนใจแต่เรื่องในราชสำนักไม่ใช่คืนเหน็บหนาวของฮ่องเต้แต่เป็นเพราะแววตาเศร้าสร้อยของนาง

เยว่จือ หรือชื่อใหม่ในร่างของ จือจื่อ คือสนมอันดับที่ 87 ที่ถูกทิ้งให้ลำบากในตำหนักห่างไกล ความห่างเหินจากฮ่องเต้ทำให้ไม่มีวันได้เข้าใกล้ฮ่องเต้ จนกระทั่งตรอมใจ เยว่จือปล่อยตัวเองให้กลายเป็นผู้หญิงอ้วนที่ใช้ชีวิตไปวันๆกับการกินและนอนจนถูกผูกรังแกและถูกบีบบังคับให้จบชีวิต แต่ทว่าผู้ที่มาเข้าร่างแทนกลับเป็นจือจื่อคนใหม่ หญิงวัย45ปีที่เคยประสบความสำเร็จในธุรกิจทุกด้าน แต่กลับล้มเหลวในความรัก เพราะหาผู้ชายที่คู่ควรไม่ได้สักที เมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้จึงมุ่งหน้าแสวงหาความรุ่งเรืองและอำนาจและไม่แคร์เรื่องรักอีกต่อไป สองปีผ่านไป ทั่วทั้งดินแดนเริ่มได้ยินเรื่องราวของหญิงงามผู้นำเมืองอี้ที่ไม่เพียงแต่มีความงามโดดเด่น แต่ยังมีความสามารถที่ยิ่งใหญ่ ความร่ำรวย ความรู้ และสินค้าที่แปลกใหม่ที่มาจากความคิดของนาง ทำให้เมืองอี้กลายเป็นที่รู้จักในด้านต่างๆ ทั่วทั้งแผ่นดิน เมื่อฮ่องเต้หยงชิงผู้ที่ไม่ยอมให้สนมถวายตัวเพราะคิดว่าพวกนางสนมทั้งหลายรักเพียงฐานะฮ่องเต้และทั้งชีวิตของหยงชิงไม่เคยรักใครทว่าตามหารักแท้รู้ว่า และเมื่อรู้ว่านางคือสนมที่ถูกเนรเทศ ฮ่องเต้ต้องหาทางพิชิตใจหญิงงามที่ไม่แคร์เรื่องรัก แต่มีมาตรฐานบุรุษราวเทพเซียน นางจะยอมเปิดใจให้กับฮ่องเต้หยงชิงหรือไม่

ฮ่องเต้ผู้ดุดัน เย็นชา และน่าเกรงขามที่สุดในแผ่นดินกลับต้องสิ้นท่าให้กับหญิงสาวตัวเล็ก ๆผู้เอาแต่นอนหลับกลางวัน นางไม่ได้มีอำนาจ ไม่ได้มีกลอุบายใด ๆแต่กลับทำให้ฮ่องเต้ทรราชยอมอ่อนข้อให้ทั้งหัวใจ

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”