จักรพรรดิ/ฮ่องเต้ Mga Nobela at Kwento

รู้สิ่งที่พยัคฆราชไม่รู้ด้วย 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่

เมาจนตายอยู่ในวัดข้าก็ยอม รัชศกม่านฉีปีที่ 1 ฮ่องเต้จ้าวหรงฟังทรงสิ้นพระชนม์ด้วยโรคประจำตัว ไท่จื่อม่านฉีจึงขึ้นเป็นฮ่องเต้ เขาสถาปนาหลี่ฮองเฮาขึ้นเป็นหลี่ไทเฮา ในสายตาของเขามารดาผู้นี้อ่อนโยนเป็นที่สุด เขาเพิ่งจะจำได้ในวันนี้เองว่ายามที่เขาความจำเสื่อ ม เหตุที่เขาจำชื่อตนเองว่าอาหลี่นั้น แท้จริงก็คือชื่อแซ่ของเสด็จแม่นั่นเอง

รัชศกเจี้ยนเหวิน ปีที่ 4 รัชสมัยจักรพรรดิหมิงฮุ่ยตี้(ฮ่องเต้เจี้ยนเหวิน)

ฮ่องเต้เซิ่งหยวนอี้ ผู้ปกครองแคว้นฉินประทับอยู่บนเก้าอี้มังกร พระพักตร์ที่เคยดูหนุ่มแน่นบัดนี้แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เบื้องพระพักตร์ของพระองค์คือ เฟิงเจิ้นเทียน หรือเฟิงโหว แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่บัดนี้ดูเหมือนชายแก่ผู้แบกโลกไว้ทั้งใบ ทั้งสองหาใช่เพียงกษัตริย์ และขุนนาง แต่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ลึกซึ้ง เพราะฮองเฮาองค์ก่อนผู้เป็นพระมารดาของฮ่องเต้ คือท่านน้าแท้ๆ ของเฟิงโหว ดังนั้น เฟิงหลิงฉีจึงมีศักดิ์เป็นหลานชายแท้ๆ ของฮ่องเต้นั่นเอง

ต่วนตงยิ้ม ฟาหยางกระโดดขึ้นบนหลังม้า หวงหลินยืนหลบอยู่ที่พุ่มไม้ใหญ่ “ฝ่าบาท ฮ่องเต้คนผู้นี้เป็นฮ่องเต้ แล้วทำไมถึงมีด้ายความสัมพันธ์รักใคร่กับท่านแม่” เหลือบตามอง ด้ายสีจางที่นิ้วก้อยของตัวเองบัดนี้กับโยงใยกับฟาหยางชัดเจน

“แคว้นอะไร กษัตริย์ คือ...ข้าหมายถึงฮ่องเต้ พระนามฮ่องเต้” ชายหนุ่มมองนางนิ่งราวกำลังครุ่นคิด “ที่นี่แคว้นฉิน ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิฉินที่หนึ่ง” “อะไรนะ! จิ๋นซีฮ่องเต้นะเหรอ!”

“ก็เฌอโกรธพ่อ” “เฌอไม่โกรธแล้วค่ะ หายโกรธแล้วเนี่ยเห็นไหม” ชญาดาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะกอดแขนพ่อเอาไว้พร้อมกับซบหัวลงไปอย่างออดอ้อน ชโลธรยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมดกดำนั้นอย่างเอ็นดู

องเต้ทรงกรุณาจริง ๆ ใคร ๆ ก็รู้ว่าจอหงวนปีนี้ฮ่องเต้ทรงโปรด คงเพราะไม่เคยเจอคนที่มีไหวพริบดี และยังฉลาดพูด เจ้าตัวไม่ได้ทูลคำที่ไม่ควรกับฮ่องเต้ แต่ใช้วิธีชี้ให้พระองค์เห็นจุดที่ควรหรือไม่ควรจะจัดการ รวมทั้งจุดที่กำลังกังวลและสงสัย อีกทั้งยังทูลเสนอเรื่องราวต่าง ๆ ที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเมืองจนฮ่องเต้แทบจะอยากเก็บเขาเอาไว้ในเมืองหลวง แต่เพราะยังไม่มีตำแหน่งว่างจึงย้ายมาเมืองใกล้ ๆ ก่อน อย่างไรนี่ก็คือขั้นแรกของการเป็นขุนนางและรั่วหยางจิ้นจะต้องเรียนรู้

หานตงถามตะกุกตะกัก “ม่อเฉวียนถวายพระพรฮ่องเต้และฮองเฮา” “อืมมมม ข้ากำลังรอดูว่าม่อเฉวียนฮ่องเต้จะมีคำใดมาอธิบายเรื่องที่ผ่านมา”

คำพูดนั้นทำให้ไทเฮานิ่งไปชั่วครู่ พระหัตถ์ที่ถือประคำหยุดชะงัก ก่อนจะทำท่าครุ่นคิดตาม "จริงด้วยสินะข้าลืมไปเสียสนิท ฮ่องเต้ทรงครองราชย์ตั้งแต่วัยเยาว์ เรื่องราชการหนักหนา… บางทีเรื่องส่วนพระองค์อาจมิได้มีผู้ใดชี้แนะอย่างเหมาะสม" นางกำนัลรีบก้มศีรษะ