จักรพรรดิ/ฮ่องเต้ Novels & Stories

จักรพรรดิหนุ่มบ่นพึมพำ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้มังกรอย่างเกียจคร้าน พลางนึกถึงชะตาชีวิตอันน่าเบื่อบนบัลลังก์มังกรที่แข็งเหมือนเขียงหมู ใครๆ ก็บอกว่าข้า ‘สุ่ยเทียนจุน’ เป็นฮ่องเต้ผู้มีบุญญาธิการ ประสูติในฤกษ์ดาวมังกรทอง แต่จะมีใครรู้บ้างว่าไอ้ดวงบ้านี่มันทำให้ข้าต้องเ ห็นสิ่งที่ไม่อยากเห็น

ตำหนักฮ่องเต้ จักรพรรดิหย่งเจิ้งกำขวดยาถอนพิษในมือที่ชื้นเหงื่อ หลับตาลงช้าๆ ไล่หยาดน้ำตาที่ไหลรินก่อนจะวางขวดยาถอนพิษลงบนโต๊ะประดับมุก สะบัดตัวก้าวเดินจากไป ต้ากงเหวินวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไม่ลืมหูลืมตายังตำหนักใหญ่ฮ่องเต้ “ให้ข้าเข้าไปเดี๋ยวนี้นะ ข้าจะไปถามเขา ทำไมเขากล้าทำกับพี่น้องตัวเองแบบนั้น”

ียงต่อหน้าน้องชายเท่านั้นที่หานเฟยหลงผู้เป็นถึงฮ่องเต้เป็นองค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่จะกระทำ “อาฉีจะไม่ทำให้เสด็จพี่ต้องผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ จะทำให้เต็มที่และเต็มกำลังอย่าได้กังวล” สองพี่น้องหันมามองหน้ากันแล้วยกยิ้มเท่าทันกันต้าซ่งแต่เติมก็ไม่ชอบสงครามแต่หากมีศัตรูมาวุ่น

“เจ้าเป็นคนรักของจงไห่ รู้หรือไม่ว่าจงไห่คือโจรกบฏ ส่องสุ่มผู้คนบนเขาสูง” ไป๋หลินเอ๋อร์เบิกตาตัวสั่นระริก สัมผัสด้ามกระบี่กดแน่นตรงเนื้อนุ่มโคนต้นขา

เมาจนตายอยู่ในวัดข้าก็ยอม รัชศกม่านฉีปีที่ 1 ฮ่องเต้จ้าวหรงฟังทรงสิ้นพระชนม์ด้วยโรคประจำตัว ไท่จื่อม่านฉีจึงขึ้นเป็นฮ่องเต้ เขาสถาปนาหลี่ฮองเฮาขึ้นเป็นหลี่ไทเฮา ในสายตาของเขามารดาผู้นี้อ่อนโยนเป็นที่สุด เขาเพิ่งจะจำได้ในวันนี้เองว่ายามที่เขาความจำเสื่อ ม เหตุที่เขาจำชื่อตนเองว่าอาหลี่นั้น แท้จริงก็คือชื่อแซ่ของเสด็จแม่นั่นเอง

รัชศกเจี้ยนเหวิน ปีที่ 4 รัชสมัยจักรพรรดิหมิงฮุ่ยตี้(ฮ่องเต้เจี้ยนเหวิน)

ฮ่องเต้เซิ่งหยวนอี้ ผู้ปกครองแคว้นฉินประทับอยู่บนเก้าอี้มังกร พระพักตร์ที่เคยดูหนุ่มแน่นบัดนี้แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เบื้องพระพักตร์ของพระองค์คือ เฟิงเจิ้นเทียน หรือเฟิงโหว แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่บัดนี้ดูเหมือนชายแก่ผู้แบกโลกไว้ทั้งใบ ทั้งสองหาใช่เพียงกษัตริย์ และขุนนาง แต่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ลึกซึ้ง เพราะฮองเฮาองค์ก่อนผู้เป็นพระมารดาของฮ่องเต้ คือท่านน้าแท้ๆ ของเฟิงโหว ดังนั้น เฟิงหลิงฉีจึงมีศักดิ์เป็นหลานชายแท้ๆ ของฮ่องเต้นั่นเอง

ต่วนตงยิ้ม ฟาหยางกระโดดขึ้นบนหลังม้า หวงหลินยืนหลบอยู่ที่พุ่มไม้ใหญ่ “ฝ่าบาท ฮ่องเต้คนผู้นี้เป็นฮ่องเต้ แล้วทำไมถึงมีด้ายความสัมพันธ์รักใคร่กับท่านแม่” เหลือบตามอง ด้ายสีจางที่นิ้วก้อยของตัวเองบัดนี้กับโยงใยกับฟาหยางชัดเจน

“แคว้นอะไร กษัตริย์ คือ...ข้าหมายถึงฮ่องเต้ พระนามฮ่องเต้” ชายหนุ่มมองนางนิ่งราวกำลังครุ่นคิด “ที่นี่แคว้นฉิน ภายใต้การปกครองของจักรพรรดิฉินที่หนึ่ง” “อะไรนะ! จิ๋นซีฮ่องเต้นะเหรอ!”

“ก็เฌอโกรธพ่อ” “เฌอไม่โกรธแล้วค่ะ หายโกรธแล้วเนี่ยเห็นไหม” ชญาดาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะกอดแขนพ่อเอาไว้พร้อมกับซบหัวลงไปอย่างออดอ้อน ชโลธรยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมดกดำนั้นอย่างเอ็นดู