บทที่ 1

ในความเลือนราง นางมองเห็นร่างสูงโปร่งสายหนึ่งเดินเข้ามาจากแดนไกล

สวมอาภรณ์ผ้าต่วนสีหมึก เกล้าผมครอบด้วยกวานหยก ใบหน้าของเซี่ยชิงเยี่ยนหล่อเหลาราวกับภาพวาด เขายังคงมีท่าทีเย็นชาและสูงส่งเช่นเดิม

“เกิดอันใดขึ้น?”

หงซิ่วราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ นางถลาเข้าไปคุกเข่าแทบเท้าเขา “ท่านโหว! ฮูหยินมีโรคไอเรื้อรังมาแต่ไหนแต่ไร วันนี้ซื้อยาใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ แม่นางซูถึงกับจะโบยฮูหยินยี่สิบแส้! ฮูหยินร่างกายอ่อนแอ จะทนรับการลงทัณฑ์เช่นนี้ได้อย่างไร? ขอท่านโหวโปรดเมตตาด้วยเจ้าค่ะ!”

เซี่ยชิงเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาทอดมองแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของจ้าวเซ่อเซ่อ แววตาปรากฏร่องรอยแห่งความเวทนาวูบหนึ่ง

“หลิงอิน” เขาเอ่ยปาก “ช่างเถิด”

ซูหลิงอินขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที “ยามที่ท่านโหวพาข้าเข้าจวน ได้เอ่ยปากไว้เองมิใช่หรือ ว่าคนทั้งจวนล้วนต้องเชื่อฟังข้า”

“หากวันนี้ยอมทำลายกฎเกณฑ์เพื่อฮูหยินโหว วันหน้าผู้คนพากันเอาเยี่ยงอย่าง อำนาจจัดการจวนโหวนี้ ข้าไม่ขอรับไว้ก็แล้วกัน!”

เอ่ยจบ นางก็หมุนตัวเตรียมจะจากไป

เซี่ยชิงเยี่ยนรีบคว้าตัวนางไว้ “ได้ ๆ ๆ ข้าไม่ยุ่งแล้ว”

เขายกมือขึ้นปิดตาซูหลิงอินแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าดูเลย เลือดสาดเกินไป”

จ้าวเซ่อเซ่อมองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย หัวใจคล้ายถูกคนควักออกไปทั้งเป็น เจ็บปวดจนนางแทบขาดใจ

นางไม่เข้าใจ เซี่ยชิงเยี่ยนที่เคยพร่ำบอกว่ารักนางอย่างสุดซึ้งผู้นั้น เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้?

เหตุใดสิ่งที่แปรเปลี่ยนง่ายดายที่สุดในโลกหล้า คือความจริงใจ?

นี่เพิ่งจะผ่านไปเพียงสามปีเท่านั้น…

สามปีก่อน เซี่ยชิงเยี่ยนลงใต้ไปเจียงหนานจึงได้พบนาง

ยามนั้นนางกำลังหลบฝนอยู่ใต้ระเบียงคด ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับดวงตาเปื้อนยิ้มของเขา

“แม่นาง” น้ำเสียงของเขากังวานใส “ผ้าเช็ดหน้าของเจ้าตกแล้ว”

ภายหลังนางจึงได้รู้ว่า คุณชายที่เก็บผ้าเช็ดหน้าให้นางผู้นี้ แท้จริงแล้วคืออู่อันโหวที่อายุน้อยที่สุดในราชวงศ์ปัจจุบัน

เขาเคยทำเรื่องโง่งมเพื่อนางมาตั้งเท่าไรกัน

รู้ว่านางชอบดอกโบตั๋น ก็ขนส่งสายพันธุ์ล้ำค่าสิบกระถางจากลั่วหยางข้ามคืน เพียงเพื่อให้นางได้ชมความงามตระการตาของ “โบตั๋นอันเป็นยอดบุปผางามแห่งแผ่นดิน”

ได้ยินว่านางกลัวความหนาวเย็น ก็ฝ่าหิมะไปล่าสุนัขจิ้งจอกขาว ยามเย็บเสื้อคลุมด้วยตนเอง ปลายเข็มทิ่มแทงปลายนิ้วจนเลือดซิบ

ครั้งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด โจรป่าจับตัวนางไป เขาควบม้าบุกค่ายเพียงลำพัง แม้กลางอกจะถูกธนูยิงแต่ยังคงปกป้องนางไว้สุดชีวิต เลือดสด ๆ อาบย้อมอาภรณ์ไปซีกหนึ่ง…

ท้ายที่สุดนางก็มิอาจต้านทานความรักอัน “ลึกซึ้ง” นี้ได้ จึงพยักหน้าตกลงแต่งงานกับเขา

เซี่ยชิงเยี่ยนจึงไปขอราชโองการจากฮ่องเต้ จัดสินสอดทองหมั้นยาวเหยียดสิบลี้ ลั่นวาจาว่าชาตินี้จะมีเพียงคู่เดียวตลอดไป ก่อนจะรับนางเข้าจวนโหวอย่างสมเกียรติ

หลังแต่งงานเขาปฏิบัติต่อนางดุจแก้วตาดวงใจ แม้แต่พระสนมในวังยังแย้มสรวลและถอนทอดใจว่า “ฮูหยินอู่อันโหวผู้นี้ เกรงว่าจะเป็นสตรีที่น่าอิจฉาที่สุดในใต้หล้าแล้วกระมัง”

จวบจนกระทั่งวันนั้น รถม้าของพวกเขาถูกสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งขวางเอาไว้

นางกำลูกปัดทองคำกำมือหนึ่งปาใส่เซี่ยชิงเยี่ยน “ข้าเกลียดชังพวกผู้มีอำนาจเช่นพวกเจ้าที่สุด! คิดว่ามีเงินแล้วจะซื้อหาความจริงใจได้หรือ?”

ทว่าสิ่งที่ทำให้จ้าวเซ่อเซ่อตกตะลึงก็คือ เมื่อเผชิญกับการหยามเกียรติเช่นนี้ เซี่ยชิงเยี่ยนที่ปกติเด็ดขาดและเหี้ยมหาญ กลับมีรอยยิ้มประดับมุมปาก แววตาเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอม

“ชิงเยี่ยน” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “นางคือผู้ใดหรือ?”

เซี่ยชิงเยี่ยนตอบอย่างตรงไปตรงมา “เซ่อเซ่อ ข้าพบหญิงเก็บดอกบัวผู้หนึ่ง รู้สึก... หวั่นไหวกับนางยิ่งนัก ข้าอยากรับนางเป็นภรรยาเท่าเทียม”

ปลายนิ้วของจ้าวเซ่อเซ่อสั่นเทา “แล้วข้าเล่า? ท่านเคยบอกมิใช่หรือ ว่าจะมีเพียงข้าคนเดียวไปชั่วชีวิต?”

เซี่ยชิงเยี่ยนมองนาง แววตารู้สึกผิดทว่าแน่วแน่ “เซ่อเซ่อ ข้าไม่อยากหลอกลวงเจ้า”

“ข้าเคยให้คำมั่นสัญญาจริง ทว่านั่นคือตอนที่ยังมิได้พบกับหลิงอิน”

“ยามนี้ข้าเพิ่งตระหนักได้ ว่าข้าอาจจะมิได้รักเจ้ามากเพียงนั้น”

“หากข้าพบนางเร็วกว่านี้ ข้าคงไม่มีวันครองคู่กับเจ้า”

จ้าวเซ่อเซ่อราวกับถูกอสนีบาตฟาดฟัน

เซี่ยชิงเยี่ยนกล่าวต่อ “คราแรกเพื่อแต่งกับเจ้า ข้าได้ทูลขอให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรส เป็นราชโองการจากเบื้องบน เจ้าและข้าจึงมิอาจหย่าร้างกันได้”

“ดังนั้นวันข้างหน้า เจ้ายังคงเป็นฮูหยินของจวนโหวแห่งนี้”

“ทว่านอกจากสถานะนี้แล้ว ความรักทั้งหมด ข้าจะมอบให้หลิงอิน”

จ้าวเซ่อเซ่อแทบแหลกสลาย น้ำตานองหน้าทุกวี่วัน ทั้งยังปลอบใจตนเองว่าเซี่ยชิงเยี่ยนคงเพียงแค่เห่อของใหม่ชั่วครั้งชั่วคราวเมื่ออยู่กับซูหลิงอิน

แต่ผ่านไปเพียงไม่นาน เขาก็รับซูหลิงอินเข้ามาในจวน

เป็นเพราะนางรังเกียจความฟุ้งเฟ้อ เกลียดชังผู้มีอำนาจ เซี่ยชิงเยี่ยนจึงคอยปลอบประโลมนาง “วันหน้าทั้งจวนโหวจะยกให้เจ้าดูแล เจ้าอยากมีชีวิตความเป็นอยู่เช่นไร ก็จงใช้ชีวิตเช่นนั้นเถิด จนกว่าเจ้าจะพอใจ แล้วค่อยแต่งเข้าจวนมาเป็นภรรยาข้า ดีหรือไม่?”

นับแต่นั้นมา ผู้คนทั่วทั้งจวนโหวต่างทุกข์ระทมสุดจะพรรณนา

จ้าวเซ่อเซ่อยิ่งอยู่อย่างตายทั้งเป็น

เบี้ยหวัดรายเดือนของนางถูกริดรอน แม้แต่ข้าวก็กินไม่อิ่มท้อง

อาการไอเรื้อรังของนางกำเริบ ทว่าเงินค่าซื้อยากลับถูกซูหลิงอินตีกลับด้วยข้อหา “สุรุ่ยสุร่าย”

กระทั่งวันนี้ นางเพียงเพราะใช้เงินเกินไปหนึ่งอีแปะ ก็ถูกโบยตีด่าทอต่อหน้าธารกำนัล…

เมื่อแส้สุดท้ายฟาดลงมา จ้าวเซ่อเซ่อก็มิอาจทนทานได้อีกต่อไป กระอักเลือดออกมาคำโต ภาพตรงหน้ามืดดับไปเป็นพัก ๆ

เมื่อฟื้นคืนสติอีกครั้ง นางก็พบว่าตนเองถูกหามกลับมายังเรือนแล้ว

ท่านหมอกำลังจับชีพจร “ฮูหยินบาดเจ็บไม่เบาเลย จำต้องดื่มยาทั้งวันทั้งคืน”

เขาเขียนเทียบยาแล้วส่งให้หงซิ่ว หงซิ่วเอ่ยถามเสียงสั่น “ต้องใช้เงินเท่าใดหรือเจ้าคะ?”

“สามตำลึง”

“พอจะ... ติดค้างไว้ก่อนได้หรือไม่เจ้าคะ?” หงซิ่วน้ำเสียงสะอื้นไห้

ท่านหมอรู้อยู่แก่ใจว่าจวนโหวใช่ว่าจะไร้ทรัพย์ อีกทั้งวันวานจ้าวเซ่อเซ่อก็ปฏิบัติต่อเขาไม่เลว เขาเพิ่งจะคิดพยักหน้า

“มิได้!”

เสียงของซูหลิงอินดังมาจากนอกประตู

นางตีหน้าเย็นชาเดินเข้ามา “จวนโหวจะติดค้างหนี้สินได้อย่างไร? หากจ่ายไม่ไหว เช่นนั้นก็ไม่ต้องสั่งยาแล้ว”

หงซิ่วโกรธจัด “หากฮูหยินยังไม่ใช้ยาอีก ก็จะสิ้นใจอยู่แล้ว! ท่านเกลียดชังคนรวยก็ใช่ว่าจะเกลียดด้วยวิธีเช่นนี้! หรือต้องให้ทุกคนไม่มีข้าวกิน ไม่มีเงินรักษาโรค ท่านถึงจะพอใจกระนั้นหรือ?”

ซูหลิงอินหน้าทะมึนลง เพิ่งจะอ้าปากเถียง จ้าวเซ่อเซ่อก็ดึงหงซิ่วไว้ด้วยความอ่อนแรง “ข้ายังมีสินเดิม ใช้สินเดิมของข้า...”

“มิได้!” ซูหลิงอินตัดบทอย่างเด็ดขาด “ในเมื่อเจ้าแต่งเข้าจวนโหวแล้ว สินเดิมก็ย่อมเป็นของจวนโหว จะนำมาใช้ส่วนตัวได้อย่างไร?”

หงซิ่วโกรธจนตัวสั่นเทา กำลังจะโต้เถียง ทว่าซูหลิงอินกลับหันไปหาท่านหมอ “หากมีคนไข้จ่ายค่ารักษาไม่ไหว ปกติแล้วท่านจัดการอย่างไร?”

ท่านหมอเอ่ยอย่างลังเล “หะ... ให้พวกเขาออกไปเก็บสมุนไพรนอกเมืองมาขัดดอก”

ซูหลิงอินพยักหน้า “เช่นนั้นก็เชิญฮูหยินโหวออกไปเก็บสมุนไพรด้วยตนเองเถิด”

หงซิ่วไม่อยากจะเชื่อ “ฮูหยินบาดเจ็บสาหัสปานนี้ จะไปได้อย่างไร?”

ซูหลิงอินมิได้ใส่ใจ “นี่คือสิ่งที่นางสมควรแบกรับ ไม่อาจละเมิดกฎเพียงเพราะนางเป็นฮูหยินโหวได้หรอก”

“เอะอะอันใดกัน?”

เสียงเย็นชาสายหนึ่งดังขึ้น เซี่ยชิงเยี่ยนเอามือไพล่หลังยืนอยู่หน้าประตู สายตากวาดมองผู้คนอย่างราบเรียบ

หงซิ่วราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ นางคุกเข่าคลานเข้าไปหา “ท่านโหว! ฮูหยินบาดเจ็บสาหัส แม่นางซูกลับบีบบังคับให้นางไปเก็บสมุนไพร นี่มิใช่ต้องการเอาชีวิตฮูหยินหรือเจ้าคะ?”

ซูหลิงอินไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว “ท่านโหว หากวันนี้ท่านช่วยนาง ข้าจะออกจากจวนทันที!”

เซี่ยชิงเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง ท้ายที่สุดก็เอ่ยปากว่า “ทุกสิ่งล้วนฟังหลิงอินก็แล้วกัน”

จ้าวเซ่อเซ่อหลับตาลง ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งแล่นปราดมาจากกลางอก มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าแผลโดนโบยบนแผ่นหลังเป็นพันเป็นร้อยเท่า

“ข้าไปเอง” นางฝืนหยัดกายลุกขึ้นยืน

เส้นทางบนเขานอกเมืองนั้นแสนทุรกันดาร จ้าวเซ่อเซ่อลากสังขารที่ป่วยไข้ ไปเก็บสมุนไพรริมหน้าผา

นิ้วมือของนางถูกหนามเกี่ยวจนได้แผล เลือดไหลริน บาดแผลจากรอยแส้กลางหลังยิ่งทำให้เจ็บปวดจนหน้ามืด

หลายชั่วยามผ่านไป ในที่สุดนางก็เก็บสมุนไพรจนครบ ก่อนจะกลับมายังจวนโหวในสภาพที่ร่างอาบชุ่มไปด้วยเลือด

ยามเดินผ่านเรือนของซูหลิงอิน นางมองเห็นเซี่ยชิงเยี่ยนกำลังจับพู่กันวาดคิ้วให้ซูหลิงอิน

ใบหน้าของเขาอ่อนโยน ท่วงท่าระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกำลังปรนนิบัติต่อของล้ำค่าที่สุดในใต้หล้า

จ้าวเซ่อเซ่อเหม่อมองภาพนั้น ในหัวพลันนึกย้อนไปถึงเทศกาลหยวนเซียวปีนั้น เขาก็เคยวาดคิ้วให้นางเช่นนี้เหมือนกัน

ครานั้นเขาเคยบอกว่า “คิ้วของเซ่อเซ่อดุจดั่งขุนเขาแดนไกล ข้าจะขอใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อวาดมัน”

ภายใต้พลุไฟสว่างไสวเต็มท้องฟ้า คุณหนูในห้องหอตั้งเท่าใดที่อิจฉาจนตาร้อนผ่าว

บัดนี้สองมือคู่นี้ ความอ่อนโยนนี้ ล้วนมอบให้ผู้อื่นไปเสียแล้ว

สิ่งที่แปรเปลี่ยนง่ายดายที่สุดในโลกหล้า แท้จริงแล้วก็คือใจคน

นางหัวเราะไปพลาง หยาดน้ำตากลับพร่าเลือนสติสัมปชัญญะไปพลาง

เมื่อกลับถึงเรือนนอน หงซิ่วเห็นนางมีคราบเลือดเกรอะกรังเต็มตัว พลันน้ำตาร่วงหล่นดั่งสายฝนด้วยความปวดใจยิ่งนัก

“คุณหนู วันเวลาเช่นนี้ ท่านยังต้องทนอยู่ไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ?”

จ้าวเซ่อเซ่อยิ้มหยันอย่างซีดเซียว “ไม่ทนแล้ว ข้าจะหย่า”

หงซิ่วชะงักไป “แต่งานสมรสของคุณหนูกับท่านโหวเป็นราชโองการประทานสมรสนะเจ้าคะ หากฮ่องเต้มิได้มีพระบรมราชานุญาต ก็มิอาจหย่าร้างได้!”

มุมปากของจ้าวเซ่อเซ่อหยักโค้งเป็นรอยยิ้มซีดเซียว “ปีนั้นตระกูลจ้าวของเรามีความดีความชอบในการช่วยชีวิตองค์รักษ์ ฮ่องเต้ได้พระราชทานราชโองการเปล่ามาให้หนึ่งฉบับ”

“ขอเพียงไม่ขัดต่อกฎหมายของราชวงศ์เรา ไม่ว่าจะเขียนสิ่งใดลงไป ฮ่องเต้ก็ล้วนยินยอมทั้งสิ้น”

นางช้อนตาขึ้น ส่วนลึกของดวงตาเด็ดเดี่ยวถึงขีดสุด “ข้าจะใช้ราชโองการฉบับนี้ เพื่อให้ไม่ต้องพบเจอกับเขาอีกตลอดกาล”

“หงซิ่ว เจ้ารีบกลับเจียงหนานไปนำราชโองการมาเถิด”

“เมื่อราชโองการมาถึง พวกเราก็จะไปจากที่นี่”

จากไปตลอดกาล