ฉบับรีบูตคอมมานโด แตกต่างจากต้นฉบับอย่างไรบ้าง

พูดตรงๆ ฉันมองว่ารีบูตของ 'อีวาเกเลี่ยน' เป็นการตีความเรื่องเดิมจากมุมมองที่ต้องการเยียวยาและเติมเต็มช่องว่างที่ต้นฉบับทิ้งไว้ไว้ให้ผู้ชมตีความเอง ในแง่โครงเรื่อง ต้นฉบับทีวีชี้นำไปสู่การสำรวจจิตใจตัวละครเป็นหลักจนหลายตอนกลายเป็นการสืบค้นตัวตนและความเจ็บปวดภายใน ส่วนตอนจบแบบภาพยนตร์ 'The End of Evangelion' เลือกทางออกที่รุนแรงและเปิดให้ตีความอย่างร้าวราน ในมุมมองของฉัน รีบูตนำเสนอพล็อตที่ชัดเจนกว่าและเดินไปในทิศทางที่ต่างออกไปแทนที่จะทำซ้ำแบบเดิม มันยังคงเก็บแก่นเรื่องเกี่ยวกับการเชื่อมต่อและความโดดเดี่ยวไว้ แต่เปลี่ยนสัดส่วนระหว่างฉากจิตวิทยาและฉากแอ็กชันให้สมดุลมากขึ้น ทำให้คนที่อยากเห็นบทสรุปหรือฉากต่อสู้ชัดๆ รู้สึกพึงพอใจมากขึ้น ในขณะที่คนที่ชอบการสำรวจความคิดภายในแบบต้นฉบับอาจรู้สึกว่ามิติทางใจถูกกดทับด้วยฉากเหตุการณ์ภายนอก สิ่งที่ฉันประทับใจคือวิธีที่รีบูตรื้อโครงความทรงจำของตัวละครบางตัวและเติมรายละเอียดใหม่ เช่น ตัวละครใหม่หรือจังหวะที่เปลี่ยนไป ทำให้ความหมายของการตัดสินใจเดิมๆ ถูกตั้งคำถามอีกครั้ง เสียงดนตรีและการออกแบบภาพสมัยใหม่ก็ช่วยทำให้ประสบการณ์ดูสดใหม่ แต่ความเข้มข้นเชิงจิตวิทยาที่เคยเป็นหัวใจของต้นฉบับก็เปลี่ยนไปพอสมควร — นั่นทำให้รีบูตเป็นผลงานของคนละยุคสมัยมากกว่าการเล่าเรื่องซ้ำแบบเดิมๆ

ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดเจนระหว่างฉบับต้นฉบับและฉบับรีบูทอยู่ที่น้ำหนักของเรื่องและขอบเขตที่ขยายขึ้นมากกว่าแค่การแข่งขันรถบนถนน ย้อนกลับไปกับ 'The Fast and the Furious' ปี 2001 เรื่องเป็นภาพสะท้อนของซับคัลเจอร์สตรีทเรซซิ่ง ตัวละครถูกขับเคลื่อนด้วยชีวิตประจำวัน ความสัมพันธ์แบบสี่เหลี่ยมเล็กๆ และฉากแข่งที่รู้สึกจริงจังใกล้ชิดกับโลกใต้ดิน ในขณะที่ฉบับรีบูทค่อยๆ ย้ายโฟกัสไปสู่การผจญภัยระดับโลก ปล้น วินาศกรรม และภารกิจที่เสี่ยงต่อชีวิต ซึ่งทำให้ภาพรวมกลายเป็นหนังแอ็กชันบล็อกบัสเตอร์มากกว่าเรื่องแข่งขันรถ ในมุมมองส่วนตัว ฉันรู้สึกว่าการรีบูทเพิ่มมิติของครอบครัวเป็นแกนหลักจนกลายเป็นธีมสำคัญ แต่สิ่งที่แลกมาคือความรู้สึกสมจริงของการแข่งรถแบบท้องถนนถูกลดทอนลง บรรยากาศที่เคยมีความเป็นใต้ดินและซาวด์แทร็กแนวฮิปฮอป/อิเล็กทรอนิกส์แบบต้นฉบับถูกแทนที่ด้วยสเกลที่กว้างกว่า การแปลงโฉมนี้ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนฉากหรือการเพิ่มบล็อคบัสเตอร์ เอฟเฟกต์ แต่มันคือการเปลี่ยนภาษาเรื่องเล่า ทำให้แฟนเก่าได้รับความรู้สึกใหม่ — บางคนจะรักการขยายจักรวาล ขณะที่อีกหลายคนคิดถึงความดิบและความเป็นสตรีทแบบดั้งเดิมของหนังดั้งเดิม

หลายคนมักจะสับสนระหว่างหน่วยคอมมานโดกับหน่วยพิเศษประเภทอื่น ๆ แต่เมื่อลงลึกแล้วจุดต่างไม่ใช่แค่ชื่อเรียกแต่เป็นปรัชญาการทำงานกับงานที่ถูกมอบหมาย การเปรียบเทียบที่ผมชอบใช้คือคิดถึงขนาด งาน และระยะเวลาของปฏิบัติการ — หน่วยคอมมานโดมักจะถูกออกแบบมาสำหรับปฏิบัติการจู่โจมสั้น ๆ ที่ต้องใช้ความรวดเร็ว ความแม่นยำ และทีมขนาดเล็ก ส่วนหน่วยพิเศษอื่น ๆ อย่างหน่วยปฏิบัติการพิเศษหรือกองกำลังพิเศษของกองทัพบางครั้งมีบทบาทที่กว้างกว่า เช่น การฝึกทหารพันธมิตร งานข่าวกรองระยะยาว หรือปฏิบัติการแทรกซึมลึกเป็นสัปดาห์หรือเดือน การฝึกและการคัดเลือกก็สะท้อนความแตกต่างนี้อย่างชัดเจน — คอมมานโดจะเน้นพละกำลัง ความชำนาญการรบระยะใกล้ การขึ้นเรือลงจากจุดสูง ออกปล่อยระเบิดเพื่อทำลายจุดยุทโธปกรณ์ หรือบุกยึดเป้าหมายสำคัญอย่างรวดเร็ว อุปกรณ์จะออกแบบเพื่อความคล่องตัวและพกพาง่าย ขณะที่หน่วยพิเศษบางประเภทอาจฝึกทักษะเฉพาะทางเช่นการฝึกภาษา งานมวลข่าวกรอง การสอนทหารต่างชาติ หรือเทคนิคการเอาตัวรอดระยะยาว ผมเคยอ่านและติดตามกรณีศึกษาของการปฏิบัติการที่แตกต่างกัน — ปฏิบัติการบุกยึดฐานเล็ก ๆ ที่ทำเร็วเสร็จคืนเดียว มักเป็นงานของคอมมานโด ขณะที่ภารกิจแทรกซึมเพื่อสร้างเครือข่ายพันธมิตรกลับเป็นบทบาทที่หน่วยพิเศษบางหน่วยทำได้ดีกว่า มุมมองเชิงยุทธศาสตร์ก็สำคัญ — คอมมานโดมักถูกใช้เป็นเครื่องมือเชิงปฏิบัติการแบบทันทีเพื่อตัดศักยภาพของศัตรูหรือทำลายเป้าหมายเฉพาะในเชิงรุก ในขณะที่หน่วยพิเศษที่เน้นการดำเนินงานระยะยาวอาจถูกใช้เพื่อสร้างอิทธิพลทางการเมืองหรือเตรียมพื้นที่สำหรับการยึดครองในระยะยาว ความเสี่ยงและระดับการเปิดเผยตัวก็จะแตกต่างกันไปด้วย ตรงนี้เองทำให้การวางแผน การสนับสนุนทางอากาศ การข่าวกรอง และการถอนตัวต้องเหมาะสมกับลักษณะภารกิจ สุดท้ายแล้วผมมองว่าการเข้าใจความแตกต่างนี้ช่วยให้มองเห็นว่าทำไมบางครั้งหน่วยเดียวกันที่ถูกเรียกว่า 'หน่วยพิเศษ' ในองค์กรมาก ๆ อาจทำงานแตกต่างจากภาพจำของคำว่า 'คอมมานโด' — ทั้งสองมีความสำคัญ แต่ใช้ในสถานการณ์ที่ต่างกันและตอบโจทย์ความต้องการทางยุทธศาสตร์ที่ไม่เหมือนกัน

พูดตรงๆ ผมคิดว่า 'คอมมานโด' ตั้งใจจะเป็นหนังแอ็กชันเชิงบันเทิงมากกว่าจะเป็นเอกสารสอนยุทธวิธีทางทหาร ผมรู้สึกได้ทันทีว่าฉากยิงต่อสู้ในเรื่องเน้นจังหวะ ดนตรี และการโชว์พละกำลังของตัวเอกมากกว่าการปฏิบัติการจริง เช่น การวิ่งลุยศัตรูคนเดียวและกำจัดกองกำลังจำนวนมากอย่างง่ายดาย ซึ่งในสนามจริงการเคลื่อนที่ต้องอาศัยทีม ความครอบคลุม และการควบคุมเพลิงที่เป็นระบบ ไม่ใช่การพึ่งพาความนิ่ง-นิ่งของฮีโร่คนเดียว ถ้ามองเทียบกับภาพยนตร์ที่พยายามสะท้อนความสมจริงด้านยุทธวิธีอย่าง 'Black Hawk Down' แล้วจะเห็นความต่างชัดเจน: หนังแบบนั้นแสดงการสื่อสาร ความผิดพลาด และผลกระทบจากการตัดสินใจภาคสนาม ในขณะที่ 'คอมมานโด' เลือกความมันส์เป็นหลัก ผลลัพธ์คือความบันเทิงสูง แต่ไม่ควรถูกยึดเป็นแบบฉบับการปฏิบัติจริงในสนาม

แปลกใจเหมือนกันที่พออ่านฉบับแปลไทยของ 'ตํานานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย' แล้วเสียงและจังหวะของเรื่องเปลี่ยนไปเล็กน้อย — ไม่ใช่เรื่องผิด แต่เป็นการเปลี่ยนรสนิยมที่เห็นได้ชัด สังเกตได้ว่าภาษาที่ใช้ในฉบับไทยเลือกทางสายกลางที่เข้าถึงง่ายกว่า ตัดความเป็นทางการหรือสำเนียงเก่าออกไปบ่อยครั้ง แล้วเติมคำที่คนอ่านทั่วไปคุ้นชิน เช่นเปลี่ยนสรรพนามหรือระดับคำพูดให้ดูเป็นมิตรมากขึ้น ผลคือตัวละครบางตัวที่ในต้นฉบับให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกหรือมีความสำรวม กลายเป็นคุยง่ายในฉบับไทย ฉันชอบความใส่ใจในการทำให้บทสนทนาไหลลื่น แต่ก็ยอมรับว่าบางฉากซึ่งอาศัยน้ำเสียงและคำเลือกเฉพาะเพื่อสร้างบรรยากาศโบราณหรือพิธีกรรม ถูกทำให้อ่อนลงและสูญเสียกลิ่นอายดั้งเดิมไป นอกจากนั้น การทับศัพท์ชื่อและศัพท์เฉพาะมีจังหวะของตัวเอง บางคำถูกทับศัพท์ตามเสียงดั้งเดิม บางคำถูกแปลความหมายเพื่อให้คนอ่านไทยเข้าใจได้ทันที ผลลัพธ์คือความไม่สอดคล้องกันในตำแหน่งต่าง ๆ ของเล่ม ผมมองว่าเมื่อแปลนิยายแฟนตาซีที่มีระบบคาถา ประวัติศาสตร์ และคำเฉพาะ การมีบรรณาธิการเชิงสัญลักษณ์หรือบทย่อหน้าอธิบายให้ชัดเจนจะช่วยรักษาความสม่ำเสมอได้มากขึ้น สุดท้ายแล้วฉบับไทยของ 'ตํานานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย' เป็นงานแปลที่ให้ความบันเทิงได้ดี แต่ถ้าใครอยากสัมผัสความขมหนักหรือสำเนียงดั้งเดิม อาจต้องอ่านควบคู่กับต้นฉบับหรือคอมเมนต์เพิ่มเติมเพื่อเติมเต็มความรู้สึกนั้น

พลังดิบของ 'คอมมานโด' ทำให้หัวใจคนชอบหนังแอ็กชันเต้นไม่เป็นจังหวะ ฉากเปิดเรื่องที่แสดงให้เห็นอดีตทหารโคตรเก่งถูกดึงกลับเข้าสู่สงครามส่วนตัว คือสิ่งที่ทำให้ผมยังกลับมาดูซ้ำได้เรื่อย ๆ ในเชิงเนื้อเรื่องหนังเล่าแบบตรงไปตรงมา: อดีตหน่วยรบพิเศษ John Matrix ถูกบังคับให้กลับไปทำภารกิจเมื่อลูกสาวของเขาถูกลักพาตัวโดยกลุ่มรับจ้างที่ถูกว่าจ้างโดยอดีตราชาอำนาจวาสนา Arius ที่ต้องการให้ Matrix ไปฆ่าเขา ตัวละครสำคัญมีความชัดเจนและโดดเด่น เริ่มจาก John Matrix ที่ทำทุกอย่างเพื่อลูก ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้มาเพียงกำลังกาย แต่ยังมาจากความตั้งใจ ส่วนลูกสาว Jenny เป็นแรงผลักดันให้เหตุการณ์ทั้งหมดดำเนินไป Arius ในมาดนักการเมืองที่เป็นตัวการลักพาตัว และ Bennett ที่เป็นคู่ต่อสู้ที่ท้าทายความสามารถของ Matrix อย่างแท้จริง นอกจากนี้ Cindy ผู้หญิงที่ช่วย Matrix ระหว่างการเดินทางก็เพิ่มมิติให้หนังด้วยความเป็นมนุษย์และความเป็นเพื่อนร่วมทาง ผมชอบที่หนังไม่พะวงการอธิบายเยอะ แต่เลือกใช้จังหวะการต่อสู้และมุขคำพูดสั้น ๆ สร้างความเข้มข้น การดู 'คอมมานโด' จึงเหมือนนั่งรถไฟเหาะแอ็กชันที่ไม่มีเวลาให้นอนคิดมาก — แอบชอบตอนที่ Matrix วางแผนรวบรวมอาวุธแล้วบุกเข้าสู่ฐานของศัตรูมากเป็นพิเศษ

หัวใจหลักของความต่างระหว่างเวอร์ชันรีบูตกับต้นฉบับคือวิธีที่เรื่องเล่าใช้บริบทของยุคสมัยเพื่อสะท้อนความกลัวและพฤติกรรมของคนดู: 'Scream' ต้นฉบับปี 1996 เป็นงานที่เล่นกับเมตา-ฮอรร์เรอร์ในแบบคลาสสิก ใช้กิมมิคนักวิจารณ์หนังวัยรุ่นอย่าง Randy ที่เสนอ 'กฎ' ของหนังสแลเชอร์ พร้อมกับการตั้งคำถามว่าใครคือคนร้ายและเพราะอะไร ในขณะที่เวอร์ชันรีบูตหรือที่หลายคนเรียกว่า 'requel' นำเอาประเด็นของยุคดิจิทัลมาผนวก ทั้งโซเชียลมีเดีย วัฒนธรรมชอบตามล่าคดีจริง และการที่คนรุ่นใหม่กลายเป็นเซเลบจากเหตุการณ์โหดร้าย วิธีเล่าเปลี่ยนจากการวิพากษ์หนังสยองขวัญแบบกว้างๆ มาเป็นการวิพากษ์ยุคของแฟนคลับ—คนดูที่เปลี่ยนจากการเป็นผู้ชมเป็นผู้มีส่วนร่วมและบางครั้งถึงขั้นพลิกบทบาทเป็นผู้กระทำด้วยตัวเอง อีกด้านหนึ่งที่ชัดเจนมากคือโทนและโครงสร้างของตัวละคร: ต้นฉบับโฟกัสที่กลุ่มวัยรุ่นในเมืองเล็กๆ ที่มีความลึกลับและเรื่องส่วนตัวเป็นแรงจูงใจของฆาตกร ส่วนเวอร์ชันรีบูตรวบรวมตัวละครรุ่นเก๋าที่กลับมาอย่างมีความหมาย—ไม่ใช่แค่ของเก่าแต่เป็นตัวแทนความทรงจำของแฟรนไชส์—ผสมกับตัวละครรุ่นใหม่ที่สะท้อนคนดูปัจจุบัน เช่น ตัวละครที่มีประวัติครอบครัวผูกโยงกับเหตุการณ์ในอดีต หรือคนที่เป็นอินฟลูเอนเซอร์และถูกล่อให้เป็นจุดสนใจของความรุนแรง แนวทางนี้ทำให้หนังใหม่กลายเป็นบทสนทนาระหว่างอดีตกับปัจจุบัน แทนที่จะเป็นการลอกแบบโครงเรื่องเดิม นอกจากนี้เทคนิคการถ่ายทำ การตัดต่อ และการออกแบบฉากก็ถูกปรับให้ตอบรับกับจังหวะของหนังสยองสมัยใหม่—มีการใช้มุมกล้องที่กระชับจังหวะและสเกลการจัดฉากที่ใหญ่ขึ้น แต่ยังคงเคารพองค์ประกอบจำเพาะของต้นฉบับ เช่นคะแนนเพลงหรือการใช้หน้ากาก Ghostface เพื่อสร้างบรรยากาศ ท้ายที่สุด ความแตกต่างที่ทำให้แฟนๆ แบ่งเป็นสองฝ่ายคือเรื่องของเจตนารมณ์ของฆาตกรและการจัดวาง 'ความหมาย' ของเหตุการณ์: ในต้นฉบับฆาตกรมีแรงจูงใจเชิงส่วนตัวและความแค้นซ่อนอยู่เป็นหลัก ส่วนเวอร์ชันใหม่มักผสมความเหยียดหยามต่อสังคมยุคใหม่และความอยากเป็นที่รู้จักเข้ามา ทำให้บางครั้งความน่ากลัวไม่ใช่แค่การตามล่าทางกาย แต่เป็นการตามล่าชื่อเสียงและการบิดเบือนความจริงบนโลกออนไลน์ เมื่อรวมกับการที่หนังคอยกระพริบตาเป็นการทักทายแฟนเดิม—ยกตัวอย่างฉากหรือมุกจากหนังเก่า—มันเลยเป็นงานที่ทั้งเคารพและตั้งคำถามกับมรดกนั้นเอง โดยส่วนตัวผมชอบที่หนังใหม่กล้าเล่นกับไอเดียเรื่องแฟนคลับและวัฒนธรรมสื่อสมัยใหม่เพราะทำให้เรื่องราวมีชั้นเชิงใหม่ๆ แต่ก็ยังชื่นชมความเรียบง่ายและความเฉียบคมของต้นฉบับที่ทำให้มันคลาสสิกอยู่ดี

หนึ่งในเกมที่ผมมักจะยกขึ้นมาพูดเมื่อคิดถึงหน่วยคอมมานโดคือ 'Commandos: Behind Enemy Lines' และภาคต่อ 'Commandos 2: Men of Courage' ซึ่งทั้งสองภาควางมาตรฐานให้เกมแนวสเตลธ์/กลยุทธ์ในรูปแบบทีมเล็ก ๆ ได้อย่างชัดเจน การเล่นแบบมอบหมายหน้าที่ให้แต่ละตัวละคร—คนหนึ่งปีนกำแพง อีกคนวางกับดัก อีกคนลอบสังหาร—ทำให้ความรู้สึกของการเป็นหน่วยคอมมานโดที่ต้องใช้ทักษะเฉพาะตัวแต่ทำงานร่วมกันอย่างประณีตชัดเจนมาก นอกจากนี้ยังมีเกมแนวเดียวกันที่นำไอเดียนี้ไปปรับใช้อย่าง 'Desperados' ที่ย้ายฉากไปยังตะวันตกเก่า หรือ 'Shadow Tactics: Blades of the Shogun' ที่เปลี่ยนบรรยากาศเป็นยุคซามูไร แต่กลวิธียังคงหนักไปทางการวางแผนลอบเร้น ถ้าเปลี่ยนมาดูเกมที่เน้นปฏิบัติการพิเศษในมุมมองบุคคลที่หนึ่งหรือสามอย่าง 'Call of Duty: Modern Warfare' และ 'Rainbow Six' จะเห็นภาพหน่วยคอมมานโดในบทบาทที่ต่างออกไป คือเน้นความเร็ว ความรุนแรง และการประสานกับทีมใหญ่กว่าเกมแนวสเตลธ์ คลิปคัทซีนกับการออกแบบภารกิจมักทำให้ตัวละครรู้สึกเป็นหน่วยปฏิบัติการพิเศษจริง ๆ แต่สิ่งที่ผมชอบคือความหลากหลายของการนำเสนอ—จากความพิถีพิถันของเกมกลยุทธ์สู่ความดุเดือดของเกมยิง—มันทำให้แนวคิด ‘คอมมานโด’ ไม่เคยน่าเบื่อเลย

แวบแรกที่นึกถึงความต่างระหว่างสองภาค ความเงียบและความลุ้นในพื้นที่ป่าของ 'Predator' รุ่นดั้งเดิมถูกแทนที่ด้วยโทนที่ครึกครื้นและจังหวะที่เร่งขึ้นมากใน 'The Predator' (2018) เราเห็นภาพเล่าเรื่องที่เปลี่ยนจากหนังล่าเอาตัวรอดแบบมินิมอลไปเป็นหนังแอ็คชัน-คอเมดี้ที่มีตัวละครเป็นกลุ่มใหญ่ มีมุกเสียดสี และการผสมผสานองค์ประกอบไซไฟมากขึ้น ความกลัวจากสิ่งที่มองไม่เห็นในป่า ถูกแทนด้วยการโชว์เทคโนโลยีของผู้ล่า การออกแบบเผ่าพันธุ์มีการเพิ่มเติมแนวคิดด้านพันธุศาสตร์—ไม่ใช่แค่ผู้ล่าที่มาเพื่อทดสอบมนุษย์เท่านั้น แต่มีแรงจูงใจและแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่เห็นในหนังต้นฉบับ นอกจากโทนและโครงเรื่องแล้ว เทคนิคการสร้างก็โดดเด่นต่างกันมาก ของเดิมเน้นสเปเชียลเอฟเฟกต์แบบ Practical และการใช้เงามืดกับเสียงเพื่อสร้างบรรยากาศ ขณะที่ภาครีบูตใช้ CGI หนักกว่า เลยทำให้การเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตดูพลิ้วและใหญ่โตขึ้น แต่บางครั้งความน่าสะพรึงแบบดิบๆ จึงถูกลดทอนลงไป ความสัมพันธ์ของตัวละครมนุษย์ก็เปลี่ยนไปจากคนกลุ่มเล็กๆ ที่ต้องเอาตัวรอด ให้กลายเป็นทีมนักรบที่มีมุกและบุคลิกลูกผสม ทำให้ผู้ชมได้รับความบันเทิงในเชิงสไตล์มากกว่าความตึงเครียดแบบดั้งเดิม

ความแตกต่างที่เด่นชัดที่สุดของ 'ต้าอู่' เวอร์ชันหน้าจอกับต้นฉบับนิยายอยู่ที่จังหวะการเล่าเรื่องและการตัดฉากภายในใจของตัวละคร บอกตรง ๆ ว่าตอนอ่านนิยาย ฉากที่เต็มไปด้วยความคิดภายในและบทสนทนาที่ชวนให้ตั้งคำถามทำให้รู้จักตัวละครอย่างลึกซึ้ง ในขณะที่พอเป็นซีรีส์ หลายจุดถูกย้ายไปเป็นภาพหรือบทสนทนาเชิงสัญลักษณ์เพื่อให้เข้าถึงผู้ชมทั่วไปได้เร็วขึ้น ฉันรู้สึกว่าการตัดทอนบางบทบาทรองและการรวมเหตุการณ์หลายตอนเข้าเป็นฉากเดียวช่วยให้จังหวะกระชับ แต่แลกมาด้วยความรู้สึกที่บางครั้งสูญเสียความซับซ้อนของตัวละครไป นอกจากนี้ การเปลี่ยนแปลงบทบาทของตัวประกอบบางคนก็ปรากฏชัด: ใครบางคนที่ในนิยายมีมุมมองขัดแย้งเชิงปรัชญาถูกลดความสำคัญลงเพื่อผลักดันเส้นเรื่องหลักให้ชัดขึ้น เรื่องราวรองที่ให้มิติแก่โลกในนิยายจึงหายไปบ้าง ซึ่งทำให้ความหนักแน่นของธีมบางอย่างอ่อนลง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเวอร์ชันนี้ทำให้ภาพรวมดูเข้าถึงง่ายกว่า โดยรวมแล้ว ผมชอบทั้งสองแบบต่างกันไป: นิยายให้อารมณ์เชิงลึก ส่วนหน้าจอนั้นฉับไวและดูสนุกขึ้นในเชิงภาพ แต่ก็แลกด้วยรายละเอียดที่ถูกตัดทอน เหมือนเวลาที่ดูการดัดแปลงของ 'Game of Thrones' — มีความยิ่งใหญ่ของภาพ แต่รายละเอียดบางอย่างไม่เหมือนต้นฉบับ