บทนำ

“คุณดินจะกลับประเทศเมื่อไหร่คะ” น้ำเสียงของหญิงสาวร่างระหงส์สั่งเครือเล็กน้อยในชุดนอนซีทรูยืนอยู่ริมระเบียงในห้องนอนตัวเอง มือหนึ่งเกาะขอบระเบียงไว้ อีกมือหนึ่งกำโทรศัพท์แน่น

“คุณ...มีสิทธิ์ถามงั้นเหรอ ผมเคยบอกแล้วไงว่า ผมจะอนุญาตให้คุณพูดก็ต่อเมื่อผมต้องการคำตอบเท่านั้น” น้ำเสียงดุดัน คมเข้ม ที่ดูเหมือนเป็นเจ้านายกับลูกน้องมากกว่าสามีภรรยาเสียมากกว่า

“แต่เร็ว ๆ นี้ จะมีงานสังคมที่จำเป็นต้องไปนะคะ ถ้าคุณดินไม่กลับ ฉันก็...” หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก เพราะตั้งแต่ออกงานมา เธอต้องออกร่วมงานสังคมในฐานะภรรยาตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่คนเดียวเสมอ จนคนในแวดวงธุรกิจ และกลุ่มมาเฟีย แต่พูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอคือภรรยาที่ไม่ถูกรักของตระกูลมาเฟียเมอร์ลินนี่

“คุณนิชา จำเอาไว้...คุณแต่งงานกับผมเพื่อผลประโยชน์ตั้งแต่แรง เราสองคนไม่ได้มีความสำคัญที่ต้องมาคอยทำหน้าที่รักษาน้ำใจกัน รับได้ก็ดี ถ้ารับไม่ได้ ก็หย่าซะ... ผมไม่อยากทำอะไรเกินหน้าที่ อย่าให้ผมได้กลับประเทศไปจัดการคุณด้วยตัวเองเลยนะ เพราะผมสามารถทำลายได้ทุกอย่างแม้กระทั่ง...คนที่ชื่อภรรยา”

‘ตู๊ด...’

สายถูกตัดไป เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ลดโทรศัพท์ลง ถอนหายใจแรง นี่ไม่ใช่คำพูดเย็นชาที่เธอได้รับมาครั้งแรก แต่มันซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังจากการแต่งงานเข้ามาอยู่ในตระกูลมาเฟียเมอร์ลินนี่ต่างหาก

“ฉันควรชินได้แล้วรึเปล่านะ หรือฉันควรจะกระโดดจาระเบียงนี่ให้มันจบเรื่องไปดี” ระหว่างที่หญิงสาวที่ปัญหาทุกอย่างรุมเร้าทางความคิด

“นายหญิงครับ” เสียงทุ้มด้านหลังดังขึ้น

“คะ?” ก่อนที่เธอจะหันหลังกลับไปแล้วพบว่า...คน ๆ นั้นคือบอดี้การ์ดของเธอที่สามีส่งมาดูแลเธอเกือบปี คนที่คอยอยู่ข้างกายโดยไม่เคยเรียกร้องอะไรตอบแทบ

สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าของเธอก่อนหลุบลงมายังโทรศํพท์ในมือ แล้วกลับไปสบตากับเธออีกครั้งด้วยสายตาเศร้าเล็กน้อย

“บอสโทรมาอีกแล้วเหรอครับ”

“อืม...” เธอพยักหน้า “เขาบอกให้ฉันไปงานสังคมเอง ทำหน้าที่ภรรยาด้วยตัวเองอีกแล้วน่ะ”

เมื่อบอดี้การ์ดหนุ่มได้ยินก็ถึงกับกัดฟันแทนนายหญิงของตัวเอง

“บอสเขาเคยทำหน้าที่สามีของนายหญิงบ้างรึเปล่าครับ เคยพูดจาหวานปลอบประโลมนายหญิงบ้างไหม”

“อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะ ยังไงเขาก็เจ้านายคุณด้วย”

“ทำไมครับ แต่ตอนนี้ผมคือบอดี้การ์ดนายหญิง ผมจะเชื่อฟังและดูแลแต่นายหญิงเท่านั้น ผมเป็นได้ทุกอย่างเพื่อนายหญิงครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เธอช้า ๆ

“อย่าเดินเข้ามา ฉันกลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้”

“ทำไมครับ มันทำให้นายหญิงรู้สึกผิดงั้นเหรอครับ?”

“ก็ฉันแต่งงานแล้ว นายก็รู้ดี”

“ผมรู้”

“ฉันคือภรรยาของบอสนายนะ”

“ผมก็รู้”

บอดี้การ์ดหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

“แล้วนายหญิงรักบอสเขารึเปล่าครับ”

“...” เธอใช้สายตามองเขาเงียบ ๆ อย่างชั่งใจ

“ไม่ต้องตอบผมก็ได้ครับ” มือซ้ายของเขายกขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดที่ข้างแก้มของเธอ ราวกับกำลังรอนายหญิงของตัวเองอนุญาต และเธอก็ไม่ได้ถอยหนีแต่อย่างใด

ปลายนิ้วของเขาจึงแตะลงบนแก้มอย่างอ่อนโยน สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั่นพานทำให้ หัวใจที่เหี่ยวเฉาไม่ถูกใครรักจากในตระกูลเมอร์ลินนี้เต้นแรงกว่าที่ควรจะเป็น

หากจะพูดในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่เติบโตมาจนทุกวันนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมรับกับตัวเองว่า เขา...เป็นผู้ชายคนแรกที่สัมผัส และมอบความรักการดูแลให้เธอ และเธอเองก็รู้ตัวมาสักระยะแล้วว่า...หัวใจเธอเริ่มมีเขาแทรกกรายเข้ามาตั้งนานแล้ว

“นายหญิงสั่งให้ผมหยุดได้นะครับ” เขากระซิบข้างหูเธอ

“...”

“ถ้าคุณบอกให้หยุด ผมจะถอยทันทีตามที่นายหญิงสั่ง” เขายังพูดแต่มือนั่นก็ยังลูบวนที่พ่วงแก้มของเธอ เธอหลับตาลง

“แล้วถ้าฉันไม่พูดล่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะถือว่านายหญิงกำลังเลือกผม”

เธอค่อย ๆ ลืมตาสบตาเขา

“สิ่งที่เรากำลังทำมันผิด”

“ผมรู้”

“ฉันเป็นภรรยาของคนอื่น”

“ผมรู้”

“ถ้าคนอื่นรู้”

“ผมจะรับผิดชอบเอง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตครับ” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ก่อนจะพูดต่อ

“ผมไม่เคยขอให้นายหญิงทำลายชีวิตเพื่อผม หรือหนีไปกับผม แต่ถ้านายหญิงเลือกผม ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องรับผิดชอบคนเดียว และโดดเดี่ยวแบบนี้ครับ”

“คุณกำลังทำให้ฉันตัดสินใจเรื่องที่อาจจะย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้นะคะ”

“ครับ...เพราะผมรักนายหญิง” สุดท้ายประโยคนี้ก็ทะลายกำลังในใจของเธอ

“คุณ...”

“ลืมผู้ชายที่ไม่เคยแม้แต่จะปรากฏตัวในวันแต่งงานของนายหญิงเถอะครับ คืนนี้ไม่ต้องคิดถึงหน้าที่ของภรรยาของบอส ไม่ต้องคิดถึงตระกูลคาร์เทียร์ และไม่ต้องคิดถึงคำสั่งเขา ทิ้งไปให้หมด” มือของเขาเลื่อนลงมาประคองใบหน้าเธออย่างเบามือ

“คิดถึงแค่ตัวนายหญิงเอง ทำเพื่อตัวเองบ้างนะครับ”

เธอจ้องเขานิ่ง น้ำตาคลอยู่ในดวงตา ก่อนจะเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาเขาเอง

‘จูบแรก...เกิดขึ้นด้วยความลังเลในใจ’

แต่เมื่อริมฝีปากแยกออกจากกัน เธอกลับไม่ได้ถอยหนี เขาเองก็มองเธออีกครั้ง

“นายหญิงยังอยากสั่งให้ผมหยุดไหมครับ” เขาถามกับนายหญิงของตนอีกครั้ง และเธอก็ส่ายหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ

เขาดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน และในค่ำคืนที่เหมือนเป็นการย่างก้าวข้ามศีลธรรมอันดีนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าหัวใจดวงนี้ที่เอาแต่ใช้ชีวิตคู่เพื่อตระกูลคาร์เทียร์ และเป็นภรรยาที่ดีของสามี(ที่ไม่เคยเห็นแม้แต่หน้า) จะมอบให้คนที่ดูแลเธอ และคอยปกป้องเธอในยามที่เธออ้างว้างและเจ็บปวด อย่างเขาผู้ซึ่งเป็นบอดี้การ์ดข้างกายกัน

‘เฮือก...’

“ฉันฝันบ้าอะไรกันนะ หรือว่าอ่านนิยายมากไป” ฉันดีดตัวลุกขึ้นมานั่งหอบหายในเหนื่อย ในห้องนอนที่แสนแคบอย่างรูหนู

“นายหญิงผู้เลอโฉมแอบรักกับบอดี้การ์ดส่วนตัวนอกใจสามี นั่นสินะ...ถ้าเป็นฉัน...ฉันคง...” ฉันนั่งคิดถึงความเป็นจริงของโลก แต่สุดท้ายก็ยีหัวตัวเองจนผมยุ่งที่เอาแต่เพ้ออะไรไร้สาระ

“ฉันเป็นแค่ลูกคนใช้ในตระกูลคนรวย จะไปคิดแทนบทคุณหนูทำไมกันให้ปวดหัว เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องไกลตัวจะตายไป เว้นเสียงแต่...โลกถล่ม ดินทลาย หรือไม่...ฉันต้องสวมรอยแทนคุณหนูนิชา คุณหนูของตระกูลที่ฉันอาศัยอยู่นี้ แต่ไม่หรอกมันคงเป็นไปไม่ได้...”