ฉันจะหาเนื้อเพลง Frozen พร้อมคอร์ดกีตาร์ได้จากที่ไหน?

หิมะนั้นร่วงโรยเพราะสายลม แต่หัวใจของข้า เคลื่อนไหวเพราะเสียงพิณของเจ้า เสียงที่แม้ไม่ดีดสายพิณ ก็ยังคงดังก้องอยู่ในห้วงจิต เสียงที่รอคอยว่าสักวันหนึ่งข้าจะได้รับการให้อภัย รอว่าสักวันหนึ่ง เราสองจะได้หวนกลับมาพบกันอีกครา...

“ยามอยู่ในวังหิมะโปรยท่านไล่ข้าดั่งหมูหมา แต่เหตุใดในฝันท่านถึงกอดข้าแน่นปานจะกลืนกินเช่นนี้เล่ามหาเทพ!”

“อ้อมกอดท่านหนาวเหน็บดังเช่นเหมันต์ฤดู เมื่อรักแล้วต้องเจ็บปวดเจียนตาย ข้าขอจากไป อยู่อย่างเดียวดาย ปราศจากรักในทุกชาติภพ แม้พานพบ ก็ไม่ขอรักท่านอีก” “พานพบครานี้ ข้ายอมทำเพื่อเจ้า แม้ต้องสูญเสียทุกอย่าง แต่จะไม่ยอมสูญเสียเจ้าเด็ดขาด”

ฮูหยินคนใหม่ของเขากำลังจะก้าวเข้าประตู ด้านนอกจวนโหวมีพลุสว่างไสวเฉลิมฉลองตลอดทั้งคืน ข้าโดนโยนออกมาเหมือนหมาตัวหนึ่ง เสียงเพลงแปลกประหลาเลอยเข้ามาในหัว ‘หมดความหวังนั่งน้ำตาริน ข้าวปลาไม่กิน นั่งรินกินแต่เหล้า...’ เห็นแก่เหล้าฟรีจนบางตาย

จากเด็กหญิงเล็กๆ ที่ได้รับการปลุกปั้นขึ้นมาเป็นนักร้องเสียงทองสุดสวยแห่งยุค พิจิกา โลดแล่นไปตามจังหวะเสียงเพลงจนถึงจุดสุดยอดในชีวิต และเส้นทางนั้นก็ไม่ได้งดงามเสมอไปเมื่อ สุวิชา ชายหนุ่มรูปงามก้าวผ่านมา เขาไม่ได้เป็นเทพบุตรสำหรับเธอ แต่เป็นมารร้ายที่ทำให้เธอตระหนกตกใจสุดขีด เขาทำให้จังหวะเพลงชีวิตของเธอผิดเพี้ยนไป กว่าเธอจะรู้ว่ามารร้ายมีหัวใจรักมั่นคง...ก็เกือบจะสายเกินไป พิจิกา สาวน้อยวัยเยาว์ผู้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง นักร้องยอดนิยม แห่งยุคเพราะการผลักดันของคนเป็นแม่ เมษา สุวิชา ผู้ชายหนุ่มโปรไฟล์ดี แต่เพราะหลงทระนงเกินทำให้ชีวิตคู่ครั้งแรกพังพินาศ จนมาพบเธอ พิจิกา ส่าวน้อยวัยใส เขาล่วงเกินเธอเพราะเข้าใจผิด แต่เมื่อรู้รส รู้รัก เขาพบว่ามันคือ ความรัก มิใช่แค่ใครใหลหลง พิจิกาคือเมีย...ไม่ว่าเธอจะหนีแคไหน เขาจะตามเธอ...กลับมาสู่ชีวิต

ฉันเป็นมนุษย์หมาป่าที่กำลังตั้งครรภ์ที่กำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ลูกในท้องคือทารกเลือดผสมระหว่างฉันกับจัสตินแท้ที่เป็นแวมไพร์ เมื่อความเจ็บปวดจากการคลอดจู่โจม จัสติน คู่แท้ของฉันซึ่งเป็นแวมไพร์ ได้ขังฉันไว้ในโลงน้ำแข็งที่สลักด้วยอักขระเพื่อจะยับยั้งการคลอดบุตร ฉันกรีดร้อง ฉันอ้อนวอนเขา แต่เขากลับพูดเพียงคำเดียวว่า "รอก่อน" ทั้งหมดนี้ก็เพื่อคนรักในวัยเด็กของเขา นั่นคือไอโซลด์ แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ผู้ใช้เวทมนตร์โลหิตทมิฬเพื่อตั้งครรภ์ทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของเขาโดยไม่ต้องมีเพศสัมพันธ์ บุตรแวมไพร์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในรอบหนึ่งพันปีจะได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล ซึ่งจะช่วยชำระล้างสายเลือด และทำลายคำสาปโลหิตที่กัดกินพวกเรามาหลายชั่วอายุคน "เกียรตินั้นเป็นต้องของบุตรของไอโซลด์" จัสตินกล่าว เสียงของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "เจ้าได้รับความรักจากข้าไปแล้ว เกรซี่ โลงน้ำแข็งนี่แค่ช่วยรับประกันว่าเจ้าจะคลอดหลังจากนาง" ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของมดลูกฉีกกระชากร่างฉัน ฉันอ้อนวอนขอให้เขาพาฉันไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์วารีโลหิต เขาก้มลงมา นิ้วเย็นเยียบเชิดคางฉันไว้ ริมฝีปากเขาประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป็นดั่งคำขู่ "เลิกแสดงละครเสียที ข้าน่าจะดูออกตั้งนานแล้วว่าเจ้าไม่เคยรักข้า เจ้ามันก็แค่พวกนอกรีตในโลกมนุษย์หมาป่า เจ้าเพียงต้องการอำนาจและตำแหน่งของข้าเท่านั้น" "เจ้ามันสิ้นคิดถึงขนาดกล้าเอาลูกของเรามาเสี่ยงกับวิถีหมาป่าชั้นต่ำ เพียงเพื่อทำลายพรสูงสุดจากบรรพบุรุษ...เจ้ามันยาพิษชัดๆ" น้ำตานองหน้า ร่างกายฉันสั่นเทาจนเสียงแตกพร่า "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว—ข้าหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ข้าจะยอมทำคำสาบานเลือด ข้าไม่สนเรื่องพรนั่นหรอก ข้าต้องการแค่ท่าน!" เขาสะบัดเสียงหัวเราะเยาะ ในดวงตาฉายแววความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ "ถ้าเจ้ารักข้า เจ้าคงไม่วิ่งไปหาแม่ของข้า เจ้าคงไม่วางยาพิษความคิดของนางให้ต่อต้านไอโซลด์" "ข้าจะกลับมาหลังจากที่นางได้รับพรแล้ว ยังไงเสีย บุตรที่เจ้าอุ้มท้องก็เป็นลูกของข้าเช่นกัน" เขายืนเฝ้าอยู่ด้านนอกสถานศักดิ์สิทธิ์ที่ไอโซลด์กำลังทำพิธี โดยไม่ใยดีฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขามองเห็นแสงแห่งพรปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของไอโซลด์ เขาออกคำสั่งให้ทาสโลหิตของเขาปล่อยฉัน แต่เสียงของทาสโลหิตสั่นด้วยความหวาดกลัว "นายท่าน...เลดี้ เกรซี่และบุตร...สัญญาณชีพของพวกนาง...หายไปแล้ว" ในชั่วพริบตานั้น โลกของจัสตินก็พังทลายลง