สายลมเหมันต์

เหนือขุนเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะอันหนาวเหน็บ หญิงสาวในชุดเกราะครึ่งตัวยืนตระหง่านรับลมหนาวบนยอดหอคอย สายตาทอดมองย้อนกลับไปแสนไกล... ไกลจนถึงที่ราบภาคกลางอันอุดมสมบูรณ์ที่นาง จากมา

นางยืนกอดอกพิงเสาหินพลางทอดถอนหายใจ มองดาบยาวข้างกายที่ผ่านศึกมานับร้อย

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลัง

“ท่านแม่ทัพ ได้เวลาออกเดินทางแล้วเจ้าค่ะ”

“ได้เวลาที่จะต้องกลับไปจัดการเรื่องราวที่ค้างคาเสียที”

“เจ้าค่ะ ท่านสยบทัพอารยชน ยึดคืนแผ่นดินกลับคืนมาได้ทั้งหมด อย่างที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน”

“นั่นซิ” นางพูดพลางลูบตราหยกที่เอว “ได้เวลาทำตามสัญญา”

“เจ้าค่ะ”

ตลอดทางเดินลงจากป้อมปราการ เหล่าทหารยืนอารักขาอย่างแข็งขันภายใต้ ธงอินทรีเหล็ก อันเกรียงไกร เบื้องหน้าคือรถม้าหลวงที่จอดรออยู่ข้างองครักษ์ตำหนักตะวันออก

“ท่านแม่ทัพ ฮองเฮาและฮ่องเต้กำลังรอท่านอยู่ ทุกอย่างรอให้ท่านกลับไปจัดการขอรับ”

“พวกท่านสบายดีไหม”

“แน่นอนขอรับ” ชายคนนั้นยิ้มแล้วส่งพระราชโองการให้

“นั่นซิ” นางพูดจบก็หันกลับไปมองทหารทุกคนทั้งชายหญิงที่มารวมกันภายใต้ธงอินทรีเหล็ก ภายใต้ความเงียบงันทุกคนยืนนิ่งด้วยความเคารพ “ทั้งหมดทำความเคารพ!”

พรึ่บ!!

นางมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ก่อนหันเดินขึ้นรถม้า

เสียงฟันเฟืองเหล็กขับเคลื่อนกลไกประตูช้าๆ โซ่เหล็กดึงประตูเหล็กดำอันหนักอึ้งขึ้นเพื่อส่งผู้เป็นนายเดินทาง

ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านออกจากประตูท่ามกลางการทำความเคารพของเหล่าทหารและชาวบ้านนอกกำแพงสูง ชาวบ้านรอบป้อมปราการต่างออกมายืนรอส่งผู้ที่ทำให้ชายแดนกลับมาสงบอีกครั้ง

เบื้องหน้าคือกำแพงชั้นนอกที่สูงตระหง่า ทหารเหนือหอเมืองยืนตรงทำความเคารพรถม้าที่ผ่านออกจากประตูเมือง มุ่งสู่ที่ราบภาคกลาง

วู้ดดดดดด!!!

เสียงแตรหินแผดก้องประสานกับแตรเขาสัตว์ ส่งสัญญาณการเคลื่อนขบวนออกจากประตูเหล็กอันหนักอึ้ง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องทำความเคารพของชาวบ้านที่นางมอบความสงบสุขคืนให้ ซือเหมยมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าพลางยิ้มหยัน

“มันช่างเหมือนกับตอนนั้นเสียงจริง เจ้าว่าไหม” หญิงสาวหันมอง แม่ทัพสาวผู้กำลังนั่งเงียบ

“เสียงแตรนี้... ช่างเหมือนกับวันนั้นเสียจริง” นางหลับตาลงพลางนึกถึงอดีต... อันแสนยาวไกล

******

แม่นางน้อยผู้อ่อนต่อโลกนางหนึ่งยิ้มอย่างยินดี หิมะแรกโปรยปรายลงมาพร้อมชายหนุ่มผู้ยากจน ผู้เตรียมสอบจองหงวน แม้ผู้เป็นบิดาจะคัดค้านการหมายมั่นครั้งนี้ แต่นางก็หาได้สนใจไม่ นางให้การช่วยเหลือบ้านชายหนุ่มทุกอย่าง

กลางฤดูหนาวอันโหดร้าย... ผู้เป็นบิดาได้รับคำสั่งด่วนให้นำทัพสองแสนไปรับศึกกองทัพอารยชนที่ชายแดนเหนือ ผู้เป็นบิดายืนมองรอลูกสาวแก้วตาดวงใจอยู่หน้าประตูเมือง ยังไม่ยอมขึ้นมา ทว่าจวบจนได้เวลาออกเดินทาง ก็ไร้เงาของเด็กสาว

เขาหันหลังขึ้นม้านำกองทัพออกเดินทางสู่แดนเหนืออย่างหวั่นใจ หวังเพียงลูกสาวมายืนส่งเหมือนบ้านอื่น ธงกองทัพปลิวสไสวตามสายลมเหมือนความเสียใจที่ไม่มีวันได้เอ่ย

ย่างเข้าวสันตฤดู เสียงตีฆ้องร้องป่าวดังไปทั่วถนนในเมืองใหญ่ริ้วขบวนเจ้าสาวพร้อมด้วยสินเดิม มุ่งหน้าสู่จวนบัณฑิตหนุ่มผู้มากความสามารถ หญิงสาวบุตรีจวนตระกูลหาญส่วมชุดแดงปิดหน้านั่งในเกี้ยวหลังใหญ่ ชาวเมืองต่างพากันแสดงความยินดีกับบัณฑิตหนุ่มผู้ขี่ม้านำหน้าขบวน

เด็กสาวผู้อ่อนต่อโลก ทุมเทให้ชายหนุ่มผู้เป็นยอดดวงใจ ใบหน้าของนางนั้นเต็มไปด้วยความปีติ ป้ายจวนพระราชทานตระง่าอยู่เบื้องหน้า นางผลักดันส่งเสริมจนสามารถสอบได้เป็น ‘จ้วงหยวน’ อันดับหนึ่งของแผ่นดิน เด่นทั้งบุ๋นและบู้

บ่าวสาวควงคู่กันก้าวผ่านธรณีประตูบานใหญ่ ท่ามกลางเสียง แซ่ซ้องและดนตรีที่บรรเลงขับกล่อม เคายิ้มให้นางด้วยใจจริง ทว่าในขณะที่บ่าวสาวกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูเรือนเพื่อเริ่มต้นชีวิตคู่ เสียงม้าศึกกลับควบตะบึงมาหยุดลงพร้อมข่าวร้ายที่ดั่งสายฟ้าฟาด

"แม่ทัพหาญเสียชีวิตในสนามรบ! ฮ่องเต้มีบัญชาด่วนให้จ้วงหยวนเข้าวังเดี๋ยวนี้!"

เสียงม้าศึกแผดร้องดั่งสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางขั้วหัวใจ ซือเหมยรู้สึกได้ถึงฝ่ามือของสามีที่เคยเกาะกุมนางไว้พลันสั่นสะท้าน ก่อนที่เขาจะสะบัดมือออกอย่างไม่ไยดี เขาหันหลังให้แก่พิธีมงคล สลัดชุดมงคลทิ้งราวกับขยะชิ้นหนึ่งแล้วควบม้าจากไปทันที ทิ้งให้เจ้าสาวในชุดสีเพลิงยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางสายตาเวทนาของชาวเมือง

หญิงสาวมองตามแผ่นหลังของชายผู้เป็นยอดดวงใจที่ยอมทิ้งนางไปอย่างไม่ไยดี นางก้มมองชายชุดมงคลที่ถูกกีบม้าเหยียบย่ำจนเปรอะเปื้อน หัวใจพลันเกิดความวูบไหวจนแทบยืนไม่อยู่...

มารดาของชายหนุ่มมองลูกสะใภ้ด้วยแววตาเวทนา พลางนึกถึงแม่ทัพหาญผู้มีพระคุณที่ช่วยฉุดรั้งครอบครัวยากจนของนางจนมีหน้ามีตา นางไม่ลังเลที่จะกุมมือลูกสะใภ้ให้หยัดยืนขึ้นอีกครั้ง เพื่อจูงเข้าสู่จวนทำพิธีต่อให้เสร็จสิ้นด้วยตนเอง...

หญิงสาวนั่งมองเปลวเทียนอย่างเงียบงั้นในห้องหอ มารดาของชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ และหีบใบเล็ก นางหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงช้า ๆ พลางเปิดหีบใบเล็ก ด้านในมีของสามชิ้น

“ซือเหมย” เสียงเรียกของแม่สามีแผ่วเบาแต่หนักแน่น นางเปิดหีบใบเล็กออก เผยให้เห็นกำไลเหล็กสีเข้ม ปิ่นปักผม และตำราเก่าแก่

“ท่านน้า ของพวกนี้คือ...”

"ซือเหมย... นี่คือสิ่งสุดท้ายที่พ่อของเจ้าฝากไว้ ท่านเกรงว่าวรยุทธ์จะทำให้เจ้าลำบาก แต่ในยามที่บ้านเมืองผลัดใบ มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะปกป้องเจ้าได้"

ซือเหมยลูบไล้กำไลเหล็กที่ถูกตีขึ้นจากเพลิงภูเขาไฟ ความเย็นเยียบของมันซึมลึกเข้าสู่ผิวหนัง กระตุ้นโลหิตในกายให้นึกถึงสายเลือดนักรบที่ไหลเวียนอยู่

พูดจบก็เดินออกไปทิ้งให้หญิงสาวจมอยู่กับความคิด คืนนี้ผู้เป็นสามีคงไม่ได้กลับมา นางเปิดหนังสือดูช้าๆ

หาญซือหมิง ชื่อบิดาของนางเขียนไว้ที่มุมขอบหน้าแรก ‘วิชาลับตระกูลหาญ’ นางไม่เคยได้ยินชื่อนี้จากผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่านางจะขี่ม้าและยิงธนูได้ก่อนจะเล่นพิณเป็น กำไลเหล็กจากวัตถุลึกลับนี่ ก็อยู่ในตำราเล่มนี้เช่นกัน เป็นพ่อของนางตีขึ้นด้วยเปลวเพลิงภูเขาไฟลาวา คู่กับปิ่นปักผม

“ท่านพ่อ...” นางหลับตาลงช้าๆ แล้วเริ่มฝึกตามตำราลับของตระกูล ที่ด้านนอกห้องมีสาวใช้สองคนยืนเฝ้าอยู่ และผู้เป็นมารดาที่กำลังนั่งมองพระจันทร์ยามค่ำคืนของฤดูใบไม้ผลิ

ในวันที่ควรเป็นคืนเข้าหอ ซือเหมยกลับเริ่มฝึกฝนวิชาฆ่าฟันภายใต้แสงจันทร์และเปลวเทียนเพียงลำพัง

“ลูกสะใภ้ที่น่าสงสารของข้า” หางตาของนางเหลือไปเห็นสาวใช้วิ่งเข้ามาหน้าตาไม่สู้ดี “มีอะไร เจ้าถึงเป็นเช่นนี้”

“ท่านหญิง มีจดหมายมาจาก เอ่อ... คุณชายเจ้าค่ะ” สาวใช้มีท่าที่ลังเลเล็กน้อย

“เอามาให้ข้า”

“เจ้าค่ะ”

‘ซือเหมย... สถานการณ์ในราชสำนักยามนี้สั่นคลอนยิ่งนัก บิดาของเจ้าพ่ายศึกจนสิ้นชีพ มิใช่เพียงความสูญเสีย แต่มันคือตราบาปที่อาจลามมาถึงตำแหน่งจ้วงหยวนของข้า ฮ่องเต้ทรงพิโรธหนัก ข้าจำเป็นต้องรุดหน้าไปชายแดนเพื่อแสดงความจงรักภักดีและรักษาชื่อเสียงของตระกูลข้าเอาไว้...

ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าจงเก็บตัวอยู่ในจวน อย่าได้ทำตัวโดดเด่นหรือก่อเรื่องให้ผู้คนครหาถึงความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับบุตรีแม่ทัพพ่ายศึก เรื่องงานมงคลของเรา... ให้ถือเสียว่าฟ้าดินยังมิได้เป็นพยาน ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจความจำเป็นของข้า’

เพียงอ่านจบ นายหญิงแห่งจวนก็พลันน้ำตาไหลออกมา นางเพียงหัวเราะเบาๆ ไม่อาจเอ่ยอะไรได้แม้แต่น้อย นางจัดการเผาจดหมายให้ มะลายหายไปกับเปลวเทียนที่วูบไหวกลางหมู่ดาว

ในทุกเช้าหาญซือเหมยต้องฝึกวิชา ดูแล้วผู้เป็นมารดาสามี ดูแลบ้าน ดูแลกิจการต่างๆ ของตระกูล อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง แม้แต่ในวันที่ป่วยหนักเจียนตาย มีเพียงแม่สามีที่อยู่เคียงข้าง

ในค่ำคืนที่ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหอนอน หาญซือเหมยกลับจมลึกสู่ห้วงฝันอันประหลาด... นางเห็นภาพตนเองในวัยเยาว์ วิ่งเล่นอยู่ในจวนหลังใหญ่ที่เปี่ยมไปด้วยไออุ่น มีท่านพ่อผู้เข้มงวดกำลังหัวเราะขณะสอนพี่ชายทั้งสามยิงธนู ส่วนท่านแม่ผู้อ่อนโยนก็กำลังประคองมือนางถักมงกุฎดอกไม้กลางสวนสวย

ทว่าพริบตาเดียว แสงตะวันพลันมืดดับ ความฝันแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหล... ภาพมารดาถูกลอบสังหารจนสิ้นใจต่อหน้าต่อตา ท่านพ่อยืนโอบกอดนางที่ร้องไห้จนแทบขาดใจ “ท่านพ่อ... ท่านพี่...” นางพยายามเรียกชื่อผู้อันเป็นที่รักด้วยเสียงสั่นเครือ พวกเขาหันกลับมามองนางช้าๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าประหนึ่งเป็นการร่ำลาครั้งสุดท้าย

‘ท่าน... พ่อ...’ นางเรียกเชื่อของคนที่รักนางและเป็นห่วงที่สุดออกมาอย่างแผ่วเบา เขาหันกลับมาหานางช้าๆ เช่นเดียวกับบรรดาพี่ชายและพี่สะใภ้ ที่พากันหันกลับมามองนาง

“กรี๊ด!!!” ซือเหมยสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มใบหน้า นางนั่งหอบหายใจหนักหน่วง หัวใจเต้นรัวราวมันจะทะลุออกมานอกอก ‘ท่านพ่อ! ท่านพี่! เกิดอะไรขึ้นกับพวกท่านกันแน่!’

รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมความกระวนกระวาย ซือเหมยรีบเดินทางกลับไปยังจวนตระกูลหาญ ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของนางสะดุด... ประตูใหญ่ที่เคยเปิดต้อนรับบัดนี้ถูกปิดสนิท ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน

หัวใจของนางหล่นวูบจนแทบยืนไม่อยู่ สาวใช้คนสนิทต้องรีบเข้ามาประคองร่างที่สั่นเทา “ทำไม... ทำไมจวนข้าถึงปิดเงียบเช่นนี้ พวกเขาหายไปไหนหมด!”

สาวใช้มีท่าทีลังเล แววตาเต็มไปด้วยความลำบากใจ “พวกเขา... พวกเขาต้องเดินทางไปประจำการที่ชายแดนเจ้าค่ะ”

“ชายแดน...” ใบหน้าของซือเหมยซีดเผือด นางหวังเพียงให้ลางร้ายในฝันเป็นแค่เรื่องเพ้อเจ้อ

แต่ทว่าข่าวร้ายกลับเดินทางมาพร้อมกับสายลมวสันตฤดูที่เย็นเยียบ... กระดาษขาวดำปลิวว่อนไปทั่วจวนตระกูลหาญ ตระกูลแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ความหวังสุดท้ายของนางแตกสลายลงทันที ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดพากลิ่นอายแห่งความตายมาปกคลุมไปทั่วทั้งใจ

“ท่านพ่อ... ลูก... อกตัญญูยิ่งนัก”

น้ำตาไหลซึมออกจากดวงตาคู่งาม ไหลอาบแก้มนวล ปากบางสั่นเทาด้วยความเสียใจ ในใจนั้น... พลันขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า