บทที่ 1

ฉันพยายามลากสังขารที่หนักอึ้ง ใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักฝาโลงน้ำแข็ง

แต่ทันทีที่มันปิดสนิท อักขระยับยั้งการคลอดเปล่งแสงสีชาด ถักทอเป็นตาข่ายมนตร์

ไอเย็นซ่านไปทั่วร่าง ราวกับเข็มพันเล่มทิ่มแทงผิวหนังและพันธนาการหมาป่าในตัวฉันไว้ เด็กในท้องสัมผัสได้ถึงอันตราย เขาดิ้นพล่านอย่างรุนแรง ทุกครั้งที่เขาถีบตัวคือการต่อสู้กับอักขระ แต่มันส่งความเจ็บปวดแสนสาหัสมาที่ฉัน

แรงบีบตัวจากการคลอดบวกกับอาคมสะกด มันเกินกว่าที่ร่างนี้จะรับไหว ฉันกรีดร้องจนสุดเสียง

แต่ใจของจัสตินอยู่กับไอโซลด์ เขาไม่ได้ยินเสียงร้องของฉันเลย

ทันใดนั้น ฉันรู้สึกถึงกระแสความอุ่นที่ไหลทะลักออกมาตามง่ามขา... ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว

ความหวาดกลัวอันเย็นเยียบเกาะกุมหัวใจ

ฉันพยายามระงับความตื่นตระหนกไว้ พยายามเอื้อมมือหาเขาอย่างสิ้นหวังผ่านพันธะคู่แท้ของเรา — รอยตราที่เขาสลักไว้ในจิตวิญญาณของฉัน

แต่จัสติน...เขาได้ตัดการเชื่อมต่อนั้นไปแล้ว

ทารกในครรภ์ของฉันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังต่อสู้กับอักขระที่กดทับไว้

ทุกการเคลื่อนไหวทำให้เนื้อตัวฉันเหมือนจะฉีกขาด

ฉันเปียกโชกไปหมด แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือเลือด

ฉันรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังถูกสูบออกไป ความร้อนของหมาป่าในกายของฉันกำลังถูกแช่แข็งทีละน้อย ด้วยความหนาวเหน็บที่เหมือนความตายจากโลงน้ำแข็ง

ฉันกรีดร้องด้วยแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด

ในที่สุด ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างนอก

"ได้โปรด ช่วยข้าด้วย!" ฉันร้อง เสียงแหบแห้ง "ข้าติดอยู่ในนี้! ข้าากำลังจะคลอดลูก!"

ฉันพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก คิดว่าตัวเองรอดแล้ว

แต่แล้วฉันก็ได้ยินเสียงที่ฉันรู้จักและเกลียดชัง มันเป็นเสียงที่หยิ่งผยองและเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"โถ เกรซี่ ดูสภาพโสโครกของเจ้าสิ จัสตินควรจะสั่งสอนให้เจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูงตั้งนานแล้ว... ให้เจ้าจำใส่หัวไว้ว่าเจ้ามันก็แค่หมาป่าชั้นต่ำ"

นั่นคือมอร์เวน มารดาของจัสติน มาทรีอาร์ชแห่งตระกูล และปรมาจารย์แห่งเวทมนตร์ควบคุมจิต

นางงมองลงมาดั่งเทพีน้ำแข็งที่กำลังพิพากษาคนบาป

เงาดำพาดทับใบหน้านาง มีเพียงดวงตาสีเลือดที่วาวโรจน์ด้วยความเยาะหยัน

ชั่ววินาทีหนึ่ง ฉันคิดว่านางอาจจะช่วย

แต่นางก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้าดูความเจ็บปวดของฉันด้วยความขบขันอันเย็นชา

"ให้ข้าปล่อยเจ้าออกไปงั้นเหรอ? เพื่อที่เจ้าจะได้ทำลายพรศักดิ์สิทธิ์ด้วยพิธีกรรมการคลอดอันป่าเถื่อนของเจ้าน่ะหรือ? จัสตินส่งข้ามาเฝ้าดูเจ้า เขารู้ดีว่าเจ้าต้องเล่นตุกติกแบบนี้"

นางเดินช้าๆ เข้ามาในห้อง

"ทำตัวให้มันง่ายสำหรับจัสตินหน่อยเถอะเกรซี่ เขามีเรื่องให้จัดการมากพอแล้ว ไม่ต้องให้เจ้ามาสร้างปัญหาเพิ่มหรอก""

"บุตรของไอโซลด์จะต้องได้รับพรสูงสุดจากต้นตระกูล บุตรผู้นั้นต่างหากที่จะชำระสายเลือดของเราและทำลายคำสาปโลหิตนี่เสียที! การดิ้นรนอันน่าเวทนาของเจ้าเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก"

มดลูกบีบตัวอีกครั้ง ฉันขดตัวด้วยความเจ็บปวดจนเสียงกรีดร้องจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาไหลพรากผ่านคราบสกปรกบนใบหน้า

ฉันกระเสือกกระสนอ้อนวอนนาง "ลูกของข้าจะไม่เข้าไปขวาง! แค่บอกจัสตินให้ปล่อยข้าออกไป ข้าสาบานว่าจะหายไปจากชีวิตพวกเจ้าตลอดกาล"

เสียงกรีดร้องของฉันดูเหมือนจะทำให้นางรำคาญ

นางขมวดคิ้ว "อีหมาป่าชั้นต่ำ" นางพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ "เจ้าจะร้องเรียกใครกันนักหนา? หนวกหูจริง ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเงียบ ข้าจะช่วยเจ้าเอง"

นางไม่ขยับเข้ามาใกล้ นางเพียงยกนิ้วเรียวยาวขึ้นชี้มาที่ฉัน

ทันใดนั้น โลกก็เปลี่ยนไป

พื้นที่แคบของโลงน้ำแข็งหายไป แทนที่ด้วยสถานศักดิ์สิทธิ์สำหรับพิธีกรรมที่ส่องประกายสีทอง

ฉันเห็นจัสตินและไอโซลด์ยืนอยู่ใต้รัศมีแสงใจกลางโถง เขาจุมพิตหน้าผากนางเบาๆ ขณะที่นางพิงร่างเข้าหาเขาอย่างอ่อนแรง

ทั้งสองหันมามองฉัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

"เห็นไหม?" เสียงของภาพมายาของจัสตินสะท้อนออกมาอย่างเย็นชา "หมาป่าชั้นต่ำยังฝันเฟื่องว่าจะได้รับความรักจากข้า"

ภาพมายานั้นเหมือนคมดาบที่กรีดลึกในวิญญาณ แหลมคมยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกายใดๆ

ฉันกรีดร้อง พยายามทำลายภาพมายาโหดร้ายแต่มันกลับรัดรึงจิตใจฉันไว้แน่น

แล้วฉันก็เห็นมอร์เวนเปิดการสื่อสารผ่านพันธะโลหิตไปยังจัสติน

"จัสติน ไม่ต้องห่วง แม่จะใช้มนตร์มายาทำให้นางเงียบเอง นางจะไม่กวนใจเจ้าอีก" นางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ฉันรู้สึกถึงการปรากฏตัวของเขาแวบหนึ่งผ่านพันธะคู่แท้ที่เปราะบางของเรา ฉันจึงทุ่มสุดจิตวิญญาณกรีดร้องผ่านสายใยนั้น "จัสติน! ภาพมายากำลังทำร้ายลูก! พลังของนางกำลังโจมตีลูกของเรา! ได้โปรด สั่งให้นางหยุด! พาข้าไปที่วารีโลหิตเดี๋ยวนี้!"

หมาป่าในตัวฉันหอนระงมจนเริ่มคุมไม่อยู่

มอร์เวนดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางเริ่มลังเล

ฉันได้ยินนางพึมพำผ่านการเชื่อมต่อ "จัสติน...ข้าคิดว่านางกำลังเจ็บท้องคลอดจริงๆ จิตใจของนางกำลังต่อสู้กับข้า...รุนแรงมาก...สัตว์ที่จนมุมกำลังปกป้องลูกของมัน"

"บางทีแม่ควรพานางไปที่สถานศักดิ์สิทธิ์นะ ยังไงเสีย นางก็อุ้มท้องลูกของเจ้า หากเกิดอะไรขึ้นมา..."

จัสตินหยุดชะงัก วินาทีแห่งการรอคอยดูเหมือนชั่วนิรันดร์

ฉันคิดว่าฉันรู้สึกว่าเขาใจอ่อนลง

แล้วน้ำเสียงของเขาก็อ่อนลงจริงๆ "ก็ได้ พานางไปที่..."

แต่แล้ว เสียงที่แผ่วเบาและดูเปราะบางกลับแทรกขึ้นมาขัดจังหวะจากปลายทางของเขา "จัสตินที่รัก ข้ารู้สึกหนาวเหลือเกิน...ร่างกายของข้าอ่อนแอมากตั้งแต่ข้ายอมสละพลังจิตเพื่อลูกของเรา ท่านนักเล่นแร่แปรธาตุบอกว่าข้าต้องการพลังงานเพิ่มเพื่อรองรับพิธีรับพรนี้"

เสียงนั้นเว้นจังหวะไปชั่วครู่ เป็นการเว้นวรรคที่อาบเคลือบด้วยความกังวลจอมปลอมอย่างแนบเนียนที่สุด

"โอ้ เกรซี่กำลังจะคลอดงั้นหรือ? ที่รัก ไม่ต้องห่วงนางหรอก นางเป็นมนุษย์หมาป่า มีพละกำลังมหาศาลปานนั้น นางไม่เป็นไรหรอก... ไม่เหมือนข้า... ที่ตอนนี้ช่างบอบบางเหลือเกิน..."

โกหกทั้งนั้น...นางไม่ได้เจ็บปวดเลยสักนิด

เพราะนักเล่นแร่แปรธาตุทุกคนและยาสูตรล้ำค่าทุกชนิดในตระกูล ต่างถูกขนย้ายมายังสถานศักดิ์สิทธิ์อันหรูหราของนางหมดแล้ว

นางได้รับการปรนนิบัติพัดวีอย่างดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ทว่าคำพูดอ่อนหวานเพียงไม่กี่คำของไอโซลด์กลับได้ผลชะงัด

เสียงของจัสตินเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว

"มันจะเกิดอะไรขึ้นได้! หล่อนเป็นจอมบงการ! ที่นางกรีดร้องก็แค่มารยาหลอกให้ท่านปล่อยนางออกมา

"มันจะไปเกิดอะไรขึ้นได้! ยัยนั่นมันเจ้าวางแผนจะตายไป! ที่กรีดร้องออกมาก็แค่จะหลอกล่อให้ท่านปล่อยตัวเพื่อเรียกคะแนนความสงสารเท่านั้นแหละ! อย่าไปหลงกลมันนะ!"

เขาแทบจะคำรามออกมา

"ใช้ภาพมายาสยบมันไว้ซะ! จนกว่าพิธีกรรมของจนกว่าพิธีของไอโซลด์จะเสร็จสิ้น!"

พันธะโลหิตถูกตัดขาดฉับพลัน

เมื่อถูกจัสตินตำหนิ มอร์เวนก็หันมาลลงความโกรธแค้นทั้งหมดใส่ฉันแทน

นางเร่งเร้าเวทมนตร์ควบคุมจิตของนางให้รุนแรงขึ้น

ครั้งนี้ ฉันรู้สึกเหมือนมีมือที่เย็นเฉียบและไร้รูปร่างพุ่งทะลวงเข้าสู่ห้วงจิตใจโดยตรง มันบดขยี้ปราการป้องกันของฉันจนแตกละเอียด ก่อนที่กรงเล็บน้ำแข็งนั้นจะเอื้อมไปคว้าและบีบรัดดวงวิญญาณอันแสนเปราะบางของลูกน้อยในครรภ์ไว้แน่น!