บทที่ 1 : วังหิมะโปรยวินาศสันตะโร

วังหิมะโปรยตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาเหมยสวรรค์ ที่นี่ขาวโพลนไปด้วยหิมะที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสายดั่งชื่อตำหนัก บรรยากาศเงียบสงัดและสูงส่งจนเทพผู้น้อยแทบไม่กล้าหายใจแรง ทว่าวันนี้...ความสงบเงียบที่ดำรงมาหมื่นปีกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่วิ่งตึกตัก

“หยุดนะเจ้าพวกก้อนขน! อย่าเข้าไปในห้องบรรทมของมหาเทพเชียวนะ!”

เสี่ยวเถาวิ่งกระหืดกระหอบจนแก้มยุ้ยๆ แดงปลั่ง ชุดสีชมพูกลีบท้อของนางดูขัดกับความขาวสะอาดของสถานที่อย่างสิ้นเชิง แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้ว อสูรดอกท้อตัวแสบพุ่งทะยานเข้าไปในห้องบรรทมมหาเทพจนแจกันหยกขาวโบราณแตกเป็นเสี่ยงๆ

“ทำอะไรของเจ้า...”

น้ำเสียงเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นทางด้านหลัง มหาเทพเฉิงหลันในชุดเซียนสีขาวบริสุทธิ์ยืนกอดอก สายตาคมกริบจ้องมองเศษแจกันที่พื้น แล้วเลื่อนมามองหน้าจิ้มลิ้มที่เปื้อนฝุ่นของนาง

“เสี่ยว-เถา! ข้าเคยบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่าพาสิ่งมีชีวิตที่ไร้สติปัญญาพวกนี้เข้ามาในตำหนักเพียวเสวี่ยกงของข้า!”

“แจกันนี้มีอายุหมื่นปี แลกกับชีวิตเจ้าได้สักกี่ร้อยชาติกันเชียว” มหาเทพก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นอายเซียนที่หนาวเหน็บทำให้เสี่ยวเถาต้องถอยหลังจนติดผนัง “ไปเสีย! แล้วอย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าในตำหนักนี้อีกสามวัน!”

เฉิงหลันสะบัดชายเสื้ออย่างรังเกียจ พลังเซียนมหาศาลผลักร่างเล็กให้กระเด็นออกไปพ้นเขตตำหนักหิมะโปรยทันที...

หลังจากที่เสี่ยวเถาถูกมหาเทพสะบัดชายเสื้อไล่ออกมาพ้นเขตตำหนักเพียวเสวี่ยกง นางไม่ได้เดินคอตกกลับไปเฉยๆ อย่างที่เขาคิด ร่างเล็กบอบบางหันกลับไปมองยอดตำหนักที่ปกคลุมด้วยหิมะหนาทึบพลางเม้มปากแน่น

"ไล่ข้าดีนักนะมหาเทพ... ท่านรู้ไหมว่าที่ป่าเหมยของท่านยังงามอยู่ได้ทุกวันนี้ เพราะอสูรดอกท้อของข้าช่วยพรวนดินหรอก!"

นางวางอสูรน้อยลงแล้วหยิบพู่กันไม้อันเล็กออกมาจากอกเสื้อ นัยน์ตากลมโตฉายแววแน่วแน่ "ในเมื่อท่านบอกว่าข้าไร้ประโยชน์ ข้าจะทำให้ท่านเห็นว่า 'ธุลีท้อ' อย่างข้าทำอะไรได้บ้าง"

เสี่ยวเถาหลับตาลง รวบรวมสมาธิเรียกพลังจากภายในที่ซ่อนเร้นอยู่ในกาย จู่ๆ กลิ่นหอมละมุนของดอกท้อสวรรค์ที่รัญจวนใจกว่าปกติก็อบอวลไปทั่วบริเวณ พลังธาตุไม้สีชมพูอ่อนจางแผ่ออกจากร่างเล็กๆ ของนาง ลามไปตามพื้นดินที่เย็นเฉียบ

ขณะเดียวกัน ภายในตำหนักเพียวเสวี่ยกง มหาเทพเฉิงหลันที่กำลังจะนั่งบำเพ็ญตบะกลับต้องลืมตาขึ้น เพราะเขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพลังงานบางอย่างที่บริสุทธิ์และเข้มข้นอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในรอบหมื่นปี

"พลังนี่มัน..." เฉิงหลันขมวดคิ้ว เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปที่ระเบียงตำหนัก

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้เกล็ดหิมะผู้เยือกเย็นถึงกับยืนตะลึง!

หิมะที่เคยทับถมจนกิ่งเหมยแทบหักกลับค่อยๆ ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว ต้นเหมยบรรพกาลที่ปกติจะออกดอกเพียงปีละครั้ง กลับพากันชูช่อผลิบานสะพรั่งพร้อมกันทั้งขุนเขาภายในชั่วอึดใจ แต่ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือ 'อักขระสีทอง' เล็กๆ ที่สลักอยู่บนกลีบดอกเหมยทุกดอก ซึ่งเป็นอาคมชั้นสูงที่แม้แต่เทพอาวุโสยังทำได้ยาก

ท่ามกลางดงดอกเหมยที่บานสะพรั่ง เสี่ยวเถายืนอยู่กึ่งกลาง ร่างเล็กๆ ของนางดูสง่างามขึ้นมาอย่างประหลาด แสงสีชมพูจางๆ โอบล้อมรอบตัวนางไว้ อสูรดอกท้อตัวน้อยนับสิบตัวพากันเต้นระบำอยู่รอบเท้า

เฉิงหลันพุ่งตัวลงจากตำหนักมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของนาง สายตาคมกริบที่เคยดูแคลนบัดนี้สั่นไหวด้วยความสับสน

"เจ้าทำได้อย่างไรเสี่ยวเถา แม้แต่ข้ายังมิอาจเร่งเร้าพลังธาตุไม้ให้ปลุกต้นเหมยบรรพกาลได้ทั้งป่าเพียงลำพัง"

เสี่ยวเถาลืมตาขึ้น แววตาซุกซนกลับมาอีกครั้ง นางยักไหล่เล็กน้อยพลางเก็บพู่กัน "ก็แค่ปัดฝุ่นป่าเหมยให้ท่านไงเจ้าคะมหาเทพ เห็นท่านชอบด่านักว่าข้าทำตำหนักพัง เลยคิดว่าทำให้ป่าเหมยบานสะพรั่งแบบนี้... ท่านน่าจะเลิกโมโหข้าได้แล้ว"

"นี่มันไม่ใช่แค่การปลุกต้นไม้..." เฉิงหลันก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นกายของนางที่หอมหวานขึ้นอย่างประหลาดทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ "อักขระทองคำบนกลีบเหมยพวกนี้... เจ้าเรียนรู้มาจากที่ใด?"

"อ๋อ... ข้าก็แค่ขีดเขียนไปตามที่ใจสั่งเจ้าค่ะ ไม่คิดว่าท่านจะตื่นเต้นขนาดนี้" นางยิ้มร่าอย่างใสซื่อ โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทำไปคือการเผยพลังของเร้นลับยออกมาให้มหาเทพสงครามได้เห็นเป็นขวัญตา

เฉิงหลันนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ เขามองร่างเล็กที่หุ่นดีสมส่วนในชุดสีชมพูพริ้วไหว ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึกของดวงจิต ความรังเกียจที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและความพิศวง

"มหาเทพเจ้าคะ ตกลงข้ายังต้องถูกกักบริเวณไหม" นางเอียงคอถามอย่างน่ารัก

เฉิงหลันกระแอมไอเบาๆ พยายามรักษามาดนิ่งขรึม "ในเมื่อเจ้าทำประโยชน์ชดเชยแจกันหยก... ข้าจะยกเลิกโทษกักบริเวณให้ แต่ห้ามพาก้อนขนพวกนี้เข้าไปในห้องนอนข้าอีกเด็ดขาด!"

"รับทราบเจ้าค่ะ!" เสี่ยวเถาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี

ในขณะที่นางหันไปเล่นกับอสูรน้อย เฉิงหลันกลับลอบมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป...เทพผู้น้อยนางนี้ เป็นใครกันแน่?