ฉันจะใช้ใบสะระแหน่แทนใบบัวในเมนูไทยได้หรือไม่?

“สาบกุหลาบ” เป็นเรื่องราวของหญิงสาวที่มีความงดงามไม่ต่างจากความหอมหวานของกุหลาบแรกแย้ม และไม่ว่ากุหลาบดอกงามจะเยื้องย่างไปทางใด คนที่หลงใหลในกลิ่นหอมรัญจวนนั้นก็พร้อมจะลืมทุกอย่างและทำได้ในทุกสิ่งที่เธอปรารถนา

เมื่อผู้ช่วยแม่ครัวดันย้อนเวลาไปพบกับฮ่องเต้ที่เลือกกินที่สุดในสามโลก แต่ดันถูกสวมรอยรับความดีความชอบแทนแม่ครัวของเราเรื่องวุ่นๆจึงเกิดขึ้น เอาใจช่วยแม่ศรีไพรของเราให้ชนะใจฝ่าบาทไปด้วยกัน ใน...เหมันต์ไม่ช่วยอะไร วันนี้จะกินอะไรดีเพคะฝ่าบาท

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

น่านน้ำ ถูกส่งไปดูแลโครงการขอใบรับรองผลผลิตที่สวนส้มแห่งหนึ่ง แต่เมื่อไปถึง เจ้าของสวนกลับมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "คุณเนี่ยนะ นักวิชาการที่กรมส่งมา"..."ใช่ค่ะ มีตรงไหนไม่เหมือนเหรอคะ"

‘หอมดอกซ่อนชู้’ หญิงสาวที่มีเพียงความสวยเป็นเสบียงติดตัว เมื่อความเหงาเปล่าเปลี่ยวเพราะสามีไม่อยู่ บวกกับความเร่าร้อนของหญิงชายที่บังเอิญเห็น เธอจึงถลำเข้าไปในดงดอกซ่อนชู้ จนไม่อาจถอนความต้องการอย่างมากล้นออกมาได้ ดอกไม้กลีบบอบบางจึงกลายเป็นดอกไม้ประจำบ้าน ให้ชายทุกคนเชยชม ‘ชู้! ใครล่ะอยากมี หรือคุณอยาก? แต่เชื่อเหอะถ้าคุณได้กลิ่นแล้วจะติดใจ ‘ดอกซ่อนชู้’ น่ะ มันหอมแรง!!’ ‘โลดแล่นไปในห้วงแห่งกลิ่นหอมรัญจวน’

เขาคือ ชินอ๋องผู้เลื่องชื่อเรื่องความโหดเหี้ยม ผู้มีโรคประหลาด ลิ้นรับรสผิดเพี้ยนจนเสวยอาหารไม่ได้ และเคยสั่งประหารแม่ครัวมาแล้วถึงแปดคน ส่วนนางคือ เชฟมิชลินจากโลกปัจจุบัน ที่ดันทะลุมิติมาอยู่ในร่างนางโลมขี้โรค ซึ่งถูกซื้อตัวเข้าวังอ๋องเพื่อเป็นแม่ครัวคนที่เก้า เมื่อชีวิตต้องแขวนอยู่บนปลายคมดาบ สวี่สิ่นเอ๋อร์จึงไม่มีทางเลือก นอกจากงัดศาสตร์การทำอาหารสุดล้ำมาประยุกต์กับวัตถุดิบโบราณ เปลี่ยนซุปไก่ธรรมดาให้กลายเป็นรสชาติที่ทำให้บุรุษผู้ไม่เคยกินอาหารได้มาหลายปีถึงกับชะงัก จากแม่ครัวที่ทุกคนรอวันถูกตัดหัว กลับค่อย ๆ กลายเป็นคนเดียวที่ชินอ๋องยอมเสวยอาหารฝีมือ แต่ยิ่งนางรักษาลิ้นของเขาได้มากเท่าไร หัวใจของท่านอ๋องก็ยิ่งป่วยหนักขึ้นเท่านั้น "อาหารของเจ้า ข้ากินได้ "แล้วอย่างอื่นล่ะเพคะ" "อย่างอื่น ข้าก็อยากกินเช่นกัน" เมื่อเชฟสาวปากแซ่บ ต้องรับมือกับท่านอ๋องผู้เย็นชานอกวัง แต่ขี้อ้อนและขี้หวงเวลาอยู่กับนาง เรื่องราวความรักสุดฟินจึงเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารสุดสร้างสรรค์ และแผนร้ายในราชสำนักที่พร้อมจะพรากทั้งชีวิตและหัวใจของทั้งสองไปทุกเมื่อ