MasukShare
1
Tanggal publikasi:
2026-07-25 23:51:51"นี่ยังไม่ตื่นอีกหรือ หากยามอู่น้ำซุปยังตั้งโต๊ะไม่ทัน หัวของเจ้ากับหัวของข้าได้หลุดจากบ่าพร้อมกันแน่"
เสียงตะโกนแสบแก้วหูดังสนั่น พร้อมแรงกระชากที่หัวไหล่อย่างแรง ทำให้สวี่สิ่นเอ๋อร์สะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง
กลิ่นควันไฟ กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเครื่องเทศฉุนจัดพุ่งเข้าปะทะจมูกจนแทบหายใจไม่ทัน
เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่ห้องครัวมิชลินสามดาวของฉันนี่
ภาพตรงหน้าไม่ใช่ครัวสเตนเลสสะอาดสะอ้านที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำอาหารทันสมัย หากแต่เป็นครัวหลวงขนาดใหญ่ เตาถ่านหลายสิบเตาเรียงราย ควันสีเทาลอยอวลไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นอะไร
เบื้องหน้าของนางคือชายวัยกลางคนในชุดพ่อครัวโบราณ ใบหน้าดำคล้ำเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาแดงก่ำเพราะอดนอน กำลังจ้องนางไม่วางตา
"มัวแต่มองหน้าข้าทำไม สวี่สิ่นเอ๋อร์ รีบไปยกหม้อซุปสิ ชินอ๋องมีรับสั่งไว้ หากวันนี้รสชาติอาหารยังทำให้พระองค์ทรงอาเจียนอีก เจ้า..." พ่อครัวยกนิ้วชี้มาทางนาง นิ้วที่สั่นระริกเผยให้เห็นความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด
"หัวของเจ้าต้องหลุดจากบ่าแน่ เป็นคนที่เก้าพอดี"
"หา หัวหลุดคนที่เก้า" สิ่นเอ๋อร์รีบยกมือขึ้นคลำศีรษะของตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะก้มสำรวจร่างกายด้วยสัญชาตญาณของเชฟ
ร่างนี้ผอมบางจนแทบเหลือแต่กระดูก ผิวขาวซีดไร้เลือดฝาด ริมฝีปากแห้งแตก เสื้อผ้าป่านเก่า ๆ ที่สวมอยู่มีรอยปะหลายแห่งและเปื้อนคราบสกปรก ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ร่างของเชฟสาวผู้ยืนอยู่หน้าเตาในร้านอาหารระดับโลกเมื่อครู่ แล้วความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางก็ทะลักเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำเชี่ยว
สวี่สิ่นเอ๋อร์ นางโลมขี้โรคแห่งหอจันทรา ถูกขายออกจากหอคณิกาในราคาถูก เพราะร่างกายอ่อนแอ ก่อนจะถูกพ่อครัวใหญ่ซื้อตัวมาหวังใช้เป็นลูกมือในครัววังอ๋อง
"ทะลุมิติงั้นหรือ" นางพึมพำเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ
"ยังจะมายืนเหม่ออีก" พ่อครัวใหญ่แทบจะร้องไห้ออกมา
"รู้หรือไม่ว่าแม่ครัวแปดคนก่อนหน้าตายเพราะอะไร ก็เพราะทำอาหารรสชาติเหมือนขยะให้ท่านอ๋องเสวยน่ะสิ"
เขารีบลากนางมาหยุดหน้าเตา ก่อนชี้ไปยังหม้อซุปใบใหญ่ที่กำลังเดือดปุด ๆ
"ข้าอุตส่าห์เมตตาซื้อตัวเจ้ามาจากหอจันทรา หวังให้มาช่วยประคองหม้อซุป อย่างน้อยยังพอมีชีวิตรอดไปด้วยกัน แต่ถ้าเจ้าทำให้ท่านอ๋องทรงอาเจียนอีก ข้าไม่ช่วยเจ้าแน่"
สิ่นเอ๋อร์ก้มลงมองในหม้อ น้ำซุปไก่ถูกเคี่ยวจนงวด ไขมันสีเหลืองลอยเป็นแผ่นหนา ส่งกลิ่นคาวคลุ้งปนกลิ่นสมุนไพรที่ต้มจนเสียรส
เพียงสูดหายใจเข้า นางก็แทบสำลัก
นี่มันซุปไก่หรือน้ำล้างเท้ากันแน่
มิน่าท่านอ๋องถึงสั่งตัดหัวแม่ครัว
ด้วยประสบการณ์ของเชฟมิชลิน นางแทบวิเคราะห์อาการของผู้ป่วยได้ทันที
โรคลิ้นรับรสผิดเพี้ยน ประกอบกับความผิดปกติของระบบรับรสและการตอบสนองต่อกลิ่นอาหาร หากเจอซุปเลี่ยนจัด คาวจัด และเต็มไปด้วยไขมันแบบนี้ ต่อให้คนปกติก็ยังพะอืดพะอม นับประสาอะไรกับผู้ป่วย
"ซุปแบบนี้" สิ่นเอ๋อร์เอ่ยเรียบ ๆ พลางใช้ทัพพีคนเบา ๆ
"ยกไปถวายก็ไม่ต่างจากยื่นคอเข้าหาคมดาบ"
"เจ้าว่าอะไรนะ" พ่อครัวใหญ่เบิกตากว้าง
"กล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์ซุปของข้า"
สิ่นเอ๋อร์ถอนหายใจยาว ก่อนวางทัพพีลงอย่างใจเย็น
"หากอยากตาย ก็ยกไปถวายได้เลยเจ้าค่ะ" พูดจบ นางเหมือนนึกได้ว่าตนเองเพิ่งทะลุมิติมา จึงรีบแก้คำ
"เอ่อ... ข้าหมายความว่า หากยกซุปนี้ไปถวาย ท่านอ๋องไม่มีทางเสวยลงแน่นอนเจ้าค่ะ"
"เจ้า..." พ่อครัวใหญ่ทั้งโกรธทั้งตกใจ แต่กลับเถียงไม่ออก
สิ่นเอ๋อร์ไม่รอให้เขาพูดต่อ นางหยิบผ้ากันเปื้อนเก่าขึ้นมาผูกเอวอย่างคล่องแคล่ว ราวกับการผูกผ้ากันเปื้อนคือพิธีกรรมที่ทำมานับพันครั้ง
ดวงตาซึ่งเคยสับสนเมื่อครู่ บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นแน่วแน่และเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
เชฟมิชลินสามดาวไม่เคยยอมแพ้ต่อวัตถุดิบ ต่อให้มีเพียงหม้อซุปห่วย ๆ กับครัวโบราณ นางก็สามารถพลิกสถานการณ์ได้
"ทุกคนถอยไป" น้ำเสียงของนางหนักแน่นจนคนทั้งครัวเผลอชะงัก
"ขอเวลาข้าสิบเค่อ" นางยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
"ข้าจะเปลี่ยนหม้อซุปที่กำลังรอส่งคนลงนรกใบนี้ ให้กลายเป็นซุปที่ช่วยชีวิตพวกเราทุกคนเอง"
ณ ตำหนักเหยาหมิง
บรรยากาศภายในห้องทรงงานเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ แสงอาทิตย์ยามสายสาดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลาย ตกกระทบโต๊ะทรงงานที่กองเต็มไปด้วยฎีกาและเอกสารราชการ
บุรุษในชุดฉลององค์สีดำปักดิ้นทองประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะอย่างสง่างาม
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักจากหยกชั้นเลิศ คิ้วเข้มทอดยาว ดวงตาลึกล้ำเย็นเยียบ ทว่าความงดงามนั้นกลับถูกบดบังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดอยู่ในแววตา
บุรุษผู้นั้นคือชินอ๋องหลี่หยางเหอ อนุชาองค์จักรพรรดิ ผู้เลื่องชื่อทั้งด้านความสามารถและความโหดเหี้ยม
เขายกมือขึ้นนวดขมับเบา ๆ ก่อนหลับตาลงอย่างอ่อนล้า
หลายปีมานี้ โรคประหลาดที่ติดตัวมาตั้งแต่ถูกลอบวางยาพิษ ทำให้ชีวิตของเขาแทบไม่ต่างจากการทรมาน
อาหารทุกชนิด ไม่ว่าจะเลิศรสเพียงใด เมื่อเข้าปากกลับกลายเป็นรสขม รสเฝื่อน หรือไม่ก็ส่งกลิ่นเหม็นจนชวนคลื่นไส้
หลายครั้ง เพียงแค่ได้กลิ่นอาหารก็ทำให้เขาอาเจียนจนแทบหมดแรง
"เรียนท่านอ๋อง" เสียงขององครักษ์จิ้งซินดังขึ้นอย่างระมัดระวัง
"อาหารยามอู่จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วพะยะค่ะ"
"ยกออกไป" หลี่หยางเหอตอบโดยไม่แม้แต่จะลืมตา
"ข้าไม่หิว" น้ำเสียงเรียบนิ่ง หากแฝงแรงกดดันจนคนฟังไม่กล้าหายใจแรง
จิ้งซินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรวบรวมความกล้ากล่าวต่อ
"แต่...แม่ครัวคนใหม่เรียนว่า ซุปถ้วยนี้เป็นสูตรพิเศษ รับรองว่าท่านอ๋องไม่เคยเสวยมาก่อนพะยะค่ะ"
Bab terbaru
แม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ 5
"เป็นชื่อวิธีปรุงอาหารที่หม่อมฉันคิดขึ้นเองเพคะ หมายถึงการใช้ความร้อนอย่างนุ่มนวลและสม่ำเสมอ""แล้วมันต่างจากการนึ่งอย่างไร" คำถามนั้นทำให้สิ่นเอ๋อร์แอบชื่นชมอยู่ในใจ ไอ้อ๋องหน้าตายนี่ก็ฉลาดเหมือนกันแฮะ"ต่างกันตรงการควบคุมความร้อนเพคะ" นางอธิบาย"เนื้อปลาบอบบาง หากถูกความร้อนสูงเกินไป เนื้อจะหดตัวจนสูญเสียความชุ่มฉ่ำและเกิดกลิ่นคาวได้ง่าย หม่อมฉันจึงใช้ไฟอ่อนคงที่ ให้เนื้อปลาค่อย ๆ สุกอย่างช้า ๆ เพื่อรักษาความหวานและความนุ่มไว้ให้มากที่สุด" นางผายมือไปทางซอส"ส่วนซอสขิงหอม หม่อมฉันใช้กลิ่นจากขิงและต้นหอมเป็นหลัก รสไม่หนักจนเกินไป น่าจะช่วยให้พระองค์เสวยได้ง่ายขึ้นเพคะ"หลี่หยางเหอมองนางครู่หนึ่ง"น่าจะ"สิ่นเอ๋อร์ยิ้มแห้ง"หม่อมฉันมั่นใจเก้าส่วนเพคะ""แล้วอีกหนึ่งส่วน""เผื่อพระองค์เรื่องมากเกินกว่าที่หม่อมฉันคาดไว้เพคะ"จิ้งซินถึงกับสำลักลมหายใจกล้าพูด! นางกล้าพูดว่าท่านอ๋องเรื่องมากต่อหน้าพระพักตร์จริง ๆหลี่หยางเหอหรี่ตามองนาง สิ่นเอ๋อร์เพิ่งรู้ตัวว่าปากไวเกินไป จึงรีบก้มหน้า"หม่อมฉันหมายถึง พระองค์มีพระชิวหาที่ละเอียดอ่อนกว่าคนทั่วไปเพคะ"มุมปากของหลี่หยางเหอกระตุกเล็กน้อย"ปาก
แม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ 4
"ของตรงนั้นไงเจ้าคะ" สิ่นเอ๋อร์ยกมือชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้อง ตรงนั้นมีผักที่เริ่มเหี่ยว ขิงแก่ ต้นหอม และปลากะพงตัวไม่ใหญ่นักวางอยู่ในตะกร้า เป็นวัตถุดิบธรรมดาที่เตรียมไว้สำหรับทำอาหารให้ลูกมือในครัว"นั่นมันของที่พวกลูกมือเอาไว้กินกันนะ" พ่อครัวใหญ่แทบยกมือทาบอก"เจ้าจะเอาของแบบนั้นไปถวายชินอ๋องหรือ อยากถูกตัดหัวจริง ๆ หรืออย่างไร"สิ่นเอ๋อร์กลับยกยิ้มบาง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายมั่นใจ"วัตถุดิบชั้นเลิศไม่ได้วัดกันที่ราคาหรอกเจ้าค่ะ แต่อยู่ที่ว่าเราจะดึงรสชาติของมันออกมาได้มากเพียงใด และมันเหมาะกับลิ้นของคนกินหรือไม่ต่างหาก""แต่...""ท่านลุงคอยดูเถอะเจ้าค่ะ" นางหันกลับไปมองปลากะพง"บางครั้งเมนูธรรมดาที่ใช้วิธีไม่ธรรมดา นี่แหละที่จะสะกดลิ้นท่านอ๋องให้อยู่หมัด"กล่าวจบ สิ่นเอ๋อร์ก็เริ่มลงมือทันทีนางหยิบปลากะพงขึ้นมาตรวจดู แม้ตัวจะไม่ใหญ่ แต่ตายังใส เหงือกแดง เนื้อแน่น แสดงว่ายังสดดีมีดทำครัวถูกหยิบขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วฉับ! ฉับ!เพียงไม่กี่ครั้ง เนื้อปลาก็ถูกแล่ออกจากก้างอย่างสวยงามพ่อครัวใหญ่กับลูกมือที่ยืนล้อมดูต่างพากันตาค้าง"มือของนางเร็วเกินไปแล้ว""เนื้อปลาแทบไม่ติดก้างเลย"สิ่น
แม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ 3
ชั่ววินาทีแรก เขาเตรียมรับความรู้สึกขม เฝื่อน หรือกลิ่นคาวที่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ได้รับกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ความสะอาด โปร่งเบา ไร้กลิ่นคาวและไร้ความเลี่ยนที่เคยทำให้เขารังเกียจจากนั้น ความหวานตามธรรมชาติของเนื้อไก่ที่ผ่านการเคี่ยวอย่างพิถีพิถันก็ค่อย ๆ แผ่กระจายอยู่บนปลายลิ้น ผสานกับกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ไม่กลบรสหลัก แต่ช่วยขับให้รสชาติกลมกล่อมยิ่งขึ้นความอบอุ่นจากน้ำซุปไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะอาหารที่ว่างเปล่ามานานหลายปีไม่มีอาการคลื่นไส้ ไม่มีรสขม ไม่มีความรู้สึกอยากอาเจียนแม้แต่น้อย ดวงตาคมของหลี่หยางเหอไหววูบเป็นครั้งแรกนี่คือรสชาติของอาหารอย่างนั้นหรือ รสชาติที่เขาเกือบลืมไปแล้วว่ามันเป็นเช่นไรเขาหลุบตามองน้ำซุปในชามอีกครั้ง ก่อนตักขึ้นเสวยคำที่สอง แล้วคำที่สามทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้าง จิ้งซินถึงกับเผลออ้าปากค้าง หลายปีมานี้ ท่านอ๋องไม่เคยเสวยอาหารคำที่สอง แต่วันนี้กลับเสวยต่อเนื่องถึงสามคำสิ่นเอ๋อร์เองก็แทบไม่เชื่อสายตาสำเร็จ... เทคนิคการเคลียร์ซุปใช้ได้ผลจริง การดักจับไขมันและสิ่งเจือปนทั้งหมดออกจากน้ำซุป ทำให้เหลือเพียงรสชาติบริสุทธิ์ที่สุด ดูเหมือนลิ้นของท่านอ๋องจะย
แม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ 2
คราวนี้หลี่หยางเหอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคมกริบปรายมองชามดินเผาที่บ่าวรับใช้กำลังวางลงบนโต๊ะ ก่อนริมฝีปากหยักจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา"สูตรพิเศษ" เขาแค่นหัวเราะเบา ๆ"แม่ครัวคนที่แปดก็เคยพูดเช่นนี้ ก่อนที่หัวของนางจะหลุดจากบ่า"ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง บ่าวรับใช้ทุกคนต่างก้มหน้าลงต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังหลี่หยางเหอทอดสายตามองชามซุปตรงหน้าอย่างเสียไม่ได้แต่เพียงชั่วอึดใจ คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจซุปถ้วยนี้ แตกต่างจากทุกถ้วยที่เขาเคยเห็นน้ำซุปใสกระจ่างราวกับผลึกแก้ว ไม่มีคราบไขมันลอยแม้เพียงหยดเดียว ไม่มีเศษเนื้อหรือฟองขุ่นให้รำคาญสายตาหากมองผ่าน ๆ คงนึกว่าเป็นเพียงน้ำร้อนธรรมดาทว่าเมื่อไอร้อนค่อย ๆ ลอยขึ้น กลับพากลิ่นหอมละมุนของเนื้อไก่และสมุนไพรโบราณแทรกซึมเข้ามาอย่างแผ่วเบาไม่ฉุน...ไม่เลี่ยน...ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อยกลิ่นนั้นกลับสะอาด สดชื่น และชวนให้ลำคอที่แห้งผากรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาดดวงตาของหลี่หยางเหอฉายแววครุ่นคิดนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เพียงแค่ได้กลิ่นอาหาร เขากลับไม่รู้สึกคลื่นไส้"ผู้ใดเป็นคนทำ" น้ำเสียงของเ
แม่ครัวขั้นเทพกับท่านอ๋องลิ้นทองคำ 1
"นี่ยังไม่ตื่นอีกหรือ หากยามอู่น้ำซุปยังตั้งโต๊ะไม่ทัน หัวของเจ้ากับหัวของข้าได้หลุดจากบ่าพร้อมกันแน่"เสียงตะโกนแสบแก้วหูดังสนั่น พร้อมแรงกระชากที่หัวไหล่อย่างแรง ทำให้สวี่สิ่นเอ๋อร์สะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นด้วยความมึนงงกลิ่นควันไฟ กลิ่นคาวเลือด และกลิ่นเครื่องเทศฉุนจัดพุ่งเข้าปะทะจมูกจนแทบหายใจไม่ทันเดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่ห้องครัวมิชลินสามดาวของฉันนี่ภาพตรงหน้าไม่ใช่ครัวสเตนเลสสะอาดสะอ้านที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำอาหารทันสมัย หากแต่เป็นครัวหลวงขนาดใหญ่ เตาถ่านหลายสิบเตาเรียงราย ควันสีเทาลอยอวลไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นอะไรเบื้องหน้าของนางคือชายวัยกลางคนในชุดพ่อครัวโบราณ ใบหน้าดำคล้ำเปื้อนเขม่าควัน ดวงตาแดงก่ำเพราะอดนอน กำลังจ้องนางไม่วางตา"มัวแต่มองหน้าข้าทำไม สวี่สิ่นเอ๋อร์ รีบไปยกหม้อซุปสิ ชินอ๋องมีรับสั่งไว้ หากวันนี้รสชาติอาหารยังทำให้พระองค์ทรงอาเจียนอีก เจ้า..." พ่อครัวยกนิ้วชี้มาทางนาง นิ้วที่สั่นระริกเผยให้เห็นความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด"หัวของเจ้าต้องหลุดจากบ่าแน่ เป็นคนที่เก้าพอดี""หา หัวหลุดคนที่เก้า" สิ่นเอ๋อร์รีบยกมือขึ้นคลำศีรษะของตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะก้มสำรวจร่างกายด้วยสัญ
Anda juga akan menyukai
Hot Love ของรักท่านประธาน
ณดารินทร์359.2K Dibacaพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่598.4K Dibacaแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI77.1K Dibacaห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน129.7K Dibacaทวงรัก ยัยออแกไนซ์
Peach Poyy253 Dibacaรักนี้มีอัคนี #7Days (sun)
ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย73 Dibacaโฉนดรักนายไร่องุ่น
รัตน์ธาดา / Ziren2637 Dibacaเมียลับหมอเจอริค
Fortune_28923 Dibaca
