ฉากไหนใน รีบอร์น ตอนที่ 125 ที่แฟนๆ พูดถึงมากที่สุด?

ปากก็พูดว่าเธอเป็นแค่นางบำเรอ แต่พอเธอส่งรูปใส่ขุดว่ายน้ำไปให้ก็รีบทิ้งงานบินกลับมาทันที เสียงหวานที่อ้อนทำให้คนเย็นชาทั้งรักทั้งหลง คนมากประสบการณ์อย่างเมฆินทร์ก็ยอมสยบให้กับนางบำเรอที่เร่าร้อนจนเขาหลงไหล

ซ่า~~~~ สายฝนพร้อมใจกันโปรยปรายลงมายังพื้นดินชนิดที่หลบไม่ทัน “จะรอให้ถึงบ้านก่อนนี่ไม่ได้เลย กลัวไม่ได้ตกหรือไงวะ" เธอบ่นอีกครั้งก่อนขึ้นควบจักรยานและรีบปั่นไป "พี่ไปด้วย" ชายหนุ่มกระโดดซ้อนท้ายเธอพร้อมทั้งกอดเอวนั้นอย่างถือวิสาสะ “นั่งดีๆ จะมากอดทำไม" “ให้กอดแนย่านตก” (ขอกอดหน่อยกลัวตก) “ตัวอย่างกับหมีควายคนที่ต้องกลัวควรเป็นฉัน!!" เรไรไม่มีทางเลือกเธอปั่นมาจนถึงกระท่อมปลายนาของยายสายจึงจอดรถทิ้งไว้และวิ่งเข้าไปหลบในนั้นก่อน ดูท่าฝนก็คงจะไม่หยุดและยังตกแรงขึ้นอีก แถมฟ้าก็ยังส่งเสียงร้องดังจนน่ากลัว "เรไรไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร" "เรไร...บาดแผลในใจเจ้าให้อ้ายเป็นคนรักษาได้บ่"[แผลที่ใจพี่ขอรักษาให้ได้หรือไม่]

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**

“พริ้งรู้มาตลอดว่าพี่เลว แต่พริ้งไม่คิด… ว่าพี่จะเลวได้มากขนาดนี้” ที่ผ่านมาเธอประเมินค่าความเป็นคนของเขาสูงเกินไป ความร้ายกาจของโรมไม่เคยสิ้นสุด เขาใจร้ายกับทุกคนที่ขัดขวางความต้องการของเขา “เดี๋ยวจะเลวให้มากกว่านี้อีก” นอกจากไม่สำนึก แววตาของโรมยังอัดแน่นไปด้วยแรงอาฆาต พริ้งพลอยส่ายหน้าผิดหวัง รู้สึกขยะแขยงผู้ชายน่ารังเกียจจนกระทั่งไม่อยากหายใจร่วมกับเขาแม้แต่วินาทีเดียว “ถ้าขาของพริ้งก้าวลงจากเตียงเมื่อไร สาบานว่าจะไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย”

12 ปีก่อน ราล์ฟ(22) ได้อุกปาระเด็กในวัย 7 ปี เพียงแค่เห็นรูปถ่ายก็ทำให้เขาตัดสินใจที่จะอุปการะทันที เพราะความสงสารและอยากจะสนับสนุนให้มีอนาคตที่สดใส ซึ่งผู้อุปการะและเด็กสามารถพูดคุยผ่านทางจดหมายเท่านั้น จนผ่านไป 12 ปี ความรู้สึกผูกพันก็ก่อเกิดขึ้นมาในใจของเขาโดยไม่รู้ตัว ___ "งั้นก็มานอนที่เตียงด้วยกันเถอะค่ะ" "ฮะ?" "เอ่อ...หนูหมายถึงมานอนคุยกันที่เตียงจะได้ไม่เมื่อยไงคะ ไหน ๆ คืนนี้เราก็จะไม่นอนกันแล้ว" "งั้นเธอก็นอนรอไปก่อน เดี๋ยวฉันอาบน้ำก่อน" "ค่ะ" มาลินก็รับคำด้วยดวงตาเป็นประกาย เพราะเธอมีคำถามมากมายที่อยากจะถามตลอด วันนี้ความฝันที่เธออยากจะมีโอกาสได้คุยกับผู้มีพระคุณก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไปแล้ว ราล์ฟก็เดินเข้าไปในห้องห้องน้ำด้วยอารมณ์ปั่นป่วนไม่น้อย เพราะใครจะคิดว่าคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดจะชวนขึ้นเตียงด้วยท่าทีไร้เดียงสาแบบนั้น ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าคำเชิญชวนของเธอไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงอะไร เพราะเธอก็คงอยากจะชวนเขาพูดคุยบนเตียงจริง ๆ แต่เธอจะรู้หรือเปล่าว่าการชวนขึ้นเตียงแบบนี้มันหมายถึงอะไร

รวมเรื่องเร่า(ร้อน) เร้าอารมณ์ #2 เป็นภาคต่อของเล่มแรกที่ยังคงมาพร้อมกับความเร่าร้อนสมชื่อเรื่อง กับสัมพันธ์สวาทหลากหลายรูปแบบ และตัวละครที่มีความน่าสนใจในแบบของตัวเอง ผลงานใหม่ของไรต์ที่คัดเอาเฉพาะเรื่องที่จะพาคุณดำดิ่งสู่โลกของนิยายที่อ่านเพลินจนวางไม่ลง