ดอกพีโอนี เก็บรักษายังไงให้สดในแจกันหลายวัน?

การดูแลดอกพีโอนีให้บานสวยและทนทานนานขึ้นต้องเริ่มจากฐานที่มั่นคง: ดินและตำแหน่งปลูกที่เหมาะสม ผมมักจะแนะนำให้เริ่มจากดินร่วนซุยที่ระบายน้ำดีและมีความเป็นกรด-ด่างราว pH 6.5–7.0 ถ้าดินแน่นหรือเป็นดินเหนียว ให้ใส่ปุ๋ยคอกหรือวัสดุอินทรีย์ผสมเพิ่มเพื่อปรับเนื้อดิน การปลูกควรให้รากอยู่ตื้นพอประมาณ—สำหรับพีโอนีแบบยืนต้น ให้วางตา (eye) ประมาณ 2–5 เซนติเมตรใต้ผิวดิน เพราะถ้าลงลึกเกินไปดอกจะออกน้อยและช้า แสงเป็นอีกปัจจัยสำคัญ พีโอนีชอบแดดจัดอย่างน้อย 6 ชั่วโมง แต่ในพื้นที่ที่ร้อนจัด กลางวันมีเงาบ้างช่วงบ่ายจะช่วยลดความร้อนเกินไป การรดน้ำต้องสม่ำเสมอแต่ไม่แฉะ ระยะแตกใบและก่อนออกดอกให้รดลึกสม่ำเสมอเพื่อส่งเสริมระบบราก แต่เมื่อเข้าสู่ช่วงพักฤดูหนาวให้ลดการรดเพื่อป้องกันโรครากเน่า ปุ๋ยควรเป็นสูตรสมดุลหรือมีฟอสฟอรัสเล็กน้อยในช่วงปลายฤดูหนาว/ต้นฤดูใบไม้ผลิเพื่อกระตุ้นการออกดอก หลีกเลี่ยงปุ๋ยไนโตรเจนสูงมากเพราะจะทำให้ใบเขียวแต่ดอกน้อย หลังดอกบานและเฉาแล้วควรเด็ดดอกที่เหี่ยวทิ้งเพื่อไม่ให้ต้นใช้พลังงานมากเกินไป และตัดใบแห้งในปลายฤดูใบไม้ร่วงเพื่อลดการสะสมของเชื้อรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากพื้นที่มีความชื้นสูง ให้เว้นระยะระหว่างต้นพอสมควรเพื่อการระบายอากาศ ปัญหาที่พบบ่อยคือเชื้อรา (เช่น โรคโบทริทิส) ซึ่งหลีกเลี่ยงได้ด้วยการกำจัดเศษพืชและไม่รดน้ำแบบสาด การตัดก้านดอกเพื่อใส่แจกันให้บานสวย ควรตัดตอนยอดตระการตายังไม่บานเต็มที่ แล้วเปลี่ยนน้ำบ่อย ๆ จะช่วยให้ดอกคงความสดได้นานกว่าเยอะ สรุปคือ สร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ดูแลรดน้ำและปุ๋ยอย่างมีวินัย แล้วพีโอนีจะตอบแทนด้วยช่อดอกงดงามที่คุ้มค่า

ฉันมักจะเริ่มจากความรู้สึกว่าอยากให้ดอกกระถินยังคงสีขาวนวลและเนื้อกรุบอยู่เหมือนวันแรกที่เด็ดจากต้น นิสัยส่วนตัวคือเด็ดเฉพาะดอกที่เพิ่งบานเต็มที่ในตอนเช้า เพราะตอนนั้นน้ำค้างช่วยรักษาความสด และเนื้อจะไม่เหี่ยวง่าย การจัดการทันทีหลังเด็ดเป็นเรื่องสำคัญ: ตัดส่วนที่มีใบหรือก้านแข็งออก ล้างด้วยน้ำไหลเบา ๆ เพื่อละลายฝุ่นและแมลงที่ซ่อนอยู่ แล้วซับเบา ๆ ด้วยผ้าสะอาดหรือกระดาษครัว ไม่ควรแช่นานจนดอกอมน้ำ เพราะจะทำให้เนื้อเละและสูญเสียกลิ่นหอมแบบละมุนของดอกไป ฉันมักเก็บดอกกระถินสดในตู้เย็นเพราะมันเป็นวิธีที่ง่ายและได้ผลดี โดยใช้กล่องพลาสติกที่ปิดสนิทหรือถุงซิปล็อก ใส่กระดาษทิชชู่ชุบน้ำหมาด ๆ รองด้านล่างแล้ววางดอกลงบนกระดาษอีกชั้นหนึ่ง ก่อนปิดฝา วิธีนี้ช่วยควบคุมความชื้นไม่ให้มากเกินไปและลดการเสียน้ำ ทำให้เก็บได้ประมาณ 3–5 วันขึ้นกับสภาพเริ่มต้น บางครั้งถ้าต้องการเก็บแบบสั้น ๆ สำหรับใช้ทำสลัดหรือทอดเป็นเมนูจานเดียว ฉันชอบวางก้านดอกในแก้วน้ำเล็ก ๆ คล้ายจัดดอกไม้แล้วห่อด้วยถุงพลาสติกคลุมด้านบนไว้ แบบนี้เก็บได้ 1–2 วันแต่รักษารูปทรงดอกได้ดี เมื่อต้องการเก็บระยะยาว ฉันจะเลือกการลวกสั้น ๆ แล้วแช่น้ำเย็นทันที (blanch & shock) ลวกแค่ 10–20 วินาทีให้เนื้อยังเด้ง จากนั้นรีบนำไปแช่น้ำแข็งจนเย็นจัด บีบน้ำออกให้แห้งแล้วแช่แข็งแบบแผ่เรียงในถาดก่อนเก็บรวมในถุงซิปเพื่อไม่ให้ดอกติดเป็นก้อน การแช่แข็งแบบนี้เก็บได้เป็นเดือน ๆ และสะดวกเวลาจะนำไปผัดหรือใส่แกง เพราะเนื้อจะยังคงสีและรสสัมผัสค่อนข้างดี อีกวิธีที่ฉันเคยใช้คือการทำดอกกระถินดองแบบง่าย ๆ ใส่น้ำส้มสายชู น้ำตาล และเกลือ ดองไว้หนึ่งสัปดาห์ กลิ่นจะเปลี่ยนแต่รสชาติเข้าเนื้อ เหมาะกับการกินแนมหรือทานกับอาหารรสจัด เวลาปรุง ฉันชอบใส่ดอกกระถินช่วงท้ายของการผัดหรือใส่เป็นท็อปปิ้ง เพราะความร้อนนานจะทำให้เนื้อเละและกลิ่นหอมจางลง ตัวอย่างเมนูที่ฉันมักทำคือผัดกะปิกุ้งใส่ดอกกระถิน หรือชุบแป้งทอดให้กรอบแล้วกินกับน้ำจิ้มพอนสึ บางครั้งก็เอาไปใส่ในแกงเลียงซึ่งทำให้ได้ทั้งความกรุบและกลิ่นเฉพาะตัว สำหรับคนที่ชอบดูฉากเตรียมอาหารในอนิเมะ ฉากทำอาหารแบบเรียลของ 'Shokugeki no Soma' มักจะเตือนฉันว่าการให้ความสำคัญกับวัตถุดิบเล็ก ๆ อย่างดอกกระถินสามารถเปลี่ยนประสบการณ์การกินได้ทั้งหมด สิ่งสุดท้ายที่ฉันเรียนรู้คืออย่าเก็บดอกกระถินกับผลไม้ที่ปล่อยเอทิลีนสูง เช่น มะม่วงหรือกล้วย เพราะเอทิลีนจะทำให้ดอกแก่และเปลี่ยนสีเร็วขึ้น การมองแล้วยังมีความสุขทุกครั้งที่จานมีดอกกระถินสด ๆ อยู่ข้างหน้า มันเหมือนการเก็บโมเมนต์เล็ก ๆ ของฤดูกาลไว้ในครัว และนั่นทำให้มื้ออาหารของฉันรู้สึกพิเศษขึ้นได้เสมอ

ยอมรับเลยว่าการปลูกดอกพีโอนีในกระถางให้สวยต้องอาศัยทั้งดินที่ระบายน้ำได้ดีและปุ๋ยที่เติมพลังงานให้ดอก ไม่ใช่แค่ยัดดินมาตามกระถางแล้วรดน้ำเท่านั้น ฉันชอบใช้สูตรผสมดินที่เป็นมิตรแต่มีโครงสร้างดี: ดินปลูกสำเร็จรูปประมาณครึ่งหนึ่ง ผสมกับปุ๋ยคอกสุกหรือปุ๋ยหมักราว 25–30% และเติมเพอร์ไลต์หรือทรายหยาบ 10–20% เพื่อช่วยระบายน้ำ ถ้ากระถางลึกพอจะเติมกรวดหยาบก้นกระถางอีกชั้นเล็กๆ เพื่อไม่ให้รากแช่น้ำเวลารดหนัก ๆ เมื่อวางพีโอนีลงกระถาง ฉันมักจะผสมปุ๋ยค่อยปลดปล่อย (slow-release) เล็กน้อยที่ระดับปลายรากในช่วงปลูก เช่น ปุ๋ยสูตรสมดุล 10-10-10 ตามอัตราที่ฉลากระบุสำหรับขนาดกระถางเพื่อให้ต้นมีอาหารช่วงแรก แต่ต้องระวังไม่ให้ใส่มากเกินไปเพราะพีโอนีไม่ชอบไนโตรเจนสูงจนใบเขียวแต่ดอกน้อย หลังจากแตกใบอ่อนในฤดูใบไม้ผลิ ฉันจะให้ปุ๋ยน้ำแบบเจือจางทุก 3–4 สัปดาห์จนถึงหลังช่วงออกดอก แล้วหยุดให้ปุ๋ยหนักเมื่อต้นเริ่มเข้าสู่ช่วงพักตัวในฤดูใบไม้ร่วง ข้อสังเกตจากที่ฉันปลูกบนระเบียงคือพีโอนีในกระถางต้องการการเติมอินทรียวัตถุเป็นประจำ: ใส่หน้าด้วยปุ๋ยหมักบางๆ ทุกต้นฤดูใบไม้ผลิและเปลี่ยนดินหรือเติมชั้นบนทุก 2–3 ปี ถ้าเป็นพีโอนีแบบต้น (tree peony) รากไม่ต้องลึกมากเท่าแบบล้มลุก แต่ถ้าเป็นแบบล้มลุกควรกระถางลึกพอให้รากเดิน ถ้าชอบดูแลแบบออร์แกนิก ให้กระจายกระดูกสัตว์ (bone meal) เล็กน้อยเมื่อต้นกำลังตั้งท้องดอก เพราะฟอสฟอรัสช่วยเร่งการออกดอกได้ดี สรุปคือดินโปร่ง รวยอินทรียวัตถุ ระบายน้ำดี และปุ๋ยค่อยปลดปล่อยกับการเติมปุ๋ยน้ำเจือจางระหว่างฤดูใช้งาน จะได้ดอกสวยไม่แพ้พีโอนีที่ปลูกลงแปลงเลย

ปลายฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงเวลาที่ฉันเลือกจัดการกิ่งและใบของพีโอนีเสมอ เพราะเมื่อใบเริ่มเหลืองและถูกน้ำค้างแข็งครั้งแรกมาทำลาย นั่นแหละคือสัญญาณว่าพืชเข้าสู่ช่วงพักตัวเต็มที่ ฉันจะตัดใบและต้นที่เหี่ยวทั้งหมดลงให้เหลือสูงประมาณ 5 เซนติเมตรจากระดับดิน การทำแบบนี้ช่วยลดแหล่งสะสมของโรคเชื้อราอย่างโรคเน่าแบบ 'Botrytis' ซึ่งถ้าเก็บเศษใบไว้จนถึงฤดูใบผลิ เชื้อจะกลับมาทำลายตาและก้านใหม่ได้ง่าย นอกจากการตัดกิ่ง ฉันยังให้ความสำคัญกับการเก็บเศษพืชออกจากโคนต้นแล้วนำไปทิ้งนอกพื้นที่เพาะปลูก เสร็จแล้วจะคลุมโคนด้วยวัสดุคลุมดินบาง ๆ เพื่อรักษาความชื้นและป้องกันความเย็นจัด แต่ระวังอย่าให้คลุมหนาเกินไป เพราะพีโอนีไม่ชอบดินอับชื้นและมีการคั่งของน้ำในฤดูหนาว สำหรับการใส่ปุ๋ย ฉันมักรอจนถึงต้นฤดูใบไม้ผลิเมื่อหน่อเริ่มโผล่ขึ้นมาแล้วค่อยใส่ปุ๋ยสูตรสมดุลหรือมีฟอสฟอรัสเล็กน้อย เพื่อช่วยให้หัวพัฒนาและให้ดอกใหญ่ในปีหน้า การตัดกิ่งให้ถูกเวลาและดูแลทำความสะอาดโคนต้นทำให้ฉันเห็นผลชัดเจนทุกปี ดอกมีขนาดใหญ่และแข็งแรงขึ้น อีกอย่างคือถ้าต้องการแยกหรือย้ายพีโอนี ควรทำในฤดูใบไม้ร่วงตอนต้นหลังจากต้นพักตัวแล้ว เพราะรากจะฟื้นตัวได้ดีและป้องกันการสูญเสียตาเมื่อทำสองสามขั้นตอนนี้เป็นประจำ กรุณาอย่าตัดต้นจนต่ำกว่าดวงตาใต้ดิน แล้วคอยเฝ้าดูหน่อแรก ๆ ในฤดูใบไม้ผลิด้วยความตื่นเต้นแบบเดียวกับฉันเสมอ

วาเลนไทน์ปีนี้ฉันได้รับช่อกุหลาบแดงสวยงามและตั้งใจจะเก็บให้มันสดที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะฉะนั้นฉันเริ่มจากพื้นฐานง่าย ๆ ก่อนเลย: ตัดก้านตกมุมพอดีด้วยมีดคมหรือกรรไกรที่สะอาด ประมาณหนึ่งถึงสองเซนติเมตรทุก ๆ สองวันเพื่อให้ดูดน้ำใหม่ได้ดี แล้วก็แกะใบส่วนล่างที่จุ่มลงไปในน้ำทิ้งให้หมดเพื่อลดการเน่าเสียในขวดน้ำ การเปลี่ยนน้ำเป็นเรื่องสำคัญ ฉันจะเปลี่ยนน้ำทุกวันหรือทุกสองวันพร้อมล้างแจกันให้สะอาด ก่อนใส่น้ำใหม่ฉันผสมน้ำอุ่นนิดหน่อยกับอาหารสำหรับดอกไม้ถ้ามี หากไม่มี บางครั้งฉันใส่น้ำตาลเล็กน้อยกับน้ำส้มสายชูหรือหยดคลอรีนเล็กน้อยเพื่อลดเชื้อแบคทีเรีย แต่ไม่ใส่มากเกินไป ที่สำคัญคือตั้งแจกันให้พ้นจากแสงแดดจ้าหรือแหล่งความร้อน เช่น เครื่องใช้ไฟฟ้าที่ให้ความร้อน และห่างจากผลไม้ที่ปล่อยก๊าซเอทิลีนอย่างกล้วย เพื่อยืดอายุดอกกุหลาบฉันมักจะดึงเกสรออกเพื่อไม่ให้ละอองผงหล่นเปื้อนกลีบ ติดตามดอกที่เริ่มโรยแล้วตัดทิ้งเพื่อไม่ให้เชื้อราลุกลาม และหากอยากเก็บเป็นความทรงจำก็มีวิธีทำแห้งโดยผึ่งคว่ำในที่แห้งและมืด หรือใช้เจลซิลิกาเจลเพื่อให้ดอกยังคงรูปทรงคล้ายเดิม ทั้งหมดนี้ทำให้ช่อกุหลาบของฉันอยู่ได้นานกว่าที่คิด และยังได้ความรู้สึกดี ๆ ทุกครั้งที่มองเห็นกลีบสีแดงสดอยู่ในแจกัน

ดอกพีโอนีในไทยมักจะออกดอกในช่วงหน้าหนาวสิ้นสุดสู่หน้าร้อน ซึ่งการบานจะขึ้นกับความสูงของพื้นที่และชนิดของพีโอนีนั้น ๆ ที่เชียงใหม่และพื้นที่สูงทางเหนือ ผมสังเกตเห็นว่าไม้พีโอนีพันธุ์ต้น (tree peony) มักเริ่มบานตั้งแต่เดือนธันวาคมถึงกุมภาพันธ์ ขณะที่พีโอนีไม้ล้มลุกบางพันธุ์จะบานแนวปลายกุมภาพันธ์ถึงมีนาคม การกระจายของการออกดอกไม่เรียงเป็นเส้นตรงเพราะต้องพิจารณาอุณหภูมิในช่วงพักหนาวและช่วงกลางวันที่อุ่นขึ้น บางปีที่ฤดูหนาวยาวและเย็นจัด ดอกจะบานช้ากว่า แต่ปีที่อากาศเปลี่ยนไว ดอกอาจบานรวดเร็วและสั้นกว่าปกติ ที่ผมพบว่าได้ผลดีคือการปลูกในพื้นที่ที่มีอากาศเย็นในตอนกลางคืน เช่น บริเวณดอยหรือแปลงที่มีร่มเงาเล็กน้อย พีโอนีต้องการความเย็นในช่วงฤดูหนาวเพื่อสะสมสภาพพร้อมบาน เมื่อเข้าสู่ช่วงอากาศอุ่นขึ้นในปลายหน้าหนาว ดอกจะพองแล้วแย้มบาน ระยะเวลาบานมักไม่นานนัก ประมาณ 7–14 วัน ขึ้นกับพันธุ์และสภาพอากาศ ดังนั้นถ้าคุณเห็นภาพพีโอนีสีสดในไทย เกือบแน่นอนว่าต้นนั้นมาจากพื้นที่สูงหรือการดูแลที่จำเพาะ เช่น ปลูกในกระถางแล้วย้ายไปพื้นที่เย็นเป็นช่วงๆ สรุปก็คือ ถ้าอยากชมดอกพีโอนีในไทย ให้มองหาช่วงเดือนธันวาคมถึงมีนาคม โดยเฉพาะในพื้นที่สูงหนาวเย็น

พีแคนสดๆ มีกลิ่นหอมและรสชาติมันที่เรียกให้เก็บไว้ใช้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันมักจะแยกความต่างระหว่างพีแคนที่ยังอยู่ในเปลือกกับแบบแกะเปลือกแล้ว เพราะอายุการเก็บรักษาต่างกันพอสมควร: พีแคนยังเปลือกเก็บในที่แห้งและเย็นได้ราว 6–12 เดือน ขณะที่พีแคนแกะเปลือกเก็บที่อุณหภูมิห้องมักอยู่ได้แค่ 2–3 เดือน หากต้องการยืดอายุฉันใส่พีแคนแกะเปลือกลงในภาชนะปิดสนิทแล้วแช่ตู้เย็น จะช่วยได้ถึงประมาณ 9–12 เดือน ส่วนการแช่ฟรีซจะยืดได้ไปอีกระดับ — ฉันเก็บในถุงสุญญากาศหรือถุงแช่แข็งหนาพิเศษและเขียนวันที่ไว้ สามารถอยู่ได้เป็นปีหรือมากกว่าโดยไม่เสียรสชาติมาก สัญญาณว่าพีแคนเริ่มเสียคือกลิ่นแปลกๆ เหมือนน้ำมันบูด หรือลองชิมแล้วขมมาก ถ้าพบเชื้อราหรือความชื้นควรทิ้ง ฉันมักจะตักพีแคนออกใส่ถุงเล็กๆ แยกสำหรับใช้ครั้งเดียว เช่น เวลาจะทำ 'pecan pie' จะหยิบจากถุงที่แช่แข็งแล้วปล่อยละลายในตู้เย็นข้ามคืน วิธีนี้ช่วยรักษาความสดได้ดีและลดการเปิดปิดภาชนะบ่อยๆ ซึ่งเป็นสาเหตุให้ถั่วอมน้ำและเสียเร็ว

กลิ่นหอมของทองหยิบที่เพิ่งทอดเสร็จยังทำให้ตาเป็นประกายทุกครั้งที่คิดถึงมัน ฉันมักจะทำจานเล็กๆ ไว้กินเองและแจกเพื่อนบ้านบ่อยๆ เลยลองผิดลองถูกเรื่องการเก็บรักษาจนค่อนข้างมั่นใจว่าวิธีไหนได้ผลจริง สิ่งสำคัญข้อแรกคือปล่อยให้เย็นสนิทก่อนเก็บ ถ้าใส่ตอนยังอุ่น ไอน้ำจะเกาะและทำให้เปลี่ยนเป็นนิ่มเร็วขึ้น ฉันใช้กล่องเก็บที่ปิดแน่นแบบมีฝา และรองด้วยกระดาษไขหรือกระดาษซับมันเพื่อซับน้ำมันเล็กน้อย เวลาจัดวางจะเว้นที่ให้ไม่ทับชิ้นกันมากนัก เพราะการทับซ้อนจะทำให้น้ำตาลในชิ้นบนละลายไปยังชิ้นล่างจนเปียก อีกเทคนิคที่ช่วยได้มากคือใช้ซองดูดความชื้นขนาดเล็กหรือผ้าห่อข้าวแห้ง (ข้าวสารใส่ถุงผ้าบางๆ) วางคู่กับทองหยิบในกล่อง เพื่อดึงความชื้นในอากาศออกไป ถ้าเก็บในที่แห้งและอากาศไม่ร้อนจัด ทองหยิบจะยังคงความกรอบได้ดีประมาณ 1–2 วัน ถ้าทำตามเทคนิคดูดความชื้นและเก็บในภาชนะปิดแน่น คุณจะยังมีความกรอบพอรับประทานได้ถึง 3–5 วัน แต่เนื้อสัมผัสจะเริ่มเปลี่ยนไปบ้างหลังวันที่ 2 หลีกเลี่ยงการแช่เย็น เพราะความชื้นในตู้เย็นจะทำให้ชิ้นสุกชื้นและแข็งตอนนำออกมา ถาจำเป็นจริงๆ ให้ใช้วิธีอุ่นด้วยเตาอบไฟต่ำหรือเครื่องปิ้งขนมปังสั้นๆ เพื่อเรียกความกรอบกลับมาอีกนิด แต่ก็ควรระวังไม่ให้อุณหภูมิสูงเกินไปจนทำให้น้ำตาลไหม้ สรุปคือ ทำทีละน้อยแล้วบริโภคให้เร็วที่สุดจะดีที่สุดสำหรับรสชาติและเนื้อสัมผัสที่ยังสดใหม่

เคล็ดลับเล็กๆ ที่ฉันใช้คือให้ความสำคัญกับความสะอาดของแจกันและการตัดปลายก้านทุกครั้งที่เปลี่ยนน้ำ เพราะสิ่งสกปรกกับแบคทีเรียเป็นตัวการทำให้ดอกเหี่ยวเร็ว โดยทั่วไปฉันเปลี่ยนน้ำทุก 2 วันสำหรับแจกันที่ใส่ดอกกุหลาบ กับดอกลิลลี่ ส่วนดอกทิวลิปจะเปลี่ยนน้ำทุกวันหรือวันเว้นวันเพราะทิวลิปดื่มน้ำเยอะและก้านมีแนวโน้มจะอมน้ำจนเน่าได้ง่าย ก่อนใส่น้ำใหม่ฉันล้างแจกันด้วยน้ำอุ่นและสบู่อ่อนๆ แล้วล้างให้สะอาด ตัดปลายก้านประมาณ 1–2 เซนติเมตรเฉียงๆ เพื่อให้ดอกดูดน้ำได้ดีขึ้น และควรลอกใบที่จมในน้ำออกทั้งหมด อีกอย่างที่ฉันทำคือเติมสารบำรุงเล็กน้อยถ้ามี หรือใช้วิธีบ้านๆ อย่างน้ำผสมน้ำตาลเล็กน้อยกับน้ำมะนาวหรือแอมโมเนียเล็กน้อยเพื่อเบรกแบคทีเรีย แต่ระวังสัดส่วนเพราะมากไปจะทำให้ปัญหาเพิ่มขึ้น การวางแจกันก็สำคัญ — หลีกเลี่ยงแสงแดดตรงๆ กับที่มีผลไม้เพราะเอทธิลีนจากผลไม้ทำให้ดอกเหี่ยวเร็วขึ้น ผลลัพธ์ที่ฉันได้คือดอกกุหลาบและลิลลี่อยู่ได้นานขึ้นกว่าที่เคยเป็นมา และทำให้บ้านดูสดชื่นขึ้นทุกวัน