ตอนจบของ ซีรีส์ ชีวะ อธิบายความหมายอย่างไร

พี่ชายของเซี่ยหลิงตายไปแล้ว แม่ของเขาจึงเสนอให้เขารับผิดชอบทั้งสองครอบครัว โดยการแต่งงานกับเจียงหว่านซิงภรรยาของพี่ชายที่กำลังตั้งครรภ์ ทว่าเซี่ยหลิงกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เฉียวเล่อคือชีวิตของผม ผมยอมไม่สืบทอดตำแหน่งบอสมาเฟียของพี่ชาย แต่จะไม่มีวันหักหลังภรรยาของตัวเองเด็ดขาด!" ฉันซาบซึ้งใจอย่างมากกับความรักเดียวใจเดียวของเซี่ยหลิง ทว่ากลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับแม่เข้า "เด็กในท้องของเจียงหว่านซิงเป็นลูกของแกชัดๆ ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอ?" เซี่ยหลิงพ่นควันบุหรี่ สายตาทอดมองไปไกล "ผมเคยรับปากเจียงหว่านซิงว่าจะทิ้งทายาทไว้ให้พี่ชาย แต่เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเรา ถ้าเฉียวเล่อรู้เข้า ผมตายแน่!" แม่ของเซี่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอรู้แล้วจะทำไม? ตัวเธอเองท้องไม่ได้ หรือจะยอมให้ตระกูลเซี่ยของเราต้องไร้ทายาทสืบสกุล? เซี่ยหลิงพูดแทรกเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอรู้ เธอจะต้องทิ้งผมไปแน่ ผมรับผลของการสูญเสียเธอไปไม่ไหวหรอก! ถ้าแม่ยังอยากอุ้มหลาน ก็หุบปากไปซะ!" ฉันเดินจากมาด้วยตัวที่สั่นเทา เลือดในกายค่อยๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย เซี่ยหลิงรู้จักฉันดี ในความรักของฉันไม่ยอมให้มีเม็ดทรายเจือปนแม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้นหลังจากที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว

ในค่ำคืนที่ซือชิงเจ๋อออกไปพลอดรักกับชู้รัก ซางชิวกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พญายมให้โอกาสเธอได้กลับมามีชีวิตเป็นเวลาเจ็ดวันเพื่อสะสางความปรารถนาที่ยังค้างคาใจ เธอมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหย่ากับซือชิงเจ๋อ ให้ทุกอย่างที่ผ่านมาจบสิ้นลง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายก็อย่าได้กลับมาพบเจอกันอีก

เขาเคยผลักไสความรักของเธอด้วยการเก็บเธอไว้เป็นของตาย แต่โชคชะตาเล่นตลกเพราะวันที่เขาอยากได้เธอคืน เธอกลับไม่เหลือแม้แต่เศษใจให้เขาอีกต่อไป...

ในตระกูลวาเลนติ คุณเกิดมาพร้อมกับชิปตัวหนึ่ง มันถูกหลอมรวมเข้ากับนาฬิกาชีวภาพบนข้อมือ หน้าปัดดิจิทัลของมันคอยนับถอยหลังทุกวินาทีที่คุณเหลืออยู่บนโลกใบนี้ ทุกคนต่างเห็นตัวเลขที่กำลังนับถอยหลังบนนาฬิกาของน้องสาวฝาแฝดของฉัน และบนนาฬิกาของฉัน พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าเธอจะตายในวันเกิดครบรอบอายุ18 ปีของเรา วิเวียนจึงกลายเป็นเจ้าหญิงผู้สูงส่งที่ใครก็มิอาจแตะต้องได้ในโลกอันโหดร้ายของเรา ชุดราตรีประดับเพชรทุกชุดเป็นของเธอ อัญมณีที่หายากที่สุดก็เป็นของเธอ แม้กระทั่งเศษเสี้ยวความเป็นมนุษย์สุดท้ายของพ่อก็ยังเป็นของเธอ ความอบอุ่นเพียงน้อยนิดที่เขาจะแสดงออกมาก็ต่อเมื่อเก็บปืนเข้าซองไปแล้วเท่านั้น ฉันเคยสงสารเธอ เวลาของเธอกำลังจะหมดลงแล้ว แต่วาบหนึ่งในใจ... พระเจ้า ฉันอิจฉาเธอเหลือเกิน เธอมีทุกอย่างที่ฉันไม่เคยมี นั่นคือความรักจากพ่อแม่ แล้วคืนวันงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ 18 ปีของเธอก็มาถึง พ่อกับแม่กลัวว่าฉันจะไปก่อเรื่องวุ่นวาย กลัวว่าฉันจะไปทำให้หัวหน้ามาเฟียของตระกูลพันธมิตรขุ่นเคืองใจ พวกเขาก็เลยขังฉันไว้ในห้องใต้ดิน ทั้งชื้น ทั้งหนาวเหน็บ ในขณะที่พิษไข้รุนแรงกำลังแผดเผาไปทั่วร่างของฉัน ฉันทุบประตูไม้โอ๊กหนาทึบ เสียงแหบพร่า "แม่คะ ได้โปรด! ปล่อยหนูออกไปที! หนูตัวร้อนไปหมดแล้ว หัวหนูจะระเบิดอยู่แล้ว..." จากด้านนอก เสียงของแม่ฟังดูเย็นชาและเด็ดขาดราวกับกับดักเหล็กกล้า "พอที เซียนนา! วันนี้เป็นวันเกิดอายุ 18 ของน้องสาวแกนะ วันสุดท้ายที่เธอจะมีชีวิตอยู่! เลิกเล่นละครได้แล้ว! ทนทุกข์เงียบๆ เพื่อเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ตระกูลไม่ได้หรือไง?" "แต่หนูป่วยจริงๆ นะคะ..." เสียงส้นตึกของแม่ก้าวเดินจากไป ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปในความว่างเปล่า แล้วความมืดมิดก็กลืนกินฉันไปทั้งตัว และบนข้อมือของฉัน นาฬิกาชีวภาพกำลังกะพริบเตือนสถานะวิกฤต แจ้งเตือนวิกฤต: สัญญาณชีพไม่ตรงกัน ข้อมูลชิปที่จับคู่ไม่เข้ากัน กรุณาตรวจสอบยืนยันตัวตนผู้ใช้งาน

หลังจากจดทะเบียนสมรสกับคุณหนูแวววงไฮโซปักกิ่งเมื่อช่วงเช้า ตกบ่ายเธอก็พาผมมาหย่าทันที ผมกำทะเบียนสมรสสีแดงกับทะเบียนหย่าสีเขียวไว้แน่น ยืนนิ่งอยู่กับที่ข้างๆมีแต่เสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบังของเพื่อนๆ เธอ “ซูหว่านหว่าน แค่เพราะคำพูดของเจียงอี้เฉินประโยคเดียว เธอถึงกับพาคุณชายน้อยไปจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริงๆ เลยเหรอ?” “ฮ่าๆๆ ดูหน้าคุณชายน้อยสิ ซีดหมดแล้ว จะร้องไห้อยู่แล้วมั้ง!” แต่ซูหว่านหว่านกลับพุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของเจียงอี้เฉิน น้องชายบุญธรรม แล้วออดอ้อนเสียงหวาน “ตอนนี้ได้ครบทั้งสองใบแล้ว คราวนี้ยอมยิ้มให้ฉันได้หรือยัง?” วินาทีต่อมา ใบหน้าเย็นชาของเจียงอี้เฉินก็ยิ้มขึ้น ผมกำลังจะเดินเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่พี่สาวทั้งสามกลับฉุดรั้งผมไว้แน่น พวกเธอยัดผมขึ้นรถอย่างไม่ปรานี ไม่ยอมให้ผมไปขัดขวางความสุขของรักแรกในใจของพวกเธอ ในที่สุด ระบบที่หายไปนานก็กลับมาออนไลน์ 【โฮสต์ครับ ตรวจพบว่าภารกิจพิชิตเป้าหมายเสร็จสมบูรณ์แล้ว! ต้องการกลับสู่โลกเดิมทันทีหรือไม่ครับ?】 ผมนั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าหมอง แทบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครรักรันทดที่ผมแสดงเพื่อภารกิจครั้งนี้ ในที่สุดก็จบลงเสียที ส่วนความรักความแค้นวุ่นวายของพวกเธอ ผมไม่ขอร่วมเล่นอีกต่อไปแล้ว!

มู่ซูหนิงเป็นมะเร็งสมอง มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน วันที่ได้ผลตรวจ จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ [โฮสต์ คุณกลับมาที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?] [ลู่หยวนเฉิ่งที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณพยายามใช้ระบบแฮกหาพิกัดคุณ ทำให้พื้นที่ในมิติเสียสมดุล อีกอย่างลู่จิ่งลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......] เสียงอันเย็นยะเยือกของระบบทำให้เธอนึกถึงภารกิจเมื่อสิบปีก่อน ภารกิจที่เธอเกือบลืมไปแล้ว ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น [คุณกลับมาดูแลความเรียบร้อยแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง ฉันจะช่วยรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ] เรื่องรักษาโรคมะเร็งดึงดูดความสนใจเธอมาก แต่พอคิดว่าจะต้องเจอสามีที่นอกใจเธอไปคบกับเพื่อนสนิท สามีที่ทำให้ลูกสาวเธอต้องตาย รวมถึงลูกชายเนรคุณคนนั้น มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนแผลในใจที่ไม่มีวันหายมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ใครจะไม่ทำบ้างล่ะ