ตัวละครหลักในขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข มีบุคลิกอย่างไร?

ชื่อเรื่อง 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' ทำให้ฉันหยุดคิดซักพักว่ามันเป็นผลงานประเภทไหน เพราะในความทรงจำของฉันไม่มีข้อมูลชัดเจนเรื่องนักแสดงนำสำหรับเวอร์ชันปี 2023 บางทีนี่อาจเป็นผลงานอิสระหรือโปรเจ็กต์สั้น ๆ ที่ไม่ได้กระจายวงกว้าง ผมเคยเจอหนังสั้นและละครเวทีที่ใช้ชื่อน้ำเสียงคล้าย ๆ กันในเทศกาลท้องถิ่น ซึ่งมักจะไม่มีการโปรโมตอย่างเป็นทางการเหมือนละครช่องใหญ่หรือภาพยนตร์โรง ดังนั้นการระบุชื่อคนแสดงนำจากความทราบทั่วไปจึงยาก แต่ในฐานะแฟนที่ชอบตามผลงานหลากหลาย ผมรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้มักมีนักแสดงหน้าใหม่มาเป็นหัวใจของเรื่อง ทำให้การค้นพบชื่อคนแสดงนำกลายเป็นความตื่นเต้นแบบหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้วฉันยังคงรู้สึกอยากเห็นงานประเภทนี้มากกว่านี้ เพราะชื่อเรื่องให้ความหวังและอบอุ่น หากใครมีเวอร์ชันหรือลิงก์ที่ชัดเจนก็จะน่าดูมาก แต่ตอนนี้ของที่ฉันแน่ใจได้คือชื่อเรื่องมันชวนให้สงสัยและน่าสนใจจริง ๆ

ฉันถูกดึงเข้าไปทันทีโดยความซื่อตรงของอารมณ์ใน 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' — นั่นคือสิ่งที่นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ชื่นชมและมองว่าเป็นหัวใจของงานชิ้นนี้ ในมุมมองของนักวิจารณ์เชิงศิลป์ มักจะให้คะแนนสูงในด้านการแสดง โดยเฉพาะการสื่อความละเอียดอ่อนของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลัก การใช้มุมกล้องที่เงียบและเพลงประกอบที่ไม่โอเวอร์ ทำให้หลายคนยกว่าฉากสำคัญหลายฉากส่งพลังทางอารมณ์ได้จริง ไม่ได้พึ่งพาเทคนิคดราม่ามากเกินไปเหมือนงานบางชิ้น นักวิจารณ์สายละครมักจะเปรียบเทียบความจริงใจของงานนี้กับความอ่อนไหวใน 'Your Lie in April' ที่การแสดงและเพลงทำงานร่วมกันจนผลทางอารมณ์คมชัด อย่างไรก็ตาม คะแนนจากนักวิจารณ์ไม่ได้เป็นเอกฉันท์ทั้งหมด หลายคนชี้ประเด็นว่าจังหวะการเล่าเรื่องในช่วงกลางเรื่องมีความยืดยาด และการตั้งปมบางอย่างถูกแก้ไขด้วยวิธีที่คาดเดาได้ ทำให้คะแนนด้านบทและการจัดจังหวะลดลงบ้าง นอกจากนี้ยังมีนักวิจารณ์ที่มองว่าการพยายามทำให้ทุกซีนมีความหมายลึกซึ้งบางครั้งกลับกลายเป็นความหวือหวาที่เกินจริง แต่ก็มีอีกกลุ่มที่มองว่าการหวือหวานั้นจำเป็นเพื่อสะท้อนหัวข้อเรื่องเกี่ยวกับความหวังและการให้อภัย สรุปเชิงวิจารณ์ที่ฉันเห็นคือคะแนนรวมมักจะค่อนข้างบวกเมื่อพิจารณาจากมิติด้านการแสดง งานภาพ และเพลง ส่วนคะแนนที่ถูกหักจะมาจากประเด็นโครงเรื่องและบางจุดที่รู้สึกว่าตั้งใจดันอารมณ์มากเกินไป ถ้าชอบงานที่เน้นความละเอียดของความสัมพันธ์และบทบาทการแสดง คุณจะเข้าใจว่าทำไมนักวิจารณ์หลายรายให้การยกย่อง แต่ถาใครมองหาบทที่แน่นและจังหวะจัดจ้าน ก็อาจเห็นจุดอ่อนของเรื่องนี้ได้เหมือนกัน ความประทับใจส่วนตัวยังคงอยู่ที่ฉากเล็ก ๆ ที่ทำให้หายใจตามตัวละครได้จริงๆ

ฉันชอบคิดว่าจุดจบแบบ 'มีความสุข' ของเรื่องรักไม่ได้ต้องเป็นฉากแต่งงานหรือจูบยิ่งใหญ่เสมอไป ความสุขในนิยายที่ยังคงทำให้ฉันยิ้มได้คือการเห็นตัวละครสองคนเติบโตไปพร้อมกัน แม้จะยอมรับความไม่สมบูรณ์ของกันและกัน ฉากปลายเรื่องที่ดีสำหรับฉันคือฉากที่แสดงให้เห็นว่าทั้งคู่มีพื้นที่ของตัวเอง มีความเข้าใจกันมากขึ้น และสามารถเผชิญปัญหาเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันโดยไม่ทำให้ความรักกลายเป็นภาระหนักหน่วง ตัวอย่างที่ติดตาเสมอคือช่วงท้ายของ 'Kimi ni Todoke' ที่ไม่ได้จบแบบดราม่ารุนแรง แต่มีความอบอุ่นจากการสื่อสารกันและกัน ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ดูเป็นธรรมชาติและมีชีวิตจริง อีกองค์ประกอบที่ฉันมองหาในตอนจบที่มีความสุขคือการแก้ปมภายใน การให้อภัยตัวเองหรือการยอมรับอดีตบางส่วนได้มีน้ำหนักพอ ๆ กับการสมานสัมพันธ์ระหว่างกัน บางเรื่องอย่าง 'March Comes in Like a Lion' ทำให้ฉันเชื่อว่าความสุขไม่จำเป็นต้องมาจากเหตุการณ์ครั้งใหญ่ แต่มาจากวิถีชีวิตเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ ดีขึ้น เช่น บ้านที่สงบขึ้น มื้อเย็นที่แบ่งกันกิน หรือการสนับสนุนกันในวันที่อ่อนแอ ถ้า 'ขอให้รักเรานี้' จะจบแบบฉันชอบ ฉากสุดท้ายคงเป็นภาพที่บอกว่าแม้จะยังมีปัญหา แต่ทั้งสองพร้อมร่วมทาง และมีอนาคตร่วมกันที่เติมเต็มทั้งความหวังและความเป็นจริง สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจมากกว่าความหวือหวาคือรายละเอียดเล็ก ๆ ที่บอกว่าเรื่องราวยังเดินต่อ เช่น จดหมายที่ไม่ได้ส่ง การสนทนาสั้น ๆ ระหว่างเพื่อนที่ช่วยยืนยันความเปลี่ยนแปลง หรือภาพชีวิตประจำวันบนหน้าจอที่ให้ฉันคิดต่อได้ว่าพวกเขาจะยังรั่วไหลกันและกันอย่างไรต่อไป ตอนจบแบบมีความสุขสำหรับฉันจึงเป็นทั้งการปิดแผลบางอย่างและการเปิดประตูใหม่ เป็นความสงบที่ไม่ได้เงียบเหงา แต่เป็นความอบอุ่นที่ยั่งยืน และเห็นแล้วก็ยิ้มตามได้โดยไม่รู้สึกว่าถูกยัดเยียดบทสรุปใด ๆ ให้กับชีวิตของตัวละคร

การจะหาเวอร์ชันภาษาอังกฤษของ 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' นั้นมีความซับซ้อนในหลายมิติ แต่ก็มีแนวทางให้เราไล่ตามได้ถ้ารู้ว่าจะมองตรงไหนบ้าง ในมุมมองของคนที่ติดตามนิยายแปลมานาน ผมมองว่าจนถึงตอนนี้ยังไม่มีฉบับแปลภาษาอังกฤษที่ออกมาอย่างเป็นทางการสำหรับเรื่องนี้ โดยทั่วไปแล้วงานแปลเชิงพาณิชย์จะเกิดขึ้นเมื่อผลงานมีฐานผู้อ่านข้ามชาติหรือผู้จัดจำหน่ายต่างประเทศสนใจซื้อสิทธิ์ ฉะนั้นถ้าไม่มีประกาศจากสำนักพิมพ์ใหญ่หรือการวางขายบนร้านหนังสือออนไลน์ชื่อดังอย่าง Amazon Kindle, Barnes & Noble หรือแพลตฟอร์ม e-book ระดับโลก ก็มีแนวโน้มว่ายังไม่มีลิขสิทธิ์แปลเป็นภาษาอังกฤษอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตามความหวังยังมีเสมอสำหรับแฟน ๆ ที่อยากอ่านภาษาอังกฤษ: ทางเลือกที่มักเห็นคือแปลโดยแฟนคลับในฟอรัมหรือกลุ่มอ่านนิยาย ซึ่งคุณภาพและความต่อเนื่องอาจไม่เท่าฉบับมืออาชีพ แต่ก็ทำให้เนื้อหาเข้าถึงได้เร็วขึ้น อีกทางเลือกคือการใช้การแปลอัตโนมัติที่ปรับแก้บางส่วนเองเพื่อให้เข้าใจแก่นเรื่องได้ดีขึ้น ฉันมักเลือกอ่านคู่กับคำอธิบายบริบทเล็ก ๆ น้อย ๆ เพราะบางประโยคในภาษาไทยมีความเฉพาะทางวัฒนธรรม ถ้าอยากสนับสนุนผู้แต่งวิธีที่ดีที่สุดคือรอติดตามข่าวการซื้อลิขสิทธิ์หรือเสนอตัวเป็นกลุ่มผู้อ่านที่สนใจให้สำนักพิมพ์เห็นว่าเรื่องนี้มีตลาดนอกประเทศได้จริง — การได้เห็นงานที่แปลดี ๆ เหมือนกับที่ 'The Little Prince' ได้รับการแปลหลายภาษา จะทำให้ความรู้สึกของเรื่องไหลลื่นในภาษาที่แตกต่างได้อย่างอบอุ่น

แปลกใจเหมือนกันที่ชื่อนี้ทำให้คนถามบ่อย แต่เรื่องราวและที่มาของ 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' กลับไม่ชัดเจนเหมือนชื่อที่คุ้นหูในวงกว้าง ฉันเคยเจอชื่อนี้ทั้งในรูปแบบนิยายออนไลน์ที่คนแต่งลงเองและในฐานะเพลงประกอบละครที่ไม่โด่งดังนัก ดังนั้นถ้าต้องตอบแบบตรงไปตรงมา ผู้เขียนที่เป็นที่รู้จักเพียงหนึ่งเดียวของชื่อนี้ไม่มีข้อมูลแน่นอนในวงกว้าง — มันมักจะเป็นชื่อนิยมที่คนใช้ตั้งผลงานอิสระหลายชิ้นหรือมีการเอาไปใช้กับเพลงลูกทุ่ง/อินดี้ที่แต่งขึ้นเฉพาะงานใดงานหนึ่ง พอพูดถึงเนื้อเรื่องที่ถูกเล่าในหลายเวอร์ชัน ส่วนใหญ่จะมีโครงแกนคล้ายกัน: ตัวเอกสองคนเคยมีความผูกพันลึกแต่ถูกบังคับให้แยกทางด้วยเหตุผลของครอบครัวหรือสถานะทางสังคม หลังจากเวลาผ่านไป ทั้งสองคนเจอกันอีกครั้งในจังหวะชีวิตที่ไม่เหมือนเดิม — บางครั้งเป็นความบังเอิญที่ร้านกาแฟ บางครั้งเป็นงานศพของคนรู้จัก การเล่าเน้นไปที่การเรียนรู้ที่จะปล่อยอดีต บ่มเพาะความเข้าใจ และอยากให้อีกฝ่ายมีความสุขไม่ว่าทางเลือกนั้นจะหมายถึงการกลับมาหรือการยอมปล่อย ฉันชอบมุมที่เขาใช้จดหมายเก่าเป็นตัวกระตุ้นความทรงจำ เพราะฉากจดหมายมักทำให้การสารภาพเก่า ๆ กลับมามีน้ำหนักอีกครั้ง ในฐานะคนอ่านที่ชอบผลงานแบบอบอุ่นกับเศร้านิด ๆ เรื่องนี้มักตีความได้หลายแบบ — บางเวอร์ชันให้ความหวังว่าความรักจะกลับมาและคนทั้งคู่ได้เรียนรู้กันและกันดีขึ้น ขณะที่เวอร์ชันที่โตกว่านั้นจะเน้นการยอมรับและส่งเสริมให้คนรักมีความสุขแม้จะไม่ใช่กับตนเอง ถ้าคุณอยากได้ข้อมูลผู้เขียนแบบชัวร์ แนะนำให้บอกว่าพบชื่อนี้ที่ไหน (เว็บ นิยายออนไลน์ หรือชื่อศิลปินในเพลง) แต่ถ้าต้องการเรื่องสั้น ๆ ให้ลองมองที่ธีมการยอมรับและการเติบโตทางอารมณ์ — นั่นแหละหัวใจของเรื่องนี้ในหลาย ๆ เวอร์ชันที่ฉันเคยอ่านจบแล้ว เหลือเพียงรสสัมผัสของแต่ละงานว่าจะให้ความหวานหรือขมมากน้อยแค่ไหน

เราเคยจดประโยคหนึ่งจาก 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' ไว้ในสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ แล้วเปิดอ่านบ่อย ๆ ในวันที่หัวใจนิ่งไม่ลง ประโยคนั้นคือ “ถ้าเธอจะมีความสุขโดยที่ไม่มีฉัน ฉันก็ยินดี” — ประโยคสั้น ๆ แต่น้ำหนักหนักแน่นจนสะเทือนใจ ในตอนที่ตัวละครพูดออกมา ฉากเป็นช่วงค่ำบนชานชาลารถไฟ แสงนีออนกระทบฝนเบา ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งฉากดูเปราะบาง แต่คำพูดกลับเป็นเสมือนเสาหลักที่พยุงทั้งความเศร้าและความหวังไว้ด้วยกัน ความโดดเด่นของประโยคนี้ไม่ได้มาจากรูปประโยคที่หวือหวา แต่เป็นจากความบริสุทธิ์ของการยอมรับ การรักแบบไม่ยึดติดนั้นแสดงถึงความกล้าหาญและการให้ความเป็นอิสระแก่คนที่รัก ในความคิดของเรา ประโยคแบบนี้เหมือนการเรียนรู้มากกว่าจะเป็นชัยชนะ มันสอนว่า 'รัก' บางครั้งคือการวางมือให้ถูกที่ ถูกเวลา ไม่ใช่การควานหาวิธียื้อไว้จนทำร้ายกันทั้งสองฝ่าย หลังอ่านแล้วมักจะนึกถึงคนในชีวิตจริง หลายความสัมพันธ์ดีขึ้นหรือจบลงด้วยการยอมรับที่คล้ายกัน ความงามของคำพูดนี้คือมันไม่ตัดสิน ไม่เรียกร้อง แต่เปิดพื้นที่ให้คนได้เลือกหนทางของตัวเอง ถ้าวันหนึ่งต้องตัดสินใจแบบนั้น เราคงยืนด้วยความสงบและความเคารพต่อความสุขของกันและกัน — นั่นแหละคือความทรงจำที่ยังอบอวลอยู่เสมอ

หัวใจของเรื่องนี้อยู่ที่การวาดภาพตัวละครหลักให้เป็นคนที่มีความอบอุ่นแบบเงียบ ๆ แต่ทรงพลัง เรื่องราวของ 'รักยิ้มของเธอ' ใช้คาแรกเตอร์หลักสองคนเป็นแกนกลาง: คนหนึ่งเป็นสาวที่ยิ้มนุ่มมีเสน่ห์แบบเรียบง่าย ทำให้คนรอบข้างรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น อีกคนเป็นผู้ชายที่เก็บตัวและมีอดีตหนักหน่วง ทำให้โลกภายนอกของเขาดูเย็นชาแต่ภายในกลับเปราะบางมาก การออกแบบบุคลิกแบบนี้ทำให้ทั้งคู่เสนอตรงกันข้าม—เธอเป็นแสงที่ละลายความแข็งของเขา ในขณะที่เขาเป็นที่พึ่งที่ช่วยให้เธอมีพื้นที่มองเห็นความจริงจังของชีวิตมากขึ้น ฉันชอบที่ตัวละครไม่ได้สมบูรณ์แบบ พวกเขามีข้อบกพร่องเป็นธรรมชาติ เช่น ความไม่มั่นใจ ระแวงอดีต ความกลัวที่จะสูญเสีย ซึ่งทำให้ทุกการกระทำของพวกเขาดูน่าเชื่อและน่าจะร่วมลุ้นไปด้วย ความสัมพันธ์ของตัวละครไม่ได้พุ่งตรงสู่ความโรแมนติกอย่างรวดเร็ว แต่ถูกสร้างขึ้นจากช่วงเวลาสั้น ๆ ที่อบอุ่นและบทสนทนาที่จริงใจ มิตรภาพค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความไว้ใจ แล้วกลายเป็นความผูกพันที่ลึกซึ้งขึ้น ฉันชอบการจัดจังหวะของเรื่องที่ให้เวลาแก่ฉากเล็ก ๆ เช่น การแบ่งรอยยิ้มในวันที่เหนื่อย การช่วยกันทำงานเล็ก ๆ ในร้านกาแฟ หรือการยืนเคียงข้างในคืนที่ท้องฟ้าดูหนักหนา เหตุการณ์พวกนี้แสดงถึงการเติบโตของความสัมพันธ์ได้ดีกว่าการประกาศรักครั้งใหญ่ และยังเปิดพื้นที่ให้ตัวละครสำรอง เช่น เพื่อนสนิทหรือคนในครอบครัว มีบทบาทเป็นกระจกสะท้อนทั้งความอ่อนแอและความเข้มแข็งของคู่เอก ทำให้พล็อตไม่รู้สึกโดดเดี่ยวและมีความหลากหลายทางอารมณ์ มุมมองและการสื่อสารเป็นอีกสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้น่าสนใจ การสื่อสารที่ผิดพลาดเล็กน้อยนำไปสู่ความเข้าใจผิด แต่ก็เป็นโอกาสให้ทั้งคู่ได้เรียนรู้การยอมรับและการให้อภัย ตัวละครฝ่ายชายมักแสดงออกด้วยการกระทำมากกว่าคำพูด ขณะที่ฝ่ายหญิงเลือกใช้รอยยิ้มและการฟังเป็นอาวุธ เธอไม่ได้เปลี่ยนเขาเพียงเพราะรัก แต่การอยู่ด้วยกันทำให้เขาอยากพยายามเป็นคนที่ดีกว่า การเติบโตแบบนี้จริงใจและหนักแน่นกว่าแค่ฉากสารภาพรักที่เรามักเห็นในนิยายโรแมนติกทั่วไป ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งตัวละครและความสัมพันธ์ใน 'รักยิ้มของเธอ' ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนการได้นั่งคุยกับเพื่อนเก่าในวันที่ฝนตก เรื่องไม่ได้สวยงามเพอร์เฟ็กต์ แต่เต็มไปด้วยความเอาใจใส่ รายละเอียดเล็ก ๆ ในคาแรกเตอร์และการปฏิสัมพันธ์กันคือสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้คงอยู่ในใจฉันได้ยาวนาน และมันทำให้ฉันยิ้มตามทุกครั้งเมื่อคิดถึงฉากที่พวกเขาเริ่มเข้าใจกันจริง ๆ .

เพลงนี้ติดหูจนฉันเปิดวนซ้ำทั้งที่ยังไม่เข้าใจทุกถ้อยคำ — ชื่อเพลงที่ติดมากับเรื่อง 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' สำหรับฉันคือ 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข' เอง นี่เป็นซาวด์แทร็กที่จับจังหวะของฉากรักที่อบอุ่นแต่ก็มีความเปราะบางได้ดีมาก เสียงเปียโนเรียบ ๆ ผสมกับสตริงเบา ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังกางผ้าห่มในคืนฝนตก ความเป็นเมโลดี้มันไม่หวือหวาแต่เข้าไปอยู่ในซอกความทรงจำของตัวละคร เหมือนฉากที่คนสองคนได้พูดคุยกันหลังจากฝืนใจยิ้มมาตลอดทั้งวัน — เพลงนี้มาย้ำความจริงนั้นด้วยท่อนฮุคที่เรียบง่ายแต่คมกริบ สไตล์การเล่าในเพลงทำให้ฉันนึกถึงฉากพวกความสัมพันธ์ที่เติบโตแบบช้า ๆ ในอนิเมะอย่าง 'Your Lie in April' ที่ใช้เสียงเครื่องดนตรีเป็นตัวบอกอารมณ์มากกว่าคำพูด แม้จะต่างประเภทกัน แต่เทคนิคการเรียงเครื่องดนตรี ความเงียบก่อนจะระเบิดออกของเมโลดี้ มันทำให้ฉากรักดูจริงจังและไม่หลงตัวเอง เพลงนี้จึงทำหน้าที่เป็นทั้งตัวประกอบอารมณ์และเป็นเครื่องเตือนใจว่าความสุขของรักบางครั้งคือการได้อยู่ด้วยแบบธรรมดา ๆ พอเพลงขึ้นตอนฉากสำคัญ ฉันรู้สึกว่าทั้งเพลงและภาพไม่ต้องแข่งขันกัน เพลงเลือกจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ตัวละครหายใจ ฉากแต่งงานเล็ก ๆ หรือการยอมรับความจริงที่ยากลำบากถูกเติมเต็มด้วยท่อนคอร์ดที่ไม่ซับซ้อนแต่เต็มไปด้วยความหมาย ถ้าจะมีคำพูดส่งท้ายให้กับเพลงนี้ก็คงเป็นว่า มันไม่ใช่เพลงที่แค่ฟังแล้วรู้สึกสบาย แต่เป็นเพลงที่ทำให้ฉันมองความรักแบบเรียบง่ายด้วยความเคารพ — เหมาะกับฉากที่ต้องการเสียงเป็นเพื่อนมากกว่าจะเป็นคำตอบ

บอกเลยว่าช่วงที่ผมได้ตามดู 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข 2023' ผมตกใจในความเข้มข้นของเนื้อเรื่องแม้จำนวนตอนจะไม่มากนัก ผมขอสรุปตรง ๆ ว่าซีรีส์นี้มีทั้งหมด 12 ตอน (ไม่รวมตอนพิเศษหรือคลิปเบื้องหลัง) เหมาะสำหรับคนที่อยากได้พล็อตกระชับแต่ยังแฝงรายละเอียดพอสมควร แต่ละตอนใช้เวลาพอสมควรในการขยายความสัมพันธ์ของตัวละคร ทำให้จังหวะไม่ได้รู้สึกเร่งรีบจนเกินไป ผมชอบการแบ่งฉากและการกระจายจังหวะเล่าเรื่อง เพราะมันทำให้ตัวละครมีพื้นที่เติบโตโดยไม่ต้องยืดเยื้อเหมือนบางเรื่อง ถ้าจะเปรียบเทียบ ผมรู้สึกว่าจัดวางโครงเรื่องได้มีสมดุลกว่าเรื่องบางเรื่องที่ยืดเป็น 20-30 ตอนซึ่งบางครั้งเนื้อหากลับกระจัดกระจาย ตรงนี้แหละที่ทำให้ผมคิดว่า 12 ตอนสำหรับ 'ขอให้รักเรานี้ได้มีความสุข 2023' เป็นจำนวนที่พอดีสำหรับการเดินเรื่องแบบนี้