ไม่ขอรักคนใจร้าย Mga Nobela at Kwento

คนใจร้าย “ผมขอพูดตรง ๆ เลยนะครับครูเอย ผมอยากจะขอให้ครูเอยอยู่ห่างจากเด็ก ๆ ชั้นประถม”

"คืนนี้เอาแต่ใจให้พอได้สติแล้วเตรียมโดนลงโทษแน่" "...คนใจร้าย ไม่รักหนูก็ไม่เป็นไรแต่อย่าใจร้ายกับหนูให้มากได้ไหม หนูไม่อยากเกลียดคุณเลยนะ" "..." "อื้ม~ หนูขึ้นให้นะ"

เขามโนเอาเองว่าถ้าไม่เกลียดก็แสดงว่ารัก "คิดไปเองหรือเปล่าคะ ถึงไม่ได้เกลียดแต่ก็ไม่ได้บอกว่ารักนี่คะ" อัญญารินเชิดหน้าใส่อีกคน

โชติมนต์ตอบตกลงในที่สุด ในเมื่อคนพวกนั้นสนุกกับการเหยียบย่ำหัวใจคนอื่นจนลืมสะกดคำว่ามารยาทและจิตสำนึก ก็จงเตรียมตัวเตรียมใจรับผลของการกระทำนั้นให้ดี ๆ บอกเลยว่างานนี้เธอขอรับแค่คำขอโทษออกสื่อกับเงินสด ส่วนกระเช้ากับดอกไม้....ไม่รับ รกห้อง!

"ฮึก! อย่ามาใช้คำว่าขอโทษเพราะว่าคุณใช้มันไปจนหมดแล้วฉันเป็นคนมีเลือดเนื้อมีหัวใจมีความรู้สึก ฮึก เราจบกันแค่นี้พออย่าให้มันต้องไปเจ็บอีก" "ไม่เอาสิเมียจ๋าผัวจ๋าคิดได้แล้วผัวจ๋าขอโทษ" "อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่รู้จักคุณ คุณมันเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลกที่ฉันเคยเจ อมาเลย"

“เธอไม่ค่อยบอกรักพี่เลย” “…” “ว่าไงครับ?” “พี่รามใจร้าย ริศาไม่อยากจะรัก” ริมฝีปากบางคว่ำลงพร้อมกับดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าคนตัวสูงกว่าอย่างมีจริตแง่งอน หากเป็นเมื่อก่อนเธอก็อยากจะตะโกนคำว่าไม่รักใส่หน้าเขาให้รู้สึกรู้สา หากแต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปชนิดท ี่เรียกได้ว่าหลังเท้าเป็นหน้ามือ ริศาไม่อยากจะคิดถึงเรื่องเก่าๆที่ทำให้ความสัมพันธ์อันดีเยี่ยมในปัจจุบันต้องหม่นหมองลง

“ฉันไม่ได้ต้องการจะหยามคุณ เพียงแค่อยากให้เรื่องนี้มันจบ ฉันไม่ต้องการเจอเขาและไม่ต้องการจดจำ ไม่อยากให้คุณทำผิด” “ฉันเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนใจร้ายแบบนั้น ถ้าคุณใจร้ายคุณคงไม่เลือกที่จะช่วยฉันในวันนั้นทั้งที่ฉันเป็นใครคุณก็ไม่รู้จัก ฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนดีมากเพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่อยากให ้คุณทำอะไรผิดๆ”

ภัทรพลตะโกนสุดเสียง แสนรักชะงักปลายเท้าแต่ไม่ได้หันกลับไปมองหน้าคนใจร้าย เธอไม่อยากเห็นคนใจร้าย คนที่ทำร้ายเธอบอบช้ำทั้งกายและใจ "ฉันไม่ได้โกรธนาย แต่ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดทุกอย่างที่นายทำ หลังจากนี้เป็นต้นไป ขอให้เราต่างคนต่างไป อย่าได้มข้องเกี่ยวกันอีก"

ฉันกอดไอ้พอสร้องไห้มันกอดปลอบฉัน อ้อมกอดของมันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างมากทำไมฉันถึงไม่รักมันนะ ทำไมหัวใจของฉันถึงต้องไปรักไอ้คนใจร้ายนิสัยไม่ดีอย่างมันด้วย "ความรักมันบังคับใจกันไมไ่ด้หรอกนะตะวัน กูไม่สามารถบังคับให้มึงรักกูได้ก็เหมือนที่มึงไม่สามารถเลิกรักไอ้� �ันได้นั่นแล่ะทั้งที่มันทำร้ายมึงให้เสียใจ" "มึงนอนหลับพักผ่อนเถอะนะ กูจะกลับแล้ว"

มันยากจังเลย ฉันที่คิดว่าตัวเองจะไม่รักใครง่ายๆ กลับพ่ายแพ้ให้กับคนที่ไม่ควรไปรู้สึก ‘ห้ามรักมัน’ นี่คือคำพูดของพี่เรย์ ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจทำไมต้องสั่งแบบนั้น และมั่นใจมากๆ ว่าต่อให้ตายยังไงก็ไม่มีทางไปรักคนใจร้ายแบบเขาแน่ๆ ตอนนี้กลับกลืนน้ำลายตัวเองไปหลายอึก