ฉันชอบความเรียบง่ายแต่ลึกซึ้งของฉากที่กระตุกความทรงจำ ซึ่งทำหน้าที่แทนบทเรียนชีวิต มันเตือนฉันถึงโทนเชิงเจาะลึกของ 'The Catcher in the Rye' ในแง่ของการสำรวจความเป็นตัวตน แต่สไตล์ต่างกันชัดเจน—'อัปรีย์' ใช้ความมืดและผลพวงเชิงปฏิบัติที่จับต้องได้มากกว่า