ตัวละครไทกะได ปรากฏในเรื่องหรือเกมไหนบ้าง

คำว่าไทกะไดอาจฟังดูแปลกสำหรับหลายคน แต่จริงๆ แล้วมันเป็นชื่อเรียกของตระกูลภาษาที่รวมกลุ่มภาษาหลักๆ ที่พูดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และทางตอนใต้ของจีน เช่น ภาษาไทย ภาษาลาว ภาษาไทใหญ่ (Shan) และภาษาจ้วง (Zhuang) รวมถึงสาขาอื่นๆ อย่าง Kam–Sui, Kra และ Hlai ด้วย ลักษณะเด่นของภาษากลุ่มนี้คือระบบวรรณยุกต์ที่หลากหลาย การจัดคำแบบองค์ประกอบเล็ก (analytic) และพยางค์ที่เน้นโครงสร้างค่อนข้างคงที่ ทำให้ผู้เรียนที่คุ้นกับภาษาไทยมักจับลักษณะร่วมของกลุ่มนี้ได้ไม่ยาก มีการถกเถียงเรื่องที่มาของตระกูลไทกะไดมายาวนาน นักภาษาศาสตร์ส่วนใหญ่เสนอว่าบ้านเกิดดั้งเดิมน่าจะอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีนบริเวณมณฑลกวางสี กวางตุ้ง และยูนนาน ก่อนที่จะมีการอพยพย้ายลงมาทางตอนใต้ในช่วงหลายศตวรรษจนเกิดเป็นกลุ่มชาติพันธุ์และอาณาจักรต่างๆ ในภูมิภาค เช่น ผู้พูดไทที่กลายเป็นพื้นฐานของชนชาติไทยและลาวในปัจจุบัน งานวิจัยบางสายนำเสนอความเชื่อมโยงระหว่างตระกูลไทกะไดกับตระกูลภาษาอื่นอย่างออสโตรนีเชียน (Austronesian) โดยเห็นร่องรอยคำศัพท์ร่วมและรูปแบบทางภาษา แต่ยังไม่มีข้อสรุปเด็ดขาด ดังนั้นนักวิชาการจึงมักใช้คำว่า 'Kra–Dai' แทนเพื่อสะท้อนความหลากหลายภายในกลุ่มและหลีกเลี่ยงการยึดศูนย์กลางที่คำว่า 'ไท' เพียงอย่างเดียว ด้านประวัติศาสตร์วัฒนธรรม ภาษากลุ่มไทกะไดมีบทบาทสำคัญต่อการก่อรูปอารยธรรมในภูมิภาค ทั้งในด้านระบบการปกครอง ศาสนา และวรรณกรรม ระบบการเขียนที่ต่างกันของกลุ่มไท เช่น อักษรไทย อักษรลาว อักษรไทลื้อ และอักษรไทธรรม ล้วนสะท้อนการปะทะผสมผสานระหว่างอิทธิพลอินเดีย จีน และการพัฒนาท้องถิ่น เมื่อเดินทางไปยังพื้นที่ชนเผ่าหรือเมืองเก่าๆ จะเห็นร่องรอยคำสมัยเก่า เครื่องแต่งกาย และพิธีกรรมที่เชื่อมโยงกับภาษากลุ่มนี้ได้ชัดเจนมาก ส่วนตัวแล้วชอบติดตามเรื่องราวการเปลี่ยนแปลงของคำในตระกูลไทกะได เวลาฟังเพลงพื้นบ้านหรือคำชวนคุยระหว่างคนภาคอีสานกับคนลาว มักจะได้ยินความคล้ายคลึงที่ทำให้หัวใจอุ่นขึ้น เพราะมันยืนยันว่าภาษาสามารถเป็นสะพานเชื่อมความคิดและความทรงจำข้ามรุ่นได้ การรู้ว่า 'ไทกะได' ไม่ใช่คำลึกลับแต่เป็นเครือญาติภาษาที่มีประวัติและเรื่องราว ทำให้การเรียนรู้ภาษาท้องถิ่นน่าสนใจขึ้นมาก

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดูอนิเมะของสตูดิโอหนึ่ง ชื่อ 'Shizuku' ติดตาฉันมากเพราะความเป็นตัวของตัวเองและความอยากเขียนที่ชัดเจนในตัวเธอ ใน 'Whisper of the Heart' ตัวละครชิซุคุ ทสึกิชิมะ (ซึ่งชื่อภาษาญี่ปุ่นแปลว่า 'หยด' ได้แบบพ้องความหมาย) เป็นนางเอกของเรื่อง เธอเป็นเด็กสาวที่ใฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียนและเป็นคนธรรมดาที่มีโลกภายในกว้าง การเล่าเรื่องโฟกัสที่การเติบโต ความไม่แน่ใจ และการค้นหาตัวตนผ่านความสัมพันธ์กับคนรอบข้าง ฉันชอบฉากที่เธอเขียนและรู้สึกว่าชื่อแบบ 'หยด' มันเหมือนการสะท้อนถึงความละเอียดอ่อนและช่วงเวลาที่เล็กๆ แต่มีความหมาย ซึ่งทำให้บทบาทของเธอไม่ใช่แค่ตัวละครโรแมนซ์ธรรมดา แต่เป็นจุดศูนย์กลางของการเติบโตทั้งเรื่อง

ชื่อ 'ไทโจ' มักถูกพูดถึงในหลายบริบทและบางครั้งก็หมายถึงตัวละครต่างคนต่างแฟรนไชส์ ฉันชอบรวบรวมภาพรวมแบบกว้าง ๆ ก่อนลงรายละเอียด เพราะคำว่าเดียวกันอาจชวนสับสนได้ จากมุมมองของแฟนที่เล่นเกมและติดตามอนิเมะ การจดจำว่า 'ไทโจ' ปรากฏในเกมไหนบ้างต้องเริ่มจากการระบุว่าหมายถึงใคร เช่น ถ้าหมายถึงตัวละครจากมังงะ/อนิเมะชื่อดัง ฉันมักเจอเคสสองแบบหลัก ๆ: หนึ่งคือชื่อที่ใกล้เคียงอย่าง 'Taiju' ใน 'Dr. STONE' ซึ่งมักถูกใส่ลงในเกมมือถือหรือเกมที่เป็นลิขสิทธิ์ของซีรีส์ โดยส่วนใหญ่สกิลของตัวละครแบบนี้จะเน้นพละกำลังสูง ทนทาน และสกิลเฉพาะที่เป็นการโจมตีระยะประชิดหรือบัฟเพื่อนร่วมทีมให้ทนทานขึ้น สองคือชื่อที่ออกเสียงคล้ายกันในเกมแนวโทนสงครามเรือหรือเกมวางแผน เช่น ตัวละครที่เป็นเรือบรรทุกเครื่องบินใน 'Azur Lane' ซึ่งสกิลจะเน้นการส่งเครื่องบินตีระยะไกลหรือเพิ่มความสามารถของกองทัพอากาศ ถ้าต้องลงลึกจริง ๆ ฉันสามารถเล่ารายชื่อเกมที่ตัวละครแต่ละเวอร์ชันปรากฏ พร้อมสกิลแบบละเอียด แต่ก่อนจะเริ่มเจาะจง ผลลัพธ์จะแม่นยำขึ้นถ้าเราแน่ใจว่าหมายถึง 'ไทโจ' ในเวอร์ชันไหน เพราะชื่อเดียวกันอาจมีหลายคนหลายบทบาทในเกมต่างกัน อย่างไรก็ตาม โดยรวมแล้วถ้าเห็นชื่อลักษณะนี้ในเกม สกิลมักจะมีแนวทางกับบุคลิกของตัวละคร: พลังล้วน ๆ, การสนับสนุนเพื่อนร่วมทีม, หรือลักษณะพิเศษเฉพาะระบบเกมนั้น ๆ — ซึ่งทุกครั้งที่เจอ ฉันก็มักจะสนุกกับการเทียบสกิลเวอร์ชันต่าง ๆ ระหว่างเกมจนเห็นความคิดสร้างสรรค์ของนักพัฒนา

ตั้งแต่ได้เจอ 'HeartCatch PreCure!' ครั้งแรก ตัวละครชื่อ Tsubomi ที่ฉันติดใจคือ Tsubomi Hanasaki — เด็กสาวธรรมดาที่มีหัวใจอ่อนโยนแต่แฝงความเข้มแข็งไว้มากกว่าที่คนอื่นเห็น เธอเริ่มเรื่องด้วยความขี้อาย ชอบสวนดอกไม้ และมักจะปิดบังความสามารถของตัวเอง แต่ในฐานะ Cure Blossom เธอเปลี่ยนเป็นคนละคน เป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตทั้งทางอารมณ์และความมั่นใจที่ทำให้ซีรีส์นี้โดดเด่น ฉากที่ทำให้ฉันประทับใจคือช่วงที่ Tsubomi เรียนรู้จะยอมรับตัวเองและยืนหยัดเพื่อต่อสู้แทนคนอื่น ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทีมและการใช้พลังที่มาจากการเอาใจใส่และความหวัง ถูกถ่ายทอดผ่านภาพที่สวยและจังหวะดราม่าที่ไม่หนักจนเกินไป ประเด็นเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงตัวเองซึ่งเล่าได้อย่างกระชับ เป็นเหตุผลที่หลายคนยังชอบตัวละครนี้แม้ว่าจะผ่านมาแล้วหลายปี มุมมองของฉันในฐานะแฟนแนวเวทมนตร์-ชีวิตคือ Tsubomi เป็นตัวอย่างที่ดีของการพัฒนาเชิงตัวละคร: เธอไม่ได้เกิดมาเป็นฮีโร่ แต่เรียนรู้จากความสัมพันธ์และความอ่อนโยน ทำให้ฉากเรียบง่ายหลายตอนกลายเป็นช่วงที่น่าจดจำ และยังเป็นเหตุผลว่าทำไมชื่อ 'Tsubomi' ในบริบทนี้ถึงติดตาแฟน ๆ หลายรุ่น

เพลงธีมของ 'ไทกะได' มีมิติที่หลากหลายและเติมเต็มอารมณ์ของเรื่องได้อย่างเก๋ไก๋ — ถ้าจะให้ชี้เป็นชี้ตาย ผมจะแบ่งเพลงที่ควรฟังเป็นกลุ่ม ๆ แล้วบอกเหตุผลว่าทำไมแต่ละเพลงถึงเด่น เริ่มจากเพลงเปิด (OP) ที่มักเป็นหน้าตาของซีรีส์: OP ของ 'ไทกะได' ให้ความรู้สึกชัดเจนทั้งเมโลดี้และจังหวะ ทำให้จับอารมณ์ของเรื่องได้ตั้งแต่วินาทีแรก เพลงประเภทนี้มักมีชั้นเสียงเยอะ ทั้งพาร์ตสังเคราะห์และเครื่องเป่า ผมชอบฟังเวอร์ชันที่เป็นเต็มรูปแบบก่อน แล้วค่อยฟังเวอร์ชันสั้น ๆ จากตอนเพื่อเทียบว่าเครดิตตัดทอนส่วนไหนไปบ้าง — จะเห็นธีมหลักถูกย่อยเป็นโมทีฟเล็ก ๆ ที่ถูกนำกลับมาใช้ในฉากสำคัญ ทำให้ยิ่งอินขึ้นอีก เพลงบรรเลงหลักหรือ 'Main Theme' เป็นอีกชิ้นที่ไม่ควรพลาด: ถ้าฟังแยกรายชิ้น มักจะได้ยินว่ามีการใช้สเกล ซินโครไนซ์ของเครื่องสาย หรือคอร์ดที่ลากใจ ซึ่งทำหน้าที่เป็นกาวทางอารมณ์ระหว่างฉาก ตัวละคร และโทนเรื่อง ผมมักจะย้อนกลับมาฟัง Main Theme ตอนอยากทบทวนบรรยากาศของซีรีส์เพราะมันเรียกความทรงจำฉากสำคัญได้ชัดเจน เหมือนเวลาฟังเพลงประกอบจาก 'Neon Genesis Evangelion' ที่แม้จะไม่รู้เนื้อเรื่องทั้งหมดก็ยังรู้สึกสะเทือนใจได้ อย่าลืมเพลงปิด (ED) กับเพลงประจำตัวตัวละคร: ED มักเป็นที่อยู่ของความเงียบหรือการหยอดเมโลดี้ที่ค้างคา ส่วนเพลงประจำตัวตัวละครหรือ ballad มักจะเปิดมุมใหม่ให้ตัวละครที่เราอาจไม่ทันสังเกตในตอนออกอากาศ ผมว่าการเลือกฟังลำดับ OP → Main Theme → Insert (ฉากไคลแม็กซ์) → ED ให้ความต่อเนื่องทางอารมณ์ที่ดี ที่สำคัญคือลองฟังเวอร์ชันอคูสติกหรือพาทิชันเปียโน เพราะมันจะเผยรายละเอียดเมโลดี้ที่ปกติถูกซ่อนอยู่หลังการเรียบเรียงแบบเต็มวง และนั่นแหละคือความสนุกของการฟังเพลงธีม 'ไทกะได' แบบตั้งใจ — ได้ยินเส้นสายดนตรีที่เล่าเรื่องด้วยตัวมันเอง

มีแฟนทฤษฎีหนึ่งที่ผมชอบเพราะมันรวมตรรกะกับอารมณ์ได้ดี — ทฤษฎีว่าไทกะไดคือซากเทคโนโลยีจากอารยธรรมโบราณซึ่งทำหน้าที่เป็น 'ตัวเชื่อม' ระหว่างโลกปัจจุบันกับความทรงจำที่ถูกลืมไป ผมมองว่านี่เป็นทฤษฎีที่มีน้ำหนัก เพราะมันอธิบายพฤติกรรมของไทกะไดได้หลายด้านโดยไม่ต้องสมมติพฤติกรรมเหนือธรรมชาติมากเกินไป: การแสดงออกที่ดูเหมือนมีเจตนาแต่ก็ยังคลุมเครือ การโผล่ขึ้นมาในสถานที่ที่มีประวัติศาสตร์บางอย่าง และความสามารถในการกระทบต่อความทรงจำของตัวละครในระดับจิตใจ เหมือนกับแกนกลางของเรื่องราวที่ทำให้ตัวเอกต้องเผชิญหน้ากับอดีตของสังคม ทฤษฎีนี้ยังเปิดพื้นที่ให้ความลับของโลกถูกคลี่คลายเป็นชั้น ๆ แทนที่จะยัดทุกอย่างเป็นคำอธิบายเดียว เพื่อให้เกิดความเป็นไปได้มากขึ้น ผมเชื่อว่าไทกะไดไม่ได้ทำงานคนเดียว แต่มีกลไกหรือ 'เครือข่าย' ที่เชื่อมโยงกับสถานที่สำคัญภายในเรื่อง นั่นช่วยอธิบายว่าทำไมการค้นพบจุดหนึ่งจึงกระตุ้นความเปลี่ยนแปลงที่กระจายไปทั่วทั้งเนื้อเรื่อง การเปรียบเทียบง่าย ๆ ที่ผมชอบใช้คือความรู้สึกคล้ายกับโครงเรื่องใน 'Steins;Gate'—ที่เทคโนโลยีเก่า ๆ ถูกใช้เป็นแกนกลางของการเปลี่ยนแปลงชะตากรรม แต่ไม่ได้เป็นการเดินทางข้ามเวลาแบบตรง ๆ และบางจังหวะเตือนผมถึงความลึกของความลึกลับใน 'Made in Abyss' ที่สิ่งของหรือสถานที่มีประวัติศาสตร์หนักหน่วงซ่อนอยู่ สรุปแบบไม่เป็นทางการ: ถ้าต้องเลือกอย่างมีเหตุผล ผมให้ความน่าเชื่อถือกับทฤษฎีเทคโนโลยีโบราณที่ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างความทรงจำของสังคมกับการกระทำของตัวละคร มันสมเหตุสมผลทางโครงเรื่อง ทำให้สามารถค่อย ๆ เปิดเผยข้อมูลได้ และยังคงรักษาเสน่ห์ของความลึกลับไว้ได้โดยไม่กลายเป็นคำอธิบายสั้น ๆ แบบเดียวจบ เหลือเพียงแค่การรื้อฟื้นรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ของโลกเรื่องนี้เท่านั้นที่จะทำให้ทฤษฎีนี้แข็งแรงขึ้นและน่าสนุกยิ่งขึ้น

ฉันมักจะนึกถึงตัวอย่างที่ชัดเจนก่อนเลยคือ 'Hare+Guu' — อนิเมะตลกกวนๆ ที่มีตัวละครชื่อ 'Guu' เป็นแกนกลางของความบ้าและเสน่ห์แบบไม่คาดคิด การที่ชื่อถูกทับศัพท์เป็น 'Guu' หรือ 'กุ' ในภาษาไทยทำให้คนมักสับสนระหว่างชื่อจริงกับชื่อเล่น แต่ในกรณีของอนิเมะเรื่องนี้ 'Guu' เป็นตัวตลกที่มีพฤติกรรมแปลกประหลาดและกลายเป็นภาพจำของคนดูได้ง่าย ฉันชอบวิธีที่ตัวละครคนอื่นตอบสนองต่อการกระทำของเธอ เพราะมันเผยทั้งความไร้เดียงสาและความคาดเดาไม่ได้ของพล็อต เสียงพากย์กับจังหวะตลกทำให้ฉันยังยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึงฉากคลาสสิกบางฉาก

ลองมองจากมุมของคนชอบดูเรื่องราวที่ค่อยๆ ปลูกเมล็ดความรู้สึกแล้วคอยเก็บเกี่ยวทีละนิด: ผมมักจะแนะนำให้เริ่มดูการ์ตูนตั้งแต่ตอนแรกเสมอ เพราะตอนแรกไม่ได้แค่ปูความเป็นโลกหรือชี้นิสัยตัวละครอย่างผิวเผิน แต่มักฝังรายละเอียดเล็กๆ ที่จะกลายเป็นตัวจุดระเบิดอารมณ์หรือพล็อตในภายหลัง เมื่อเริ่มจากตอนแรก ผมจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ของตัวละคร—ภาษากาย น้ำเสียง มุกตลกที่ดูธรรมดาแต่กลับมีความหมายเมื่อย้อนกลับมาดูซ้ำ ตัวอย่างที่ชอบใช้พูดถึงคือ 'Toradora!' ที่การเติบโตของความสัมพันธ์มันค่อยๆ ปะติดปะต่อและการเริ่มจากตอนแรกทำให้ฉากสุดท้ายมีน้ำหนักกว่าเยอะ อีกตัวอย่างที่นึกถึงคือ 'Fullmetal Alchemist: Brotherhood' ซึ่งหลายอย่างที่ดูเหมือนไม่สำคัญในตอนแรกกลายเป็นกุญแจสำคัญของเรื่อง เข้าใจว่าบางคนมีเวลาจำกัดหรือกลัวการเปิดเรื่องที่ลากยาว ถ้าคุณเป็นสายนี้ ผมแนะนำวิธีประยุกต์คือ: ดูตอนต้นเรื่อง 2–4 ตอนเพื่อจับจังหวะ แล้วข้ามไปยังอาร์คที่คนพูดถึงมากที่สุดหรือมีตอนคีบอร์ด (turning point) เช่น ถ้าชอบฉากบู๊ชัดๆ ให้ข้ามไปดูลำดับการต่อสู้หลักและกลับมาดูตอนก่อนหน้าเพื่อเติมความเข้าใจในภายหลัง วิธีนี้ช่วยรักษาความตื่นเต้นโดยไม่หลุดจากความต่อเนื่องของตัวละคร โดยสรุป ผมเชื่อว่าถ้าคุณอยากซึมซับอารมณ์และความหมายแบบลึกซึ้ง ให้เปิดจากตอนแรก แต่ถ้าเป้าหมายคือความบันเทิงทันทีหรืออยากรู้ว่ามันโดนจริงหรือไม่ ก็เลือกดูอาร์คเด็ดๆ ก่อนแล้วค่อยย้อนกลับมาทั้งเรื่อง สุดท้ายแล้ววิธีไหนก็ได้ที่ทำให้คุณสนุกกับการดู—แค่รู้สึกคุ้มค่ากับเวลาที่ลงทุนก็พอ

ย้อนกลับไปสมัยที่เริ่มดูซีรีส์ 'Powerpuff Girls' ฉันรู้สึกทึ่งกับโลกตัวละครที่มีสีสัน จนตามเก็บคอมิกส์และลองเล่นเกมที่ออกมาตามหลังด้วยความอยากรู้ว่าตัวละครไหนโผล่มาบ้าง ในภาพรวมแล้วตัวละครหลักที่ปรากฏบ่อยสุดแน่นอนคือ Blossom, Bubbles และ Buttercup ซึ่งเป็นตัวเอกของเรื่องและปรากฏทั้งในคอมิกส์ เกม และสื่อต่าง ๆ เสมอ ๆ ข้าง ๆ พวกเธอจะมี Professor Utonium ที่เป็นพ่อผู้สร้าง สถานที่อย่าง Townsville มี The Mayor กับ Miss Bellum และครู Ms. Keane ที่มักเห็นเป็นใบหน้าประจำในฉากหลังของเรื่องราวหลายตอน พูดถึงบรรดาวายร้ายและตัวละครรอง หลายตัวจากการ์ตูนดั้งเดิมก็ถูกดึงมาปรากฏในเกมและคอมิกส์อย่างต่อเนื่อง เช่น Mojo Jojo ที่เป็นคู่ปรับหลัก HIM ที่มีคาแรกเตอร์หลอน ๆ Princess Morbucks ตัวร้ายสาวที่ชอบอวดรวย Fuzzy Lumpkins คนฟาร์มที่ดุดัน Sedusa ที่ใช้ผมเป็นอาวุธ และ Gangreen Gang แก๊งหนุ่มวายร้ายทั้งหมดนี้มักเป็นบอสหรือคู่ต่อสู้ในเกมไปจนถึงตัวละครที่มีพล็อตขยายในฉบับคอมิกส์ นอกจากนี้ Rowdyruff Boys — Brick, Boomer และ Butch — ก็เป็นตัวละครที่มีความโดดเด่นทั้งในสื่อทีวีและเกม ทำให้มีบทบาทเด่นตอนที่ผู้เล่นต้องรับมือกับเวอร์ชันมืดของสาวน้อยทั้งสาม ในแง่ของเกม มีเกมคอนโซลและพีซีอย่าง 'Powerpuff Girls: Relish Rampage' และ 'Powerpuff Girls: Chemical X-traction' ที่เอาตัวละครจากซีรีส์มาเป็นตัวเล่นและศัตรู ผู้เล่นจะได้บังคับ Blossom/Bubbles/Buttercup สู้กับ Mojo Jojo, Him, Princess Morbucks และตัวร้ายอื่น ๆ อีกมาก ส่วนในเกมรวมคาแรกเตอร์ของค่ายการ์ตูนนั้น เช่นเกมมุมมองต่อสู้หรือปาร์ตี้ ก็มีสาว ๆ ปรากฏเป็นตัวละครให้เล่นได้หรือมาปรากฏเป็น NPC ทำให้แฟน ๆ ที่ชอบความอัดแน่นของตัวละครในจักรวาลได้สนุกกับการเผชิญหน้าหลายรูปแบบ คอมิกส์ของ 'Powerpuff Girls' เองก็ขยายจักรวาลด้วยการใส่เนื้อหาเสริมซึ่งบางครั้งนำตัวละครจากมินิซีรีส์หรืออีพิโสดพิเศษมาขยายบท เช่นฉบับนอกสายหลักที่ลงลึกความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักกับตัวรอง หรือพล็อตข้ามตอนที่ทำให้เราเห็นมุมอื่น ๆ ของ The Mayor, Professor Utonium หรือแม้แต่ตัวร้ายที่ได้รับการเปิดมิติชีวิตมากขึ้น สำหรับคนที่ชอบงานเล่าเรื่องแบบขยาย คอมิกส์มักเป็นที่ที่ได้เห็นรายละเอียดเสริมของตัวละครอย่างเต็มที่ สรุปแล้ว หากมองในมิติการปรากฏตัว ตัวละครที่พบได้บ่อยในเกมและคอมิกส์คือ Blossom, Bubbles, Buttercup, Professor Utonium, The Mayor, Miss Bellum/Ms. Bellum, Ms. Keane รวมถึงกองทัพวายร้ายอย่าง Mojo Jojo, HIM, Princess Morbucks, Fuzzy Lumpkins, Sedusa, Gangreen Gang และ Rowdyruff Boys และยังมีตัวละครอื่น ๆ ปรากฏเป็นครั้งคราวตามความต้องการของพล็อต ความชอบส่วนตัวยังคงยกให้การได้เห็นตัวร้ายคลาสสิกอย่าง Mojo Jojo โผล่มาในบทที่แปลกใหม่ เป็นสิ่งที่ทำให้กลับไปอ่านคอมิกส์หรือเล่นเกมพวกนี้ซ้ำได้เสมอ