INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1.1 บุรุษผู้มีดวงตาสีเขียว
Fecha de publicación:
2026-03-18 06:35:29ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน รอบกายไม่ว่ามองไปทางใดล้วนเวิ้งว้างว่างเปล่า เงาของพยัคฆ์ขาวกำลังเยื้องย่างเข้าใกล้ ทำให้ร่างอรชรที่ได้แต่นั่งนิ่งสั่นสะท้าน
ดวงตาสีเขียวคมกล้า แฝงประกายความโหดเหี้ยมจดจ้องตรงมาประหนึ่งกำลังมองเหยื่ออันโอชะ อุ้งเท้าอันมโหฬาร และกรงเล็บอันคมกริบ เยื้องย่างเข้าใกล้ด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังล้อเล่นกับเหยื่อตรงหน้า
กระทั่งดวงตาสีเขียวคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย พยัคฆ์ขาวแห่งพงไพรก็ย่อตัวลง ก่อนจะกระโจนเข้าหาเหยื่อที่ได้แต่นั่งนิ่งด้วยความหวาดกลัว
“ไม่!!!!”
“เป็นอะไรไปยายรส” ขวัญชีวาสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ เพื่อนสาวก็ลุกขึ้นแล้วตะโกนออกมา
ใบหน้าซีดขาวดูตื่นตระหนกระคนหวาดกลัวของรสสุคนธ์ ทำให้ขวัญชีวาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาหาด้วยความห่วงใย
“ฝันร้ายอีกแล้วหรือ”
“อืม” รสสุคนธ์พยักหน้าก่อนจะยกสองมือขึ้นลูบไล้ใบหน้า
หัวใจของเธอยังคงเต้นระรัว เมื่อคิดถึงยามที่พยัคฆ์ขาวตัวโตกำลังกระโจนเข้ามาหา กรงเล็บอันแหลมคนและดวงตาโหดเหี้ยมสาดประกายความอำมหิตนั้น ทำให้ร่างเล็กยังคงสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
“คราวนี้อะไรล่ะ หรือว่าเรื่องเดิม”
“ก็เรื่องเดิมๆ ฉันฝันเห็นเสือตัวนั้นอีกแล้ว” รสสุคนธ์ถอนใจก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนพิงหัวเตียง
นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่เธอเองก็จำไม่ได้แล้ว ความฝันแบบเดิม เหตุการณ์เดิมๆ นับตั้งแต่เยื้องย่างเข้ามายังเมือง S หลังจากเข้าร่วมกลุ่มนักสำรวจเชิงอนุรักษ์ของบริษัทในเครือมิยาโมโต้ โดยมีเพื่อนรักอย่างขวัญชีวาเป็นคนแนะนำ เพราะคามิยะ ริว แฟนหนุ่มของอีกฝ่ายนั้น เป็นหัวหน้าโครงการการสำรวจครั้งนี้
หลายเดือนก่อนคามิยะ ริว รวบรวมทีมผู้เชี่ยวชาญเกี่ยวกับการสำรวจโบราณคดีขึ้น เนื่องจากมีการค้นพบวัดร้างที่มีอายุหลายร้อยปี อยู่ลึกเข้าไปในเขตป่ารกร้างอันอุดมสมบูรณ์กินพื้นที่หลายร้อยไร่ ป่าผืนนั้นอ้างว่าอยู่บนที่ดินของตระกูลมิยาโมโต้ ซึ่งได้รับตกทอดมาหลายรุ่นนับตั้งแต่อดีต
วัดร้างแห่งนี้ว่ากันว่ามีวัตถุโบราณล้ำค่ามากมาย ด้วยอายุของแต่ละชิ้นนั้นคาดว่าจะพอๆ กันกับอายุของวัดเลยทีเดียว ซึ่งหากการสำรวจครั้งนี้ประสบความสำเร็จ วัดดังกล่าวจะถูกขึ้นทะเบียนเป็นมรดกของโลก และเปิดให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวต่อไป
หากเรื่องทั้งหมดราบรื่นด้วยดี เมือง S ก็จะมีชื่อเสียงกว่าเดิม จนสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวเข้ามาได้ไม่น้อย และนั่นจะช่วยฟื้นฟูในด้านเศรษฐกิจได้เป็นอย่างมาก
“วันนี้มีประชุมกี่โมง” รสสุคนธ์เลิกคิ้วพร้อมกับถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าขวัญชีวาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ทั้งที่เธอได้ยินมาว่าวันนี้มีประชุมบ่ายโมง แต่ตอนนี้นาฬิกาบนฝาผนังเพิ่งบอกเวลาเก้าโมงเช้า
“มีนัดจ้ะ”
“อ้อ กับคุณคามิยะหรือ”
“ใช่ วันนี้ริวบอกว่าจะพาไปหาอะไรอร่อยๆ กิน ไปด้วยกันไหม”
คนถูกชวนส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มแหย “ไม่ล่ะ วันนี้ตั้งใจจะไปเดินดูอะไรในตลาดเสียหน่อย เห็นคุณมิยาโมโต้บอกว่าที่นั่นมีของเก่าสวยๆ เยอะ อีกอย่างเธอไปเดทกับแฟน จะเอาฉันไปเป็นก้างทำไม”
“เอาอย่างนั้นก็ได้” ขวัญชีวายักไหล่ก่อนจะคล้องกระเป๋าใบหรูสะพายบ่า “ถ้าอย่างนั้นบ่ายโมงเจอกันที่ห้องประชุมนะ”
“ได้จ้า” รสสุคนธ์ยิ้มพร้อมกับโบกมือให้เพื่อนสาว ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
เมื่อวานหลังจากได้พูดคุยกับมิยาโมโต้ ทาเคชิ ทายาทสายตรงของตระกูลมิยาโมโต้ ซึ่งเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับคณะสำรวจ เธอและเขาคุยกันอย่างถูกคอ เมื่อพบว่าต่างคนต่างก็ชอบและสนใจในโบราณวัตถุ
รสสุคนธ์รู้ดีว่ามิยาโมโต้กำลังสนใจในตัวเธอ เพียงแต่ตัวเธอเองไม่คิดที่จะมีใครในตอนนี้ เพราะยังอยากทำงานที่ตัวเองรักอยู่ ซึ่งการเป็นนักสำรวจและผู้เชี่ยวชาญทางโบราณวัตถุอย่างเธอ ที่ต้องเดินทางไปๆ มาๆ หลายๆ เมืองนั้น ทำให้เป็นการยากที่จะเริ่มความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับใคร
Último capítulo
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.6
รสสุคนธ์เลิกคิ้วมองชายหนุ่มหล่อเหลาทว่าเย็นชาตรงหน้านิ่ง เธอเดาไม่ถูกว่าเขามีอารมณ์เช่นไรในตอนนี้ และเขาต้องการอะไรจากเธอ จึงจับเธอมาแล้วปฏิบัติกับเธอประหนึ่งแขกผู้มาเยือนฮายาบุสะเองก็จ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขายังไม่แน่ใจในสถานะของหญิงสาว แต่ก็สงสัยเหลือเกินว่าเธออาจเป็นสตรีที่คำทำนายบอกไว้ว่าสักวันหนึ่งจะมาสตรีที่พยัคฆ์ขาวเลือกเอาไว้ให้เขาสตรีที่จะมาเป็นนายหญิงของฮายาบุสะคำทำนายนี้เขาได้ยินมาจากพ่อและแม่ของเขา ซึ่งอยู่ในพิธีทำนายชะตาในขณะที่เขาอายุได้เพียงสิบขวบ“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณคามิยะ เขามาที่นี่หรือ แล้วคนอื่นล่ะ เพื่อนๆ นักสำรวจของฉัน คุณโอโกตะกับคนของเขา”รสสุคนธ์เอ่ยถามอย่างร้อนใจ เพราะดูจากสภาพกระโจมที่ถูกโจมตีเมื่อคืนที่คนของโอโกตะซึ่งมีอาวุธครบมือ ยังไม่อาจเอาชนะไรเดนเหล่านี้ได้ อีกทั้งตัวเธอที่ถูกจับมาเช่นนี้ ก็เป็นการย้ำชัดถึงผลการปะทะว่าใครคือผู้กำชัยชนะ“เป็นห่วงพวกเขาหรือ”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเยาะหยันของฮายาบุสะ ทำให้หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่โง่ที่จะแสดงออกมา เพราะสถานการณ์เป็นเชลยของตัวเองในยามนี้ท่าทีของเธอทำให้ฮายาบุสะ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.5
ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ถือว่าใหญ่มาก ห้องนี้นอกจากฟูกนอนแล้วด้านหลังของเธอยังมีตู้สองใบตั้งอยู่ คิดว่าน่าจะเป็นตู้เสื้อผ้าหรือเอาไว้ใช้เก็บของ แต่นอกเหนือจากนั้นห้องนี้ก็ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงเสียงประตูถูกเลื่อนเปิดทำให้รสสุคนธ์สะดุ้ง หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดกิโมโนเรียบๆ สีน้ำเงินซีดๆ เดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงตรงฟูกอีกด้านใบหน้าเรียบเฉยก้มนิ่งราวกับไม่กล้าเงยขึ้นมามองหญิงสาว ซึ่งนั่นทำให้รสสุคนธ์ประหลาดใจเล็กน้อย“หลังจากท่านอาบน้ำแต่งตัวแล้ว นายท่านให้มาเชิญเจ้าค่ะ”“นายท่านหรือคะ”“ท่านฮายาบุสะเจ้าค่ะ”“อ้อ” รสสุคนธ์นั่งนิ่งราวกับกำลังใช้ความคิดเธอแปลกใจเล็กน้อยกับความสุขุมของตัวเอง เพราะคิดว่าตัวเธอเองหากทีท่าทีหวาดกลัวคงจะโวยวายเสียงดัง หรือไม่ก็คงพยายามหาทางหนี แต่ตอนนี้ความอยากรู้อยากเห็นของเธอกลับเข้ามาแทนที่ความรู้สึกเหล่านั้นจนแทบไม่เหลือเธออยากรู้เหลือเกินว่าสิ่งที่เธอเผชิญอยู่คืออะไรกันแน่ ทั้งความฝันประหลาดๆ นั้น ทั้งพยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ และฮายาบุสะผู้มีดวงตาสีเดียวกันกับพยัคฆ์ขาวหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็นชุดกิโมโนสีแดงเข้มแบบเรียบง่าย โดยมีซึชิวาระให้ความช่วยเหลือรสสุคน
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.4
“ฮายาบุสะ”รสสุคนธ์กระซิบกับตัวเองเสียงเบา แต่กระนั้นคนที่กำลังพันธนาการเธอเอาไว้ก็ยังได้ยิน ดวงตาคมดุสีเขียวหรี่ลงและเพิ่มความกระด้างแรงรัดรอบเอวที่เพิ่มขึ้นทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่กระนั้นคนตัวใหญ่กว่าก็ไม่แยแส เขาสบตากับหญิงสาวนิ่ง ในขณะที่สั่งการด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังโกรธจัด“เอาตัวไปให้มาริที่หมู่บ้าน เฝ้าเอาไว้อย่าให้หนีไปได้!”“คนที่หลงไปเล่าขอรับนายท่าน”“ต้อนออกไปจากป่าให้หมด”“นายท่าน แล้วโอโตกะ”“ฉันจะจัดการเอง ไปได้แล้ว” เสียงเฉียบขาดเอ่ยขึ้น ก่อนจะออกเดินไป โดยไม่หันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่ถูกชายชุดดำอีกคนพาเดินแยกออกไปอีกทางตอนนั้นเองรสสุคนธ์รู้สึกว่าตัวเองทานทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เรื่องราวที่เธอเพิ่งจะเผชิญช่างหนักหนาเหลือเกิน สติรับรู้และเรี่ยวแรงของเธอมลายหายไป หลงเหลือเพียงความดำมืดที่คืบคลานเข้าหา“นายท่าน!!” ฮาโระอุทานเพราะหญิงสาวที่เขากำลังจะใช้เชือกมัดมือหมดสติลงฮายาบุสะที่ตั้งท่าจะผละไปหันหลังกลับมาทันที เขาอุ้มร่างอรชรขึ้น ก่อนหันไปสั่งการให้คนของตนนำม้าของเขามาอย่างเร่งด่วนอ้อมแขนแข็งแรงส่งตัวหญิงสาวให้ฮาโระอีกครั้ง ในตอนที่อีกฝ่ายขึ้นม้าเรียบร้อยแล
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.3
คลองสายตาของหญิงสาวเหลือบไปเห็นอุ้งเท้าสีขาว ซึ่งกำลังจมหายลงไปในพื้นหิมะ แม้จะไม่อยากมองแต่เมื่อลืมตาขึ้นและค่อยๆ ไล่สายตาไปตามขาหน้าของเจ้าสัตว์ตัวใหญ่ในที่สุดรสสุคนธ์ก็สบเข้ากับสายตาสีเขียวคมกล้าของพยัคฆ์ขาว ซึ่งในยามนี้มันกำลังยืนค้ำอยู่เหนือร่างของเธอที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บจากการถูกแตะออกมาจากวงการต่อสู้ แต่กระนั้นเธอก็เจ็บระบมจากแรงกระแทกเสียงสูดดมฟุดฟิดของพยัคฆ์ขาวดังสลับกันไป ในตอนที่เจ้าตัวใหญ่เดินวนไปรอบร่างเล็กหญิงสาวตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า เนื่องจากยังไม่แน่ใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว แม้ว่าจะมองไม่เห็นแววมุ่งร้ายในดวงตาสีเขียวคู่นั้นแล้วก็ตามเจ้าสัตว์ร้ายตัวใหญ่สีขาวลายสลับเทา ดูเหมือนกำลังประหลาดใจ มากกว่าการสำรวจเหยื่ออันโอชะ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่อาจวางใจได้เสียงฝีเท้าคนหลายคนกำลังเดินใกล้เข้ามา รสสุคนธ์ละสายตาไปจากพยัคฆ์ขาว ทว่าเธอกลับสานสบสายตาเข้ากับดวงตาสีเขียวอีกคู่ของชายหนุ่มชุดดำแทนเขายืนอยู่ห่างออกไปหลายก้าว จากจุดที่เธอนอนแผ่อยู่บนพื้นใกล้กับอุ้งเท้าอันใหญ่โตของเจ้าตัวใหญ่ ชายหนุ่มผู้นั้นชะงักเมื่อมองเห็นเช่นนั้นเขาไม่ไ
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.2
ร่างเล็กค่อยๆ กระเสือกกระสนไปข้างหน้า พร้อมกับหอบหายใจเข้าอย่างหนักหน่วง เพราะความเหน็ดเหนื่อย แต่เท้าทั้งสองข้างก็ยังพยายามออกเดินไปช้าๆ กระทั่งหูทั้งสองข้างได้ยินเสียงลมหายใจหนักๆ ยาวๆ ทว่าหนักแน่นดังฝ่าความเงียบอยู่ด้านหลังไม่รู้ว่าทำไมรสสุคนธ์จึงไม่กล้าหันหลังกลับไป อาจเพราะเธอรับรู้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่าง หรือเพราะเธอได้กลิ่นสาบสางโชยออกมาจากเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังก็สุดรู้หญิงสาวพยายามปรับลมหายใจให้ช้าลง กระทั่งร่างอรชรค่อยๆ หมุนตัวช้าๆ แต่ดูเหมือนเจ้าสิ่งที่อยู่ด้านหลังไม่ได้หยุดอยู่กับที่ดังที่เธอคิด เพราะทันทีที่หญิงสาวหมุนตัวไปได้เพียงนิด เงาของเสือโคร่งตัวใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในคลองสายตา มันเดินอ้อมเข้ามาเผชิญหน้ากับเธอ ราวกับกำลังหยั่งเชิงเหยื่ออันโอชะภาพตรงหน้าที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด เนื่องจากเธอเคยฝันแบบนี้ซ้ำๆ เพียงแต่ในความฝันนั้นจะต่างกันเล็กน้อยเสือตัวที่อยู่ตรงหน้าคือเสือโคร่งลายพาดกลอนที่ดูหิวโซ ไม่ใช่เสือขาวตัวใหญ่ที่ดูสง่างาม และดวงตาของเจ้าเสือโคร่งก็เป็นสีอำพันแวววาว ไม่ใช่สีเขียวล้ำลึกราวกับห้วงแห่งมหรรณพ‘ฉันกำลังจะตาย’รสสุคนธ์บอกตัวเองแบบนั้น แต่เท้าทั้งสองข
จ้าวดวงใจไรเดน บทที่ 2.1 พยัคฆ์ขาว
เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวของผู้ที่พลังชีวิตกำลังจะถูกพรากไป ทำให้รสสุคนธ์ยืนตัวแข็งอย่างตื่นตระหนก“ไรเดน พวกไรเดน!!” เสียงแตกตื่นเสียงหนึ่งตะโกนขึ้น พร้อมกับเสียงปืนและเสียงระเบิดของผู้คุ้มกัน ตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้องแล้ว‘ไรเดน’ นามเรียกขานของกลุ่มคนที่ทำให้เสียงกรีดร้องดังขึ้นกว่าที่เป็นกลุ่มคนที่กำลังยืนละล้าละลังเหมือนรสสุคนธ์มีสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาทันตา หลายคนรีบวิ่งหนีเอาตัวรอด โดยไม่ห่วงข้าวของมีค่าของตน เนื่องจากนามของไรเดนนั้น ไม่มีใครที่ไม่เคยได้ยินถึงความโหดเหี้ยมพวกเขาเป็นนักล่าค่าหัว เป็นนักฆ่า และกลุ่มคนที่โหดเหี้ยมไร้ปรานี ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาทำอะไร และซ่อนตัวอยู่ที่ไหน พวกเขาเหมือนเงามืดยามค่ำคืน เหมือนมัจจุราชที่มากับความมืด และกลิ่นอายแห่งความตายการปรากฏตัวของไรเดน คือการปรากฏตัวของพญามัจจุราชแห่งความตาย ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจหนีเงื้อมมือของไรเดนไปได้ รสสุคนธ์มองไปรอบๆ จนกระทั่งต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงปืนดังขึ้นข้างๆ หู หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงคล้ายของมีคมตวัดกับบางสิ่ง พร้อมๆ กับเสียงของหนักตกลงบนพื้น สิ่งนั้นกำลังกลิ้งมายังปลายเ
También te puede gustar
เกิดใหม่ทั้งทีได้ลูกมาสองแถมสามีอีกหนึ่งคน
พิมพ์สีทอง54.6K vistasข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ป่าดอกท้อ27.7K vistasมเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน
เย่ว์เหมี่ยว210.7K vistasบุรุษมากเล่ห์เช่นท่านหาใช่สามีข้า
ไฉ่เลี่ยงหรง20.9K vistasสมรภูมิ โชคชะตา
l3oonm@1.1K vistasไม่ได้ตั้งใจทำให้ท่านคลั่งรัก
ไฉ่เลี่ยงหรง5.4K vistasทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์
กัญจารีย์9.1K vistasภพรักชั่วนิรันดร์
หรงเย่า / นาย่า2.4K vistas
