บทที่1 สนามรบ

ในสนามรบที่กลิ่นควันปืนเพิ่งจางไปในอากาศ หลังการเซ็นสัญญาหยุดยิงของผู้นำความมั่นคงแห่งซามาร์ “นักรบ” นายทหารชั้นประทวนหนุ่มคลานออกมาจากบังเกอร์ เหลียวซ้ายแลขวา กวาดสายตาไปรอบๆ พบว่าสหายร่วมรบต่างคลานออกมาจากบังเกอร์ไม่ต่างจากเขา ไกลออกไป ควันปืนจางไปแล้วนั้น เผยให้เห็นร่างทหารฝ่ายตรงข้ามทอดร่างบนพื้นดิน ในสภาพน่าสยดสยอง บ้างเหลือเพียงกองเลือด บ้างเหลือเพียงเข่าลงไปถึงเท้า บ้างเหลือเพียงข้อเท้า อันเป็นผลจากการทิ้งระเบิดของกองทัพอากาศแห่งซามาร์

          ขณะที่ทหารฝ่ายตรงข้ามอีกส่วนหนึ่งต่างถอดชุดทหารออก วิ่งหนีจากความสยดสยองตรงหน้า หวังให้ตนเองหลุดพ้นจากความเป็นนักรบฝ่ายตรงข้าม คงมีเพียงทหารฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่งกำลังคลานออกมาจากบังเกอร์ ทั้งที่มือข้างหนึ่งยังคงถือระเบิดเอาไว้

          “พวกมึง ตาย!” เสียงแผดคำรามราวมัจจุราชที่พร้อมจะหยิบยื่นความตายให้เพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ทว่าทุกอย่างกลับผิดพลาด การสู้รบที่ยาวนาน ทำให้เขาอ่อนล้า ไร้เรื่อวแรงแม้แต่จะยืนหยัดต่อสู้ ประสาอะไรจะมีแรงขว้างลูกระเบิดในมือ จากหวังผลทำลายชีวิตคู่ต่อสู้ จึงกลายเป็นว่า เขาขว้างมันไม่พ้นตัว

ตูม...แรงระเบิดดังสนั่น แรงอัดมหาศาล พาให้ร่างมนุษย์ร่างกายครบ 32 นั้น เหลือะพียงเศษเนื้อแหลกเละในพริบตา ปิดฉากชีวิตทหารคู่สงครามกับซามาร์ลงเพียงเท่านั้น

          “เฮ้ย!” ภาพความสยดสยองตรงหน้า พาให้นักรบเบิกตากว้าง ภาพหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิด เต็มไปด้วยภาพตนเองจับปืนเอ็ม 16 ปืนกล กราดยิงทหารฝ่ายตรงข้ามล้มตายราวใบไม้ร่วง และภาพหนึ่งที่เขาไม่อาจลืมเลยก็คือ สหายร่วมรบสองนาย บุกตะบันนำเขาขึ้นไปยังเนินเขาคอเคส หนึ่งในทหารกล้ายังคงพาดธงชาติซามาร์ไว้บนบ่า หวังเพียงประกาศอธิปไตยเหนือผืนดินคอเคสที่เคยถูกรุกราน

          แต่แล้ว สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อทหารกล้าทั้งสองกลับถูกทหารฝ่ายตรงข้ามกราดยิงเข้าใส่จนทะลุปรุพรุนไปทั้งร่าง ต้องทิ้งลมหายใจสุดท้ายไว้บนผืนแผ่นดินแห่งนั้น

“ไม่” คำพูดเดียวนั้นหลุดจากปากนักรบ ปืนในมือร่วงหล่นลงบนพื้น พร้อมกับสติสัมปชัญญะดับวูบลง เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้น ท่ามกลางความตื่นตระหนกของสหายร่วมรบ และเขาคงได้หัวน็อคพื้นไปแล้ว หากสหายร่วมรบสองนายไม่เข้ามารับร่างเขาเอาไว้ได้ทัน

          สำหรับทหารบาดเจ็บหลายนาย อาจมีบาดแผลทางกายกลับไปในฐานะผู้กล้า แต่ใครจะรู้เล่าว่า แม้นักรบจะไม่มีบาดแผลทางกายใด แต่กลับมีบาดแผลทางใจฝังรากลึกเกินเยียวยา

          หลังจากฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล เขายังคงนอนไม่หลับ หากหลับก็มักจะฝันร้ายถึงภาพเหตุการณ์ซ้ำๆ ในสงครามจนต้องพบจิตแพทย์ เขาได้รับการวินิจฉัยว่า ป่วยเป็น PTSD ต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้านจิตเวชอย่างเร่งด่วน

          ทหารกล้าหลายคนอาจมีบ้านให้กลับ มีคนในครอบครัวให้กอด ให้ได้เยียวยาจิตใจ แต่สำหรับชายหนุ่มอายุ 25 ปี อยู่ตัวคนเดียว พ่อแม่ต่างเสียชีวิตหมดแล้ว ไร้ญาติ มีเพียงเพื่อนสมัยเรียนที่อยู่ห่างกันคนละเมือง จะมีใครช่วยเยียวยาจิตใจเขาให้หายดีได้ หรือว่าเขาต้องกลายเป็นคนป่วยทางจิตใจแบบนี้ไปตลอดชีวิตกันนะ

          นักรบถามตัวเอง มือกร้านแดดแตกด้านจากการจับอาวุธปืนหยิบยาระงับประสาทสั่นระริก ยามยัดยาเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม หวังให้ฤทธิ์ยาทำให้เขาข่มตาลงได้อีกครั้ง

เพียงยาออกฤทธิ์ เขาก็หลับลงได้อย่างง่ายดาย หากแต่ภายในจิตสำนึก กลับเต็มไปด้วยภาพการเข่มฆ่าในสนามรบ นักรบแห่งซามาร์ต่างจับอาวุธปืนในมือกระหน่ำยิงทหารคู่สงคราม ขณะที่บนฟ้าไกลออกไป เต็มไปด้วยลูกจรวด BM21 ยิงกระหน่ำราวห่าฝนจนท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงไฟ ขณะที่กองทัพอากาศของซามาร์เองกำลังส่งเครื่องบินรบทิ้งระเบิดใส่ฐานทหารฝ่ายศัตรูไม่มีหยุดหย่อน ภาพที่เห็นตรงหน้าพาให้เขาสัมผัสได้ถึงการเต้นของหัวใจกระหน่ำแรง พยายามพาตัวเองออกไปจากภาพการเข่นฆ่าตรงหน้า แต่กลับไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เลย

“ไม่ ไม่ ไม่...” เขาร่ำร้อง โสดประสาทยินเสียงตนเองสะท้อนก้องไปมาจากทุกทิศทุกทาง ก่อนร่างจะดึดผึงขึ้นจากที่นอน เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายเต็มดวงหน้า ไหลโทรมกายราววิ่งมาราธอนมาไกลนับสิบกิโลเมตร  ลมหายใจหอบแรงพาช่องอกสะท้อนขึ้นลง ดวงตาที่ควรจะข่มให้หลับได้แข็งค้าง ตลอดชั่วชีวิตนี้ เขาคงไม่อาจนอนหลับอย่างเป็นสุขได้เหมือนเดิมแล้วสินะ

          เขาควรจะทำยังไงดี ถึงจะหลุดพ้นจากสิ่งที่เป็นอยู่ เขาควรจะรับการรักษาในโรงพยาบาลด้านจิตเวชต่อไป หรือควรปิดฉากชีวิตตัวเองลงไว้เพียงแค่นี้ดีล่ะ

          ถ้าเขาตาย...ทุกอย่างก็คงจบ...

ชีวิตที่อ้างว้าง เดียวดาย ตอนเด็กๆ ก็เป็นแค่เด็กกำพร้าคนหนึ่ง ขาดพ่อไร้แม่ มีแค่ย่าที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่แบเบาะจนโตเป็นหนุ่มน้อยวัย 15 ปี

          “นักรบ ถ้าย่าไม่อยู่แล้ว ดูแลตัวเองดีๆ นะลูกนะ” นั่นเป็นคำสั่งเสียของย่า ก่อนจากลาตลอดกาลในวันนั้น

“ย่าครับ อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ ย่าจะต้องอยู่กับผมไปนานๆ ย่าจะต้องไม่เป็นอะไรนะครับย่า”

“ย่ารู้ตัวดี ถึงเวลาแล้วที่ย่าจะต้องตามไปอยู่กับพ่อแม่ของเจ้า จำไว้นะลูก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขอให้ลูกรักตัวเองให้มากๆ รับปากย่านะ”

ถ้าไม่มีเสียงของย่าคอยฉุดรั้งไว้ เขาคงจะเดินออกไปนอกห้องนอน หาเชือกซักเส้นมาจบทุกอย่างลงเพียงเท่านี้แล้ว ในเมื่อเขารับปากย่าเอาไว้แล้ว ก็ต้องทำตามสัญญาลูกผู้ชาย ซ้ำยังเป็นชายชาติทหารผ่านสงครามมาแล้วสินะ

นักรบระบายลมหายใจหนักๆ ลุกจากเตียงมาหยิบภาพถ่ายของย่าในกรอบรูปวิทยาศาสตร์มากอดไว้แนบอก แล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง พยายามกำหนดลมหายใจเข้าออก ทั้งที่ยากเย็นเหลือเกิน เปลือกตาเต้นระริกค่อยๆ ปิดแน่น พาตนเองจมดิ่งลงสู้ห้วงนิทราอีกครั้ง

          หากแต่ครั้งนี้ เขาไม่รู้ตัวเลยว่า ร่างของตนเองได้หายไปจากที่นอน คงเหลือเพียงภาพถ่ายของย่าวางอยู่ข้างหมอนเท่านั้น