ต้นฉบับนิยายที่มีตัวละครเมเเกน เขียนโดยใคร?

ชื่อ 'หยวนซื่อไข่' ดูจะเป็นการถอดเสียงที่คลุมเครือและมีโอกาสสะกดผิดได้ ซึ่งทำให้การระบุแหล่งที่มาโดยตรงค่อนข้างยากสำหรับคนอ่านทั่วไปแบบฉันทันที ผมมองว่าปกติแล้วเมื่อตัวละครถูกถอดเสียงจากภาษาจีนมาเป็นไทย จะมีความเพี้ยนได้หลายแบบ—บางครั้งตัวสะกด 'ไข่' อาจเป็นการแทนเสียง 'จื่อ' หรือ 'ไค' ในภาษาจีน ดังนั้นสิ่งแรกที่ผมคิดคือควรลองกลับไปหาเวอร์ชันภาษาจีนของชื่อตัวละครนั้น ถ้าได้ตัวอักษรจีนที่ชัดเจนก็จะตามหา ‘ต้นฉบับนิยาย’ ได้ตรงจุดมากขึ้น อีกมุมมองหนึ่งที่ผมย้ำเสมอคือชื่อแบบนี้บางทีก็มาจากแฟนฟิคหรือเรื่องสั้นที่ลงในเว็บบอร์ด ทำให้ไม่มี 'ต้นฉบับ' ที่เป็นนิยายตีพิมพ์อย่างเป็นทางการเลย ซึ่งก็เป็นเหตุผลว่าทำไมการค้นหาจากคำไทยอย่างเดียวถึงไม่เจอผลแน่นอน สรุปคือถ้ามีตัวอักษรจีนหรือแหล่งที่เคยเห็นชื่อตัวละครนี้ (เช่น เพจแปล อนิเมะดัดแปลง หรือมังงะ) จะช่วยยืนยันได้มากกว่านี้ — ส่วนความคิดส่วนตัวผมมองว่าการไล่กลับไปหาตัวอักษรเดิมคือกุญแจสำคัญที่จะคลี่คลายปริศนานี้

พอพูดถึงชื่อเรื่อง 'เมย์ไหน' สิ่งที่อยากบอกตรงๆคือชื่อนี้ไม่ใช่ชื่อตัวตนเดียวที่ชัดเจนในวงการวรรณกรรมออนไลน์ไทย มันเป็นหนึ่งในคำที่คนมักใช้เป็นชื่อเรื่อง นามปากกา หรือตัวละคร ทำให้ผู้ที่ถามบ่อยจะเจอความสับสนได้ง่าย ฉันเป็นคนอ่านนิยายออนไลน์มานาน เลยเห็นการเปลี่ยนแปลงของการให้เครดิตผู้แต่งอยู่เรื่อยๆ — บางครั้งงานถูกโพสต์บนเว็บบอร์ดโดยใช้ชื่อนามปากกา มีครั้งที่ถูกรวมเล่มโดยสำนักพิมพ์แบบทางการ ทำให้ชื่อผู้แต่งที่ปรากฏบนหน้าปกกับชื่อที่คนรู้จักอาจไม่ตรงกัน เมื่อเจอชื่อเรื่องเดียวกันหลายงาน วิธีที่ฉันชอบใช้เพื่อตรวจสอบคือเทียบข้อมูลจากหลายแหล่ง เช่น หน้าปกฉบับรวมเล่ม ข้อมูลคำโปรยของสำนักพิมพ์ หรือหน้าผลงานบนแพลตฟอร์มที่โพสต์ต้นฉบับ นักเขียนออนไลน์บางคนใช้บัญชีเดียวลงหลายตอนและระบุข้อมูลติดต่อชัดเจน บางคนใช้สำนักพิมพ์เป็นตัวกลางเผยแพร่ ถ้าพบ ISBN หรือเครดิตการดัดแปลงเป็นละคร/ซีรีส์ ก็จะมีชื่อผู้แต่งที่เป็นทางการปรากฏอยู่ นี่ไม่ใช่เรื่องยากแต่ต้องใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เพราะนามปากกาเดียวกันบางทีก็มีหลายคนใช้ร่วมกัน มุมมองแบบคนอ่านที่ผ่านมาหลายแนวคือการรู้ตัวตนผู้แต่งช่วยให้ตีความงานได้ลึกขึ้น แต่มันก็ไม่ได้จำเป็นเสมอไป เมื่อตอนอ่านงานบางเรื่องโดยไม่รู้ว่าผู้เขียนเป็นใคร ก็ยังอินได้จนหลงรักตัวละครและสไตล์การเล่าเรื่อง สำหรับคนที่อยากรู้ชัดๆ แนะนำมองหาหนังสือที่มีการจัดพิมพ์อย่างเป็นทางการหรือหน้าบทนำที่ระบุเครดิตชัดเจน เพราะนั่นมักเป็นที่มาของชื่อผู้แต่งที่เชื่อถือได้ สุดท้ายแล้วการรู้ผู้แต่งก็เหมือนเปิดประตูให้เข้าใจบริบทมากขึ้น แต่การอ่านอย่างตั้งใจเองก็ให้รสชาติที่ดีไม่แพ้กัน

เมอร์เมดในแง่วรรณกรรมมีรากลึกกว่าที่คนส่วนใหญ่คิดไว้มาก ฉันชอบเริ่มจากต้นตอของเรื่อง ซึ่งมักจะโยงไปยังเรื่องสั้นคลาสสิกอย่าง 'The Little Mermaid' ของ Hans Christian Andersen ที่เป็นต้นแบบที่คนมักอ้างถึงมากที่สุด ต้นฉบับนั้นไม่จบแบบนิทานเจ้าหญิงมีความสุขเหมือนฉบับการ์ตูนร่วมสมัย แต่เต็มไปด้วยโทนเศร้าและข้อคิด ดัดแปลงต่าง ๆ เอาจุดเด่นของเรื่องไปขยายหรือเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัย เช่น เปลี่ยนตอนจบ เพิ่มมุมมองโรแมนติก หรือทำให้ตัวละครมีความเป็นปัจเจกมากขึ้น มุมมองส่วนตัวคือทุกเวอร์ชันมีคุณค่าเฉพาะตัว—บางเวอร์ชันเน้นอารมณ์ บางเวอร์ชันเน้นภาพแฟนตาซีหรือคอมเมดี้—และการรู้ว่าต้นฉบับอยากสื่ออะไรช่วยให้ฉันชื่นชมการดัดแปลงที่กล้าแหวกกรอบได้มากขึ้น การอ่านต้นฉบับแล้วตามดูเวอร์ชันอื่น ๆ ทำให้เห็นว่าความเป็นเมอร์เมดถูกตีความทั้งในเชิงสัญลักษณ์ สังคม และความรัก ซึ่งทำให้เรื่องนี้ยังมีชีวิตในหลายยุคหลายรูปแบบอย่างไม่น่าเบื่อ

แค่บอกว่าแหล่งที่มาของเรื่องนี้คือมังงะก็น่าจะช่วยเคลียร์ความสงสัยได้เลย 'Major' เดิมทีเป็นมังงะที่เขียนโดย Takuya Mitsuda เผยแพร่ในนิตยสาร 'Weekly Shōnen Sunday' และถูกตีพิมพ์รวมเล่มหลายสิบเล่มก่อนจะถูกหยิบมาสร้างเป็นทีวีอนิเมะยาวซีรีส์ งานต้นฉบับให้รายละเอียดตัวละครและอาร์คเรื่องที่ลึกมาก—ตั้งแต่ชีวิตเด็กนักเบสบอลจนถึงการเป็นมือโปร—ซึ่งเป็นเหตุผลที่อนิเมะมีหลายซีซั่นเพื่อพยายามตามเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ครบ ในมุมของคนอ่านมังงะก่อนดูอนิเมะ ฉันชอบที่งานต้นฉบับมีทั้งช่วงหวานปนเศร้าและบทฝึกฝนที่ทำให้ตัวเอกเติบโต ความเป็นมังงะยังเปิดพื้นที่ให้มีสเตจและซีนเล็ก ๆ ที่แสดงอารมณ์ได้ละเมียด การดัดแปลงทีวีพยายามรักษาแกนหลักนั้นไว้ แต่ก็ต้องมีการย่อหรือเติมฉากบางอย่างเพื่อให้จังหวะการเล่าเรื่องพอดีกับรูปแบบโทรทัศน์ ผลที่ได้คือคนที่อ่านมังงะและดูอนิเมะจะได้ประสบการณ์ใกล้เคียงกันแต่ไม่เหมือนกันเป๊ะ ๆ—ซึ่งส่วนตัวแล้วทำให้สนุกที่จะเปรียบเทียบกันหลังดูจบ

ชื่อตัวละคร 'ณา' ปรากฏในนิยายเสียงหลายเรื่องจนไม่สามารถระบุคนพากย์ได้ทันที ผมมักจะเจอคำถามแบบนี้บ่อย ๆ — ชื่อเดียวกันแต่คนพากย์ต่างกันตามผลงานและผู้ผลิต บางนิยายเสียงมีเครดิตชัดเจนใต้ตอนหรือในหน้ารายละเอียด แต่บางครั้งทีมผลิตไม่ได้ลงรายชื่อคนพากย์ไว้ ทำให้ต้องอาศัยเบาะแสจากโพสต์ประกาศของช่องหรือคลิปเบื้องหลัง ในมุมมองของคนฟัง ถ้าต้องลุ้นจริง ๆ ผมจะฟังตอนแรก ๆ แล้วสังเกตโทนเสียง น้ำเสียง สำเนียง และจังหวะการพูด เพราะนักพากย์แต่ละคนจะมีลายเซ็นของตัวเอง อย่างไรก็ตาม หากไม่ได้ระบุชื่อไว้ ก็มักจะมีโพสต์จากแฟนคลับหรือกลุ่มชุมชนที่ช่วยชี้เป้าให้ได้ค่อนข้างไว สรุปคือโดยไม่รู้ชื่อเรื่องชัด ๆ จะบอกคนพากย์ของ 'ณา' ได้ยาก แต่ก็มีวิธีตรวจสอบหลายทางที่ทำให้เจอคำตอบได้ไม่ยาก

มีหนังสือหลายเล่มที่หยิบเอาเอบราแฮม ลิงคอล์นมาเป็นแรงบันดาลใจหรือเป็นตัวละครหลัก แต่ถ้าต้องยกชื่อที่ชัดเจนและเป็นที่รู้จักที่สุด ผมจะนึกถึงงานจากนักเขียนหลายคนที่นำภาพลักษณ์ของลิงคอล์นไปเล่นในแนวทางต่างกันอย่างมีสีสันและน่าสนใจ เริ่มจากงานที่โดดเด่นในแนวแปลกประหลาดและฮิตติดตลาด นั่นคือ 'Abraham Lincoln: Vampire Hunter' เขียนโดย Seth Grahame-Smith ผลงานเล่มนี้ปั้นลิงคอล์นให้เป็นฮีโร่ผู้ลับล่าแวมไพร์ในสไตล์มิกซ์ระหว่างประวัติศาสตร์กับจินตนาการสุดโต่ง หนังสือเล่มนี้เล่นกับข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์บางส่วน แล้วเติมความแฟนตาซีจนกลายเป็นนิยายผจญภัยที่ชวนหัวเราะและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน ต่อมาถูกนำไปสร้างเป็นหนังทำให้ภาพลักษณ์ลิงคอล์นในเวอร์ชันนี้กลายเป็นที่จดจำของคนรุ่นใหม่ อีกมุมหนึ่งที่ต่างอย่างสิ้นเชิงคือ 'Lincoln in the Bardo' โดย George Saunders งานเล่มนี้ไม่ได้ทำให้ลิงคอล์นเป็นฮีโร่ต่อสู้กับสิ่งชั่วร้าย แต่พาเราเข้าไปสำรวจความโศกสลดและความเป็นมนุษย์ของเขา Saunders ใช้สไตล์ทดลอง เล่าเรื่องผ่านบทพูดของผีและมุมมองหลากหลาย เพื่อสะท้อนความรัก ความสูญเสีย และการเมืองช่วงเวลานั้น ผลงานนี้ได้รับการยกย่องและรางวัล เพราะจับเอาเรื่องส่วนตัวของลิงคอล์นมาผสมกับการตั้งคำถามเชิงปรัชญาได้อย่างลึกซึ้ง ถ้าอยากอ่านนิยายเชิงประวัติศาสตร์ที่ใกล้เคียงความจริงมากขึ้น Gore Vidal ก็มีงานชื่อ 'Lincoln' ซึ่งเป็นนิยายเชิงชีวประวัติที่ตั้งใจเล่าเรื่องการเมืองและการตัดสินใจของลิงคอล์นในบริบทของยุคสงครามกลางเมือง Vidal ใช้โทนวิจารณ์และวิเคราะห์ ทำให้ผู้อ่านได้เห็นมุมมองการเมืองที่ซับซ้อน สุดท้ายยังมีงานแนววิทยาศาสตร์-ผจญภัยอย่าง 'The Lincoln Hunters' ของ Wilson Tucker ที่พาผู้อ่านย้อนเวลาไปเผชิญหน้ากับลิงคอล์นในแบบที่ต่างออกไป ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าศิลปินแต่ละคนใช้ลิงคอล์นเป็นแหล่งแรงบันดาลใจเพื่อสำรวจประเด็นต่างๆ ตั้งแต่การเมือง ความตาย ความเศร้า ไปจนถึงจินตนาการบริสุทธิ์ รวมๆ แล้วคำตอบสั้นๆ คือไม่มีเพียงคนเดียวที่เขียนนิยายโดยใช้ลิงคอล์นเป็นแรงบันดาลใจ แต่มีนักเขียนหลายคนที่หยิบยกเขาไปเล่าในแนวทางต่างกัน เช่น Seth Grahame-Smith, George Saunders, Gore Vidal และ Wilson Tucker แต่ละคนมีวิธีตีความและให้ความหมายกับลิงคอล์นต่างกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมชอบมากเพราะมันทำให้ภาพของบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์นี้มีชีวิตหลายมิติ และทำให้เรามองเห็นมนุษย์เบื้องหลังตำนานได้ชัดขึ้น

เรื่อง 'M3GAN' เป็นผลงานสร้างใหม่ที่ไม่ได้ดัดแปลงจากนิยายเล่มใด แต่มาจากบทภาพยนตร์ต้นฉบับและไอเดียของทีมผู้สร้างที่นำโดย James Wan ร่วมกับบทภาพยนตร์ของ Akela Cooper ในมุมมองของคนที่ชอบหนังสยองขวัญผสมไอเดียเทคโนโลยี ฉันเห็นว่าจุดแข็งคือการที่หนังเลือกสร้างโลกและตัวละครขึ้นมาเอง ทำให้มีอิสระในการเล่นกับธีมการเลี้ยงดู ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับหุ่นยนต์ และความน่ากลัวจากสิ่งที่ควรจะปลอดภัยมากกว่า งานนี้ยังได้ Gerard Johnstone มารับหน้าที่กำกับและมี James Wan กับ Jason Blum ร่วมผลิต ซึ่งช่วยผลักดันไอเดียตั้งต้นให้กลายเป็นภาพยนตร์ที่เข้มข้น เหมือนกับการนำแนวคิดของ 'Child\'s Play' มารีเมคทิศทางใหม่ แต่ไม่ใช่การคัดลอก ไอเดียต้นฉบับจึงชัดเจนว่าเป็นของทีมผู้สร้างและนักเขียนบทมากกว่าจะมาจากนิยายเรื่องใดเรื่องหนึ่ง