ต้นฉบับนิยายที่มีเอมีจัง เขียนโดยใคร

ตำนานต้นเรื่องของ 'อดัม' และ 'อีฟ' ปรากฏอยู่ในข้อความโบราณที่เรารับรู้กันในชื่อ 'Genesis' ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ 'The Bible' มาก่อนจะกลายเป็นแรงบันดาลใจให้วรรณกรรม นิยาย และงานศิลปะหลากหลายอย่างในภายหลัง ในมุมมองของคนคลั่งไคล้วรรณกรรมโบราณ ผมชอบคิดถึงว่านี่ไม่ใช่งานเขียนโดยนักประพันธ์สมัยใหม่คนเดียว แต่เป็นข้อความทางศาสนาที่ถูกถ่ายทอดและรวบรวมมาตั้งแต่ยุคโบราณ ตามประเพณีสากลเรื่องราวใน 'Genesis' มักถูกอ้างว่าเป็นเรื่องที่โมเสสเป็นผู้รวบรวมหรือถ่ายทอด แต่การตีความสมัยใหม่ชี้ว่ามีการรวมกันของแหล่งเล่าเรื่องหลายชุดเข้าด้วยกัน งานวรรณกรรมที่ตามมาช่วยโยงเงื่อนของเรื่องราวนี้ให้ชัดขึ้น เช่นบทกวีมหากาพย์ 'Paradise Lost' ที่นำแง่มุมอีกด้านของความเป็นมนุษย์และการกบฏของเทพเข้ามาใส่ในบริบทศาสนากรีก-ละติน ทำให้เราเห็นว่าคนนับพันปีหลังนำเรื่องเดิมไปเล่าใหม่อย่างไร การบอกว่าใครเป็น "ผู้เขียนต้นฉบับ" จึงขึ้นกับกรอบที่ใช้: ทางศรัทธาจะชี้ไปที่บุคคลดั้งเดิมของคัมภีร์ ขณะที่นักวิชาการจะมองเป็นผลรวมของการเล่าเรื่องร่วมกัน ส่วนตัวแล้วชอบความซับซ้อนนี้ — มันเหมือนพบชิ้นส่วนปริศนาในยุคต่าง ๆ ที่ประกอบกันเป็นภาพใหญ่ของต้นกำเนิดมนุษย์

ชื่อ 'ไกรสรราชสีห์' ฟังแล้วเหมือนชื่อฮีโร่ในนิยายผสมตำนานมากกว่าจะเป็นชื่อต้นฉบับที่มีผู้แต่งคนเดียวชัดเจน ผมคิดว่าสถานการณ์ที่เจอชื่อแบบนี้มีสองทางหลัก: หนึ่งอาจเป็นตัวละครจากนิยายสมัยใหม่ที่เขียนลงเว็บหรือหนังสืออิสระซึ่งไม่ได้เป็นผลงานคลาสสิกที่มีการอ้างอิงอย่างกว้างขวาง อีกทางหนึ่งอาจเป็นชื่อที่มาจากการดัดแปลงตำนานพื้นบ้านหรือมหากาพย์ไทยแล้วนักประพันธ์สมัยใหม่หยิบมาใช้ ฉันเองมักเจอชื่อลักษณะนี้ในนิยายแปลกใหม่ของนักเขียนหน้าใหม่มากกว่าจะพบในตำราสมัยเก่า ถ้าต้องเดาจริง ๆ ผมจะให้สมมติฐานว่าชื่อนี้น่าจะมีที่มาจากงานเขียนยุคหลังหรือแฟนฟิคที่กลายเป็นต้นฉบับของผลงานต่อ ๆ มา มากกว่าจะมาจากนักประพันธ์คลาสสิกคนใดคนหนึ่ง แต่นี่เป็นความเห็นเชิงตีความ ไม่ใช่การยืนยันเชิงเอกสาร เพราะชื่อแบบนี้ยังไม่ปรากฏเป็นที่รู้จักในวงกว้างสำหรับฉัน

เริ่มจากกรณีที่คนมักสงสัยกันบ่อย ๆ ว่า 'เมแกน' มาจากนิยายต้นฉบับหรือเปล่า: ถาหมายถึงตัวละครหุ่นตุ๊กตาอัจฉริยะในภาพยนตร์เรื่อง 'M3GAN' ต้นฉบับไม่ใช่นิยาย แต่เป็นผลงานที่สร้างขึ้นสำหรับจอภาพยนตร์โดยบทภาพยนตร์เขียนโดย Akela Cooper และกำกับโดย Gerard Johnstone โดยโปรดิวซ์โดย James Wan และทีม Atomic Monster นั่นหมายความว่าตัวละครถูกออกแบบและพัฒนาเป็นส่วนหนึ่งของบทภาพยนตร์ตั้งแต่แรก ไม่ได้ดัดแปลงมาจากหนังสือเล่มใดเล่มหนึ่ง มองอีกมุมหนึ่ง ชื่อ "เมแกน" เป็นชื่อที่พบได้บ่อยในงานวรรณกรรมและสื่อบันเทิงสมัยใหม่ จึงมีนิยายหลายเล่มที่มีตัวละครชื่อนี้ในบทบาทต่าง ๆ ทั้งนางเอก เพื่อนสนิท หรือตัวประกอบในเรื่องราวแนวจิตวิทยา ระทึกขวัญ และวรรณกรรมเยาวชน นักเขียนร่วมสมัยที่มีชื่อเสียงอย่าง Megan Abbott หรือ Megan Miranda ก็มีผลงานนิยายแนวระทึกขวัญและจิตวิทยาที่ได้รับความสนใจสูง แต่ต้องแยกให้ออกระหว่างชื่อผู้เขียนกับชื่อตัวละคร: ไม่ได้หมายความว่างานของพวกเธอจะมีตัวละครชื่อ "เมแกน" เสมอไป เพียงแต่เป็นสัญลักษณ์ว่าชื่อเมแกนถูกใช้บ่อยในวงการ ถาคุณกำลังนึกถึงนิยายเล่มใดเล่มหนึ่งที่มีตัวละครชื่อเมแกนจริง ๆ วิธีที่จะเข้าใจถึงต้นกำเนิดคือมองที่เครดิตหรือคำโปรยของหนังสือ—ผู้แต่งและคำโปรยจะบอกแนวทางว่าผลงานนั้นเป็นงานต้นฉบับหรือดัดแปลงจากสื่ออื่น ๆ อย่างไรก็ตามในมุมของแฟน ๆ เรื่องราวของตัวละครเมแกนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อภาพยนตร์อย่าง 'M3GAN' กลับมีเสน่ห์เฉพาะตัว เพราะการออกแบบคาแรคเตอร์และแนวคิดเกี่ยวกับ AI กับความสัมพันธ์แบบพ่อแม่-ลูกถูกสอดแทรกด้วยความขบขันและความน่ากลัว ทำให้คนดูอยากรู้ที่มาที่ไปของตัวละครมากกว่างานต้นฉบับแบบนิยายทั่วไป สรุปแบบเป็นความเห็นส่วนตัว: ถ้าคุณหมายถึงตัวละครเมแกนจากภาพยนตร์เรื่องนั้น ผู้เขียนต้นฉบับของตัวละครคือทีมผู้สร้างภาพยนตร์และนักเขียนบท Akela Cooper มากกว่าจะเป็นนักเขียนนิยายคนใดคนหนึ่ง แต่ถ้าหมายถึงเมแกนในนิยายเล่มอื่น ๆ ยังมีงานเขียนหลากหลายที่ใช้ชื่อนี้ ซึ่งแต่ละชิ้นก็ให้มุมมองและน้ำหนักทางอารมณ์แตกต่างกันไป—นั่นแหละที่ทำให้การตามหาต้นฉบับของตัวละครหนึ่งตัวสนุกและเต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์ สำหรับฉันแล้วการที่ตัวละครเกิดขึ้นในรูปแบบสื่อที่ต่างกัน เช่น นิยายกับภาพยนตร์ มันมักจะเผยแง่มุมของคาแรคเตอร์ที่เราไม่เคยคาดคิด และนั่นคือเหตุผลที่ยังคงชอบติดตามเรื่องราวแบบข้ามสื่ออยู่เสมอ

เวลานึกถึงงานวิวาห์ในวรรณกรรมคลาสสิก ฉากแต่งงานที่ติดตาเรามากที่สุดคงต้องยกให้ฉากสุดอบอุ่นใน 'Pride and Prejudice' แต่งโดย Jane Austen เราอ่านฉากนั้นแล้วยิ้มตามได้จริง ๆ เพราะมันไม่ใช่แค่พิธีแต่งงาน แต่เป็นการคลี่คลายความเข้าใจผิดและการเติบโตของตัวละครทั้งสอง คนรักนิยายคลาสสิกคงจำบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุภาพเรียบร้อยและมารยาทของยุคจอร์เจียน ทั้งคำพูดจาแฝงอารมณ์ และความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ระหว่างบรรทัด ต่อให้ฉากแต่งงานในเรื่องอื่นอาจหวือหวาหรือดราม่ากว่า แต่ฉากใน 'Pride and Prejudice' เป็นหนึ่งในไม่กี่ฉากที่ให้ความรู้สึกพอใจและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน เราชอบการเขียนของ Austen ที่ทำให้ฉากวิวาห์เป็นทั้งข้อพิสูจน์ความเปลี่ยนแปลงของตัวละครและความยินดีแท้จริง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมงานแต่งงานของ Elizabeth กับ Mr. Darcy ถึงถูกยกให้เป็นมาตรฐานของฉากวิวาห์ในวรรณกรรมตะวันตก

ในวัยเด็กผมหลงใหลกับเรื่องราวในป่าจนจินตนาการว่าตัวเองเป็นเด็กเลี้ยงสัตว์บ้างเป็นเสือบ้าง และสิ่งที่ทำให้โลกจินตนาการนั้นชัดเจนคืองานเขียนของ รูดยาร์ด คิปลิง—เขาคือผู้เขียนนิยายต้นฉบับของ 'The Jungle Book' ซึ่งรวมเรื่องสั้นของโมกลีและเพื่อนสัตว์ไว้ในเล่มเดียวกัน หนังสือเล่มนี้ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1894 และมีทั้งเรื่องของโมกลีกับบัลลูกับบาเกียรา ไปจนถึงเรื่องสั้นอื่นๆ อย่าง 'Rikki-Tikki-Tavi' ที่น่าตื่นเต้น คิปลิงเป็นนักเขียนเชื้อสายอังกฤษที่เติบโตในอินเดีย ดังนั้นท่าทีนิยายจึงมีสีสันของภูมิทัศน์อินเดียและการมองโลกในมุมของยุคสมัยนั้น การอ่านฉบับต้นฉบับทำให้ฉันเข้าใจส่วนลึกของตัวละครมากกว่าฉบับการ์ตูนหรือหนังที่เคยดู เมื่อย้อนมองตอนโตขึ้น ฉันยังชอบว่าคิปลิงไม่เพียงเล่าเรื่องผจญภัยแต่แทรกประเด็นเกี่ยวกับการโตเป็นผู้ใหญ่ การอยู่ร่วมกันในสังคม และความขัดแย้งระหว่างวัฒนธรรม แม้บางมุมมองอาจรู้สึกเป็นภาพลักษณ์ของยุคเก่า แต่ความตั้งใจในการเล่าเรื่องยังทำให้ 'The Jungle Book' ยังคงมีเสน่ห์ในสายตาของคนรักวรรณกรรมสมัยใหม่

ซากของบรรยากาศสยองชวนให้ฉันนึกถึงการผจญภัยวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยอสูรในซีรีส์ 'The Demonata' ของ Darren Shan. ฉันโตมากับหนังสือชุดนี้ในยุคที่นิยายสยองขวัญวัยรุ่นกำลังบูม เรื่องเล่าของ Shan ผสมความโหด ดาร์ค และมุมมองเด็กหนุ่มที่ต้องต่อสู้กับโลกเหนือธรรมชาติได้อย่างตรงไปตรงมาและไม่ปรานี ซึ่งต่างจากนิยายสยองยุคคลาสสิกที่เน้นบรรยากาศมากกว่าความรุนแรงเชิงแอ็กชัน ฉันชอบที่ตัวละครมีความเปราะบาง แต่ก็กล้าตัดสินใจทำสิ่งที่ยาก อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่กับเพื่อนที่เล่าเรื่องผีตอนกลางคืน ในฐานะแฟนที่ชอบเรื่องราวแบบทะลุขอบเขตวัยรุ่น ฉันชื่นชมวิธีที่ Shan สร้างจักรวาลอสูรที่มีระบบและกฎเกณฑ์ชัดเจน แถมยังไม่ลืมใส่อารมณ์ของตัวละครหลัก ทำให้ฉากต่อสู้ไม่ใช่แค่โชว์พลัง แต่ยังเป็นการทดสอบความเชื่อมโยงระหว่างคนกับคน อ่านจบแล้วยังคงฝังใจอยู่กับบางฉากนานเลย

ชื่อ 'หยวนซื่อไข่' ดูจะเป็นการถอดเสียงที่คลุมเครือและมีโอกาสสะกดผิดได้ ซึ่งทำให้การระบุแหล่งที่มาโดยตรงค่อนข้างยากสำหรับคนอ่านทั่วไปแบบฉันทันที ผมมองว่าปกติแล้วเมื่อตัวละครถูกถอดเสียงจากภาษาจีนมาเป็นไทย จะมีความเพี้ยนได้หลายแบบ—บางครั้งตัวสะกด 'ไข่' อาจเป็นการแทนเสียง 'จื่อ' หรือ 'ไค' ในภาษาจีน ดังนั้นสิ่งแรกที่ผมคิดคือควรลองกลับไปหาเวอร์ชันภาษาจีนของชื่อตัวละครนั้น ถ้าได้ตัวอักษรจีนที่ชัดเจนก็จะตามหา ‘ต้นฉบับนิยาย’ ได้ตรงจุดมากขึ้น อีกมุมมองหนึ่งที่ผมย้ำเสมอคือชื่อแบบนี้บางทีก็มาจากแฟนฟิคหรือเรื่องสั้นที่ลงในเว็บบอร์ด ทำให้ไม่มี 'ต้นฉบับ' ที่เป็นนิยายตีพิมพ์อย่างเป็นทางการเลย ซึ่งก็เป็นเหตุผลว่าทำไมการค้นหาจากคำไทยอย่างเดียวถึงไม่เจอผลแน่นอน สรุปคือถ้ามีตัวอักษรจีนหรือแหล่งที่เคยเห็นชื่อตัวละครนี้ (เช่น เพจแปล อนิเมะดัดแปลง หรือมังงะ) จะช่วยยืนยันได้มากกว่านี้ — ส่วนความคิดส่วนตัวผมมองว่าการไล่กลับไปหาตัวอักษรเดิมคือกุญแจสำคัญที่จะคลี่คลายปริศนานี้