ทฤษฎีแฟนเรื่องอดีตของออรี่อธิบายว่าอย่างไร?

แปลกแต่ว่าทฤษฎีลัลล์ลลิลโยงปมที่ดูเหมือนกระจัดกระจายให้กลายเป็นโครงเรื่องเดียวกันได้อย่างลื่นไหลและน่าติดตาม ฉันชอบมองทฤษฎีนี้เหมือนผ้าแพรที่เย็บรอยขาดหลายๆ จุดเข้าด้วยกัน: ปมเรื่องหลักคือการตั้งคำถามว่า 'ลัลล์ลลิล' เป็นสิ่งที่มีตัวตนจริงๆ หรือเป็นผลพวงของความทรงจำที่ถูกจัดเรียงใหม่ ทฤษฎีแฟนบางกลุ่มบอกว่าเจ้าองค์ประกอบนี้ทำหน้าที่ทั้งเป็นตัวผลักให้โลกหมุนไปและเป็นตัวลบความผิดพลาดเชิงเวลาไปพร้อมกัน ทำให้บางเหตุการณ์ที่เราคิดว่าเป็นอดีตจริงกลายเป็นเพียงภาพซ้ำที่ถูกเล่นซ้ำ ในมุมมองของฉัน ปมสำคัญคือความไม่แน่นอนของความทรงจำของตัวเอก กับการเปิดเผยว่าใครคือผู้ควบคุมเกมการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น — ศัตรูที่แท้จริงอาจไม่ใช่ตัวละครจากภายนอก แต่เป็นความจำพร่าและการตัดสินใจซ้ำซ้อนภายในตัวละครเอง ฉากที่เปลี่ยนรายละเอียดเล็กน้อยของอดีต (ฉากที่มีการจุดไฟเทียนสองครั้งในตอนที่ผู้คนเชื่อว่ามีครั้งเดียว) เป็นกุญแจชิ้นเล็กๆ ที่ทฤษฎีนี้ใช้ย้ำว่าความจริงมักถูกซ่อนในความไม่สมบูรณ์ของความทรงจำ สุดท้ายฉันรู้สึกว่าทฤษฎีนี้ทำให้การดูเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้รสชาติเพราะเราคอยสังเกตสัญญาณเล็กๆ น้อยๆ เหมือนนักสืบ ซึ่งนั่นแหละคือความสนุกที่แท้จริงของแฟนๆ แบบฉัน

ปกติไม่ค่อยยึดทฤษฎีเดิม ๆ แต่กับทฤษฎีที่ว่าเอเรียลเป็นลูกของอุซูร่า ฉันกลับรู้สึกว่ามันมีเสน่ห์แบบมืด ๆ ที่ยั่วให้คิดมากกว่าแค่การสืบสาวสายเลือดธรรมดา รายละเอียดที่แฟน ๆ ชอบนำมาเป็นหลักฐานมักเริ่มจากภาพลักษณ์และสัญลักษณ์ในหนัง 'The Little Mermaid' แบบดั้งเดิม เช่นความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างอุซูร่าและทริตอน บางคนชี้ว่าโครงหน้า ท่าทาง และการใช้เวทมนตร์ของอุซูร่าเหมือนเป็นเงาเสริมของเอเรียล ซึ่งถ้ามองในเชิงแปลความหมายก็เปิดช่องให้จินตนาการได้เยอะ ว่าพฤติกรรมของเอเรียลที่อยากรู้อยากเห็นและพร้อมจะท้าทายบรรทัดฐานอาจเป็นผลพวงมรดกทางจิตใจจากสายเลือดที่ซ่อนอยู่ ส่วนตัวมองว่าทฤษฎีนี้น่าสนใจเพราะมันทำให้ตัวละครที่ดูบริสุทธิ์กลายเป็นตัวละครที่ซับซ้อนขึ้น ไม่จำเป็นต้องเชื่อแบบตรงตัวว่านี่คือความจริงของจักรวาล แต่การถือเอาแนวคิดนี้ไปเขียนแฟนฟิคหรือสร้าง AU ที่เอเรียลต้องเผชิญกับความขัดแย้งด้านตัวตนกับสายเลือด มันให้พล็อตที่เข้มข้นและความขัดแย้งภายในที่ดีเยี่ยม แถมยังเปิดพื้นที่ให้แต่งเติมช่วงวัยเด็กที่หายไป หรือเหตุการณ์ในอดีตที่ถูกปกปิดได้อย่างสร้างสรรค์ ท้ายสุดแล้วฉันชอบทฤษฎีที่ทำให้ตัวละครมีมิติและทำให้เราสามารถตั้งคำถามกับความหมายของคำว่า 'บ้าน' หรือ 'เลือด' ได้ลึกขึ้น

ย้อนกลับไปในเรื่องราวของคุณชายอดัมแล้วฉันมักคิดว่าแฟนทฤษฎีที่ว่าเขาเป็นเหยื่อของการทดลองเพื่อควบคุมความทรงจำและอารมณ์คือคำอธิบายที่น่าสนใจที่สุด ทฤษฎีนี้บอกว่าอดีตของอดัมไม่ได้เป็นแค่การสูญเสียครอบครัวหรือการพลัดพรากอย่างธรรมดา แต่มีการตัดต่อความทรงจำบางอย่างออกไปหรือใส่ความทรงจำเทียมเข้าไปเพื่อให้เขาทำหน้าที่บางอย่างแทนคนอื่น เหตุผลที่ฉันชอบทฤษฎีนี้เพราะมันรวมทั้งร่องรอยของพฤติกรรมที่ดูแปลกประหลาด เช่นการตอบสนองต่อบางบุคคลหรือสถานที่อย่างรุนแรงโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน และรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในอดีตของเขาที่ไม่ต่อกันเหมือนภาพโมเสกชิ้นเล็ก ทฤษฎีแนวนี้ยังสะท้อนเรื่องราวในงานอย่าง 'Fullmetal Alchemist' ที่มีการทดลองกับมนุษย์ หรือความรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตัวละครที่โดนเกมชีวิตกำหนดทิศทางล่วงหน้า ซึ่งช่วยให้ผู้อ่านจินตนาการได้ว่ามีใครบางคนอยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนชะตาชีวิตเขาจริงๆ อีกมุมที่น่าสนใจคือทฤษฎีฝาแฝดหรือการสลับตัวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ยังเด็ก ตามทฤษฎีนี้อดัมอาจถูกสลับออกจากครอบครัวเพราะแรงกดดันทางสายเลือดหรือการเมืองของตระกูล ทำให้ภาพลักษณ์ภายนอกและความทรงจำของเขาเป็นผลลัพธ์ของการถูกเลี้ยงมาด้วยบทบาทที่ไม่ใช่ตัวตนแท้จริง ข้อสังเกตที่สนับสนุนแนวคิดนี้คือความสามารถทางสังคมที่เข้ากับคนในระดับชนชั้นได้ดีเกินไป หรือทักษะบางอย่างที่ดูเหมือนได้รับการฝึกมาอย่างเป็นระบบมากกว่าการเรียนรู้ธรรมชาติ ทฤษฎีนี้อ่านง่ายและให้แรงจูงใจด้านอำนาจแก่ตัวละครรอบข้าง แต่ก็ยังมีช่องว่างเรื่องแรงจูงใจของผู้คุมเหตุการณ์ ซึ่งทำให้มันดูสมเหตุสมผลแต่นิ่งในจินตนาการพอสมควร โดยสรุปฉันเทน้ำหนักไปทางทฤษฎีการทดลองควบคุมความทรงจำ เพราะให้คำอธิบายที่ครอบคลุมทั้งความหลงลืมที่เลือกได้ ความเชื่อมโยงของเหตุการณ์ที่ดูขาดตอน และความรู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในโลกของตัวเอง ทฤษฎีอื่นๆ อย่างการสลับตัวหรือการกลับชาติมีเสน่ห์แต่ต้องอาศัยสมมติฐานเสริมหลายข้อเพื่อให้เข้ากับรายละเอียดในเรื่อง หากมองแบบนิยายเชิงวิทย์-จิตวิทยา การทดลองจะให้ทั้งเหตุผลเชิงสาเหตุและโอกาสสำหรับการเปิดเผยที่สะเทือนใจเมื่อตัวละครค้นพบความจริง ปิดท้ายด้วยความคิดส่วนตัวคือเรื่องราวแบบนี้ทำให้ฉันอินได้ง่าย—เพราะการค้นหาอดีตแล้วพบว่าถูกสร้างขึ้นใหม่มันทั้งเจ็บปวดและเปิดโอกาสให้ตัวละครเติบโตในแบบที่เราเห็นว่ามนุษย์เปลี่ยนแปลงได้จริงๆ

เวลาอ่านทฤษฎีแฟนเกี่ยวกับบทบาทของอริในเรื่องต่างๆ เรามักจะเริ่มจากสิ่งที่ผู้สร้างเขาทิ้งไว้เหมือนเป็นเศษเสี้ยวของแผนใหญ่ — คำพูดสั้นๆ ที่ซ้ำบ่อย, สัญลักษณ์ที่ปรากฏซ้ำ, หรือการตัดต่อฉากที่ทำให้รายละเอียดเล็กๆ ดูมีน้ำหนักขึ้นกว่าปกติ ผมชอบยกตัวอย่างจาก 'Fullmetal Alchemist' เพราะมันเป็นกรณีศึกษาที่ชัดเจน เรื่องราวใช้การสะท้อนตัวละครและเทคนิคเล่าเรื่อง เช่น ชื่อ สัญลักษณ์ของหุ่นยนต์/หินปรุงยา และบทสนทนาช่วงสั้นๆ เป็นหลักฐานเชื่อมต่อทั้งแผนของอริกับจุดอ่อนของโลกแบบที่แฟนๆ เอามาวิเคราะห์ได้ต่อ เช่น ฉากที่ดูเหมือนไม่สำคัญกลายเป็นกุญแจในภายหลัง การย้อนซีนและตัวอย่างการใช้คำซ้ำช่วยให้ทฤษฎีที่เคยฟังดูบ้าๆ บอๆ กลายเป็นมีน้ำหนักขึ้น เราเห็นการใส่เงื่อนงำทั้งในภาพและบทพูด จึงทำให้ทฤษฎีนั้นถูกพูดถึงจนกลายเป็นกรอบการตีความของแฟนคลับได้อย่างน่าสนใจ

ยิ่งลงลึกไปในโลกของ 'เอไกหว่า' ยิ่งรู้สึกเลยว่าผู้ชมสร้างทฤษฎีเรื่องอดีตของตัวละครขึ้นมาเหมือนต่อจิ๊กซอว์จากชิ้นเล็กชิ้นน้อยในเรื่อง เพราะงานเขียนโดยเฉพาะฉากสั้น ๆ ที่เปิดให้ตีความได้หลายทาง มักกลายเป็นหลักฐานให้แฟนๆ ขยายความจนกลายเป็นเรื่องเล่าหนึ่งเดียวกัน ทฤษฎีที่โดดเด่นมีตั้งแต่แนวคลาสสิกอย่าง 'อดีตเป็นชนชั้นสูงหรือราชวงศ์ที่ตกอับ' ไปจนถึงแนวลึก ๆ อย่าง 'เคยผ่านการทดลองหรือถูกลบความทรงจำ' ทั้งหมดนี้มักอ้างอิงจากสัญลักษณ์ซ้ำ ๆ เช่นตรา รูปสลัก หรือคำพูดพาดพิงถึงชื่อบ้านเกิดและเหตุการณ์ในวัยเด็กที่ตัวละครไม่ยอมพูดตรง ๆ ทำให้แฟน ๆ เชื่อมโยงเหตุการณ์เล็ก ๆ เข้าด้วยกันจนได้ภาพใหญ่ที่น่าตื่นเต้น การที่คนดูตั้งทฤษฎีแบบนี้ไม่ใช่แค่ความเพ้อฝัน แต่เป็นการอ่านเนื้อเรื่องแบบแอคทีฟ—ตัวอย่างเช่น หากยอมรับว่าตัวเอกของ 'เอไกหว่า' เคยเป็นเชื้อพระวงศ์ ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเขากับกลุ่มอำนาจต่าง ๆ จะมีน้ำหนักเชิงการเมืองทันที และทุกการกระทำที่เคยดูเป็นเรื่องส่วนตัวจะถูกตีความใหม่ว่าเป็นผลลัพธ์ของการแย่งอำนาจหรือความลับในครอบครัว อีกแนวหนึ่งที่ได้รับความนิยมคือทฤษฎีว่าผู้ร้ายหรือคู่แข่งมีความสัมพันธ์ในอดีตกับพระเอก เช่นเป็นพี่น้องที่ถูกพราก สิ่งนี้ทำให้การเผชิญหน้ากลายเป็นการชำระแค้นเชิงอารมณ์มากกว่าการต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ล้วน ๆ การเปรียบเทียบกับงานอื่น ๆ ก็ช่วยให้เห็นภาพชัดขึ้น—งานที่เคยใช้ทฤษฎีแบบนี้อย่าง 'Game of Thrones' หรือ 'Fullmetal Alchemist' จะชี้ให้เห็นว่าการเปิดเผยอดีตสามารถเปลี่ยนโทนเรื่องจากการผจญภัยเป็นโศกนาฏกรรมหรือการไถ่บาปได้ ในฐานะแฟนที่ตามทฤษฎีพวกนี้มานาน รู้สึกว่าทฤษฎีที่น่าเชื่อถือที่สุดสำหรับ 'เอไกหว่า' คือการผสมระหว่าง 'อดีตต้องเกี่ยวกับการสูญเสียบ้านเกิดหรือครอบครัว' กับ 'มีเบาะแสเรื่องการทดลองหรือเทคโนโลยีโบราณ' เพราะทั้งสองแบบอธิบายได้ทั้งสัญลักษณ์ที่ซ่อนอยู่และลักษณะนิสัยของตัวละครที่ดูระมัดระวังเวลาเล่าเรื่องชีวิตตัวเอง ผลลัพธ์ที่ชอบคือการที่อดีตถูกเปิดเผยอย่างช้า ๆ เพื่อสร้างความเห็นอกเห็นใจให้กับตัวละครมากกว่าการปาฏิหาริย์เปลี่ยนชีวิตทันที นั่นทำให้ทุกฉากย้อนอดีตมีความหมายและทำให้การกลับมาของตัวละครมีรสชาติของการไถ่บาปมากขึ้น สุดท้ายแล้วแค่คิดตามทฤษฎีพวกนี้ก็สนุกและเติมพลังให้การดูซ้ำของเรื่องมีความหมายขึ้นมากแล้ว

เราเคยชอบคิดว่า 'ดัมเมอร์เยอร์' มีต้นตอมาจากตระกูลโบราณที่ผูกพันกับพลังบางอย่างเหมือนตำนานลึก ๆ ในนิยายมหากาพย์ เช่นใน 'The Lord of the Rings' เหตุผลคือหลายทฤษฎีแฟนๆชี้ว่าเขามีลักษณะนิสัยและทักษะที่สอดคล้องกับการถ่ายทอดทางสายเลือดมากกว่าการได้มาจากการฝึกฝนเพียงอย่างเดียว พูดกันแบบนี้คือแฟนๆมักยกหลักฐานเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นเครื่องประดับโบราณ แผลเป็นที่ไม่ตรงกับการต่อสู้ หรือคำพูดที่ดูเหมือนการรักษามรดก เป็นเครือญาติที่ถูกลืมซึ่งยังคอยกำกับหรือปกป้องพลังภายใน โดยทฤษฎีนี้ชอบเชื่อมโยงกับตำนานเมืองเก่าหรือพิธีกรรมลับที่ถูกปกปิด ทำให้ดัมเมอร์เยอร์ถูกมองเป็นทั้งผู้สืบทอดและผู้ถูกคุมขังด้วยมรดกนั้นเอง ถึงแม้จะฟังดูโรแมนติกแบบนิยายโบราณ แต่มุมมองนี้ก็เติมความหมายให้กับการกระทำและแรงจูงใจของตัวละครได้ดี ชอบคิดว่าการมองเขาเป็นผลผลิตจากสายเลือดช่วยให้เหตุการณ์บางอย่างในเรื่องมีความเป็นไปได้มากขึ้นและเศร้าลงด้วย

มีเบาะแสหลายอย่างที่แฟนๆมักหยิบมาเป็นหลักฐานสนับสนุนทฤษฎีเกี่ยวกับอดีตของเอเดรียน — และผมชอบไล่เรียงมันทีละชิ้นแบบตื่นเต้นๆ เริ่มจากภาพและสิ่งของในคฤหาสน์: รูปถ่ายที่หายไปหรือถูกปิดบัง มุมกล้องที่แสดงห้องว่าง ๆ กับของเล่นเก่า ๆ ซึ่งแฟนๆมองว่าเป็นสัญญาณของการพลัดพรากหรือการปกปิดประวัติครอบครัว นี่เป็นหลักฐานเชิงภาพที่จับต้องได้ แม้มันจะไม่บอกความจริงทั้งหมด แต่มันเป็นจุดเริ่มต้นให้ตั้งคำถาม ต่อมาเป็นบทสนทนาและบทสั้น ๆ ที่ตัวละครอื่นเอ่ยถึงอดีตของเอเดรียน — ประโยคสั้น ๆ เหล่านั้นถูกแฟนๆแยกวิเคราะห์ว่ามีความหมายแฝง เช่นการเลี่ยงตอบของผู้ใหญ่หรือการพูดกึ่งปิดบัง ทำให้คนดูมองว่าอาจมีเหตุการณ์สำคัญในอดีตที่ถูกเก็บงำไว้ ในภาพรวม ผมเห็นว่าหลักฐานพวกนี้ถ้ารวมกันก็สร้างกรอบการตีความที่น่าสนใจ แม้จะยังขาดชิ้นส่วนสุดท้ายก็ตาม

มีมุมมองแฟนๆ เกี่ยวกับฟอเรสมากกว่าที่เห็นผ่านหน้าจอเดียว — ฉันมักชอบอ่านทฤษฎีที่มองตัวละครนี้เป็นสัญลักษณ์ของยุคสมัยมากกว่าคนจริง เวลาเจอทฤษฎีแบบนี้ มันมักจะแบ่งออกเป็นสองสายหลัก: สายที่อ่านฟอเรสเป็นตัวแทนแนวคิดหรือโครงสร้างสังคม กับสายที่ตีความเป็นเรื่องส่วนตัวของตัวละคร เช่น การอ่านว่าเขาเป็นตัวแทนของโชคชะตาหรือความไร้เดียงสาของชาติ ตัวอย่างที่ชัดเจนคือบทสนทนาใน 'Forrest Gump' ที่แฟนๆ เอามาต่อเติมเป็นภาพสะท้อนของความเปลี่ยนแปลงทางสังคมในสหรัฐฯ ซึ่งช่วยให้เรื่องคลุมเครือดูมีน้ำหนักขึ้น ในมุมฉัน ทฤษฎีแฟนที่ดีไม่จำเป็นต้องถูกต้องทั้งหมด แต่อยู่ที่มันกระตุ้นให้คนกลับมามองรายละเอียดเล็กๆ ที่ผู้สร้างอาจปล่อยผ่านไป การพูดคุยถึงความเป็นไปได้ต่างๆ ทำให้ชุมชนแฟนมีพื้นที่สร้างสรรค์ และบางครั้งทฤษฎีนั้นก็กลายเป็นเลเยอร์ใหม่ของเรื่องราวที่ให้ความหมายแก่ฉากเดิมๆ ได้อย่างน่าสนใจ

บอกเลยว่าเลข ๘ สำหรับฉันเป็นสัญลักษณ์ที่ชวนให้คิดเรื่องความไม่สิ้นสุดและการกลับมาซ้ำ ๆ ของเหตุการณ์ เราเห็นเลขนี้ถูกหยิบมาใช้ในงานเล่าเรื่องหลายแนว เพราะรูปลักษณ์ที่คล้ายเครื่องหมายอนันต์ทำให้คนเชื่อมโยงกับวงจร เวลา และการสมดุลของสองขั้ว เช่น ในประเพณีจีนที่ถือว่าเลข 8 นำมาซึ่งโชคลาภ ซึ่งแปลความได้ทั้งด้านบวกและด้านลบ ขึ้นอยู่กับบริบทที่ผู้สร้างต้องการสื่อ มุมมองเชิงวรรณกรรมก็สนุกตรงที่เลข 8 มักถูกตั้งเป็นกุญแจเรื่องราวในงานอย่าง 'The Eight' ที่ใช้วัตถุและโครงเรื่องสลับซับซ้อนเป็นเงื่อนงำ เราเลยมองเห็นการใช้เลขนี้เพื่อบอกใบ้ไทม์ไลน์ที่ไม่ได้วิ่งเป็นเส้นตรง แต่เป็นวงกลมหรือเครือข่ายของเหตุผลและผลลัพธ์ การอ่านในฐานะแฟนทฤษฎีก็คือการสอดแทรกความหมายของเลขเข้าไปในพล็อต จนบางทีตัวเลขเองกลายเป็นตัวละครที่ทำหน้าที่ผลักดันชะตากรรมของตัวละครอื่น ๆ — และนั่นทำให้การตีความสนุกจนหยุดคิดไม่ได้

ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาหลังดูตอนจบของ 'Only' คือมันทิ้งความหวังแบบขม ๆ ไว้ให้ฉันนานจนต้องค่อย ๆ ย่อย ฉันมองตอนจบเป็นการหยุดเวลาที่ตั้งใจให้คนดูตั้งคำถามต่อความหมายของคำว่า 'ปลอดภัย' กับ 'ความรัก' — ตัวละครหลักเลือกปกป้องคนที่รักด้วยการปิดกั้นความจริงและการใช้ความรุนแรงเป็นเครื่องมือ ฉากสุดท้ายเลยไม่ใช่แค่จบเรื่องความสัมพันธ์ แต่มันเป็นบททดสอบทางศีลธรรมว่าถ้าคนที่คุณรักมีค่ามากกว่ากฎ คุณจะยอมทำสิ่งไหนบ้าง แนวทางนี้ทำให้ฉันนึกถึงโทนของ 'Children of Men' ที่จบด้วยความหวังเล็ก ๆ ท่ามกลางโลกที่พัง แต่ต่างกันตรงที่ 'Only' เลือกความสัมพันธ์เชิงปัจเจกเป็นจุดศูนย์กลาง ไม่ได้ให้คำตอบชัดเจนว่าทางออกของสังคมคืออะไร ฉันชอบที่ผู้สร้างไม่ยัดไส้หวานให้ แต่อย่างไรก็ดี ความไม่สมบูรณ์แบบของตอนจบมันก็ยังคงค้างอยู่ในใจฉันเหมือนเพลงเศร้า ๆ ที่ยังไม่จบโน้ตสุดท้าย