ทฤษฎีแฟนๆเกี่ยวกับที่มาของชื่อเจ้าและจ้าวมีอะไรบ้าง?

มีทฤษฎีแฟน ๆ หลายแบบที่หมุนรอบที่มาของหง และแต่ละอันก็มีระดับความน่าเชื่อถือกับเสน่ห์ทางเรื่องเล่าแตกต่างกันไป ฉันมักจะชอบมองจากมุมของสัญลักษณ์และรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในฉาก เช่น รอยแผลที่ไม่เคยอธิบาย มงคลบนเครื่องแต่งกาย หรือบทสนทนาสั้น ๆ ที่เหมือนจะสื่อถึงอดีตที่สูญหาย ทฤษฎีเหล่านี้บางอันจับใจเพราะให้ความหมายใหม่ ๆ กับฉากธรรมดา ขณะที่บางอันก็ตลกและแฟนตาซีจนเหมือนแฟนฟิค แต่มันก็ทำให้การอ่านซ้ำสนุกขึ้น ทฤษฎีแรกที่ฉันชอบเรียกว่า "สายเลือดที่ถูกซ่อน" — แฟน ๆ อ้างว่าหงอาจเป็นทายาทจากตระกูลโบราณหรือราชวงศ์ที่ถูกลบประวัติ เป็นเหตุผลอธิบายความคุ้นชินกับพิธีกรรมและปฏิกิริยาต่อวัตถุโบราณ คล้าย ๆ กับพล็อตใน 'Fullmetal Alchemist' ที่ความเป็นมาของครอบครัวกำหนดชะตา ตัวชี้วัดที่แฟน ๆ วางไว้คือฉากที่หงหยิบเครื่องประดับโบราณอย่างเป็นธรรมชาติ ซึ่งถ้ามองแบบนี้ทุกคัทก็กลายเป็นเบาะแส ทฤษฎีที่สองเป็นมิติวิชวลและเมตา — ว่าหงอาจเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นหรือผสานกันของวิญญาณหลายดวง เหตุผลที่แฟน ๆ หยิบทฤษฎีนี้มาเพราะวิธีการที่ผู้สร้างเล่นกับมุมกล้องและเสียง เช่น โทนสีเปลี่ยนอย่างกะทันหันตอนหงโผล่ออกมา ทฤษฎีนี้ให้ความรู้สึกแบบ 'Neon Genesis Evangelion' ที่ตัวละครเป็นภาชนะของความทรงจำหรือพลังเก่า ท้ายที่สุดมันให้ความหมายเชิงปรัชญาว่า "ตัวตน" คืออะไร ทฤษฎีสุดท้ายที่ฉันมักจะยกมาคุยกับเพื่อนคือแนวเวลาและการย้ายมิติ — ว่าหงมาจากเส้นเวลาอื่น หรือเป็นคนที่ข้ามมาจากโลกคู่ขนาน เหตุผลสนับสนุนมาจากความไม่ลงรอยของเหตุการณ์บางฉากกับความรู้สึกของตัวละครรอบข้าง ทฤษฎีนี้ทำให้ฉากที่ดูแปลกกลายเป็นหลักฐาน และทำให้การสปอยล์อนาคตกลายเป็นการสืบค้นเบา ๆ ที่สนุก ฉันชอบทฤษฎีนี้เพราะมันเปิดทางให้ผู้ชมคิดต่อว่าอดีต/อนาคตของหงจะเปลี่ยนแปลงเรื่องหลักได้อย่างไร โดยไม่ต้องแก้ไขจุดที่ชวนสงสัยทั้งหมดในคราวเดียว ปิดท้ายด้วยว่าไม่ว่าผู้สร้างจะเฉลยหรือไม่ การมีทฤษฎีพวกนี้ทำให้การดูซ้ำมีรสชาติ และฉันยังคงหัวเราะกับทฤษฎีสุดโต่งบางอันอยู่บ่อย ๆ

ภาพหนึ่งที่ชอบวนกลับมาคือภาพของราชินีที่ต้องเลือกทางเลือกระหว่างการปกครองแบบเผด็จการหรือการสละบัลลังก์เพื่อให้บ้านเมืองได้เริ่มใหม่อีกครั้ง ผมมองทฤษฎีนี้ว่าแฟน ๆ นำแรงบันดาลใจจากความขัดแย้งเชิงอุดมคติใน 'Code Geass' มาใส่กับฉากเทพนิยายของ 'เจ้าหญิง ยูริโกะ' — คือภาพเธอเป็นผู้นำที่มีพลังมากเกินไป จนการคงอยู่ของเธอกลายเป็นต้นเหตุของความทุกข์ ผู้เสนอทฤษฎีนี้มักพูดถึงฉากที่เธอต้องตัดสินใจครั้งใหญ่และเลือกทำสิ่งที่รุนแรงเพื่อปกป้องประชาชน เส้นเรื่องต่อจากนี้จึงมีสองทาง: เธอเป็นผู้ที่ควบคุมอำนาจต่อและกลายเป็นราชินีผู้เหี้ยม หรือเธอสละบัลลังก์เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงสถาบัน คนที่เห็นแง่มุมโรแมนติกของเรื่องกลับชอบจินตนาการแบบเดียวกับฉากใน 'Princess Mononoke' — ว่าการตัดสินใจของเธอจะต้องมีค่าใช้จ่ายทางศีลธรรมสูง และในที่สุดการคืนสมดุลอาจมาพร้อมกับการสูญเสียส่วนตัวของเธอเอง ในฐานะแฟนที่ติดตามเรื่องราว ผมรู้สึกว่าทฤษฎีนี้ให้ความตึงเครียดทางอารมณ์สูง และเปิดโอกาสให้บทบาทของ 'เจ้าหญิง ยูริโกะ' กลายเป็นกระจกสะท้อนการเมืองและความเป็นมนุษย์ ซึ่งก็เล่าได้ทั้งเศร้าและยิ่งใหญ่

คำว่า 'จ้าว' ที่เห็นบ่อยในนิยายจีนมักมีความหมายซ้อนอยู่หลายชั้น ไม่ใช่แค่เป็นชื่อหรือคำเรียกแบบเดียวเสมอไป สำหรับฉันมองว่าอย่างน้อยมันแบ่งได้เป็นสองแกนหลัก: แกนแรกคือ 'จ้าว' ในฐานะนามสกุลจากภาษาจีน (เช่น Zhao) ซึ่งจะพบได้บ่อยในตัวละครสายตระกูลและตำนาน เช่นตัวละครที่ถูกถ่ายทอดจากประวัติศาสตร์หรือวรรณกรรมจีนโบราณที่มีรากเหง้าจีนชัดเจน แกนที่สองคือ 'จ้าว' ในความหมายของตำแหน่งหรืออำนาจ เช่น 'จ้าวเมือง' หรือ 'จ้าวแห่งยุทธภพ' ซึ่งสื่อถึงผู้มีอำนาจหรือเจ้าของอะไรบางอย่าง เวลาอ่าน 'สามก๊ก' ทั้งภาษาไทยและงานแปลสมัยใหม่ ฉันชอบสังเกตว่าตัวอักษรที่แปลเป็น 'จ้าว' มักนำพาโทนความหมายของบรรยากาศยุคสมัย — แปลว่าเป็นตระกูลชนชั้นนำหรือเครื่องหมายแห่งอำนาจ อีกมุมหนึ่งคือในนิยายแนวยุทธจักรหรือแฟนตาซีสไตล์จีนสมัยใหม่ นักเขียนมักใช้ 'จ้าว' เพื่อให้ความรู้สึกหนักแน่นและเป็นทางการกว่าการใช้คำว่า 'เจ้า' ที่เป็นคำสั้นกว่าและมักมีน้ำเสียงเป็นกันเองกว่า สรุปแบบไม่จมรายละเอียดเชิงภาษาศาสตร์มากเกินไปคือให้ดูบริบท: ถ้าอยู่ในประโยคที่พูดถึงเครือญาติ ตระกูล หรือการลงนาม ใส่ใจว่าเป็นนามสกุล ถ้าอยู่กับคำเช่น 'เมือง' 'บัลลังก์' หรือคำที่สื่ออำนาจ มองว่าเป็นตำแหน่งหรือยศ การอ่านเชิงบริบทแบบนี้ช่วยให้เข้าใจเจตนาและโทนของนักเขียนได้ดีขึ้น เสียงของคำเดียวกันแต่ตำแหน่งต่างกันจะเปลี่ยนอิมแพ็กต์ของฉากได้เยอะเลย

หลายคนเชื่อว่าต้นกำเนิดของ 'ลูกพี่' ถูกถักทอจากความเป็นเด็กกำพร้าแล้วถูกดึงขึ้นมาจากสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายจนกลายเป็นหัวหน้าแก๊งในเวลาต่อมา เรื่องนี้ชัดเจนเมื่อมองจากภาพเหตุการณ์ในนิยายที่เขาปรากฏตัวครั้งแรก: เสื้อผ้าขาด ผิวหนังมีรอยแผลเป็น และวิธีที่คนรอบตัวเรียกเขาด้วยความเกรงใจ ฉันชอบแนวคิดนี้เพราะมันให้ที่มาของท่าทีเย็นชาและการปกป้องคนใกล้ชิดได้อย่างลึกซึ้ง บางทฤษฎีเสริมเติมว่าแรงกระตุ้นการเป็นผู้นำของเขามาจากการต้องรับผิดชอบตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้มีทั้งความโหดและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน อีกแนวที่แฟน ๆ ชักชวนกันคือนักทดลองหรือหน่วยงานลับอยู่เบื้องหลัง—เท่าที่ฉันอ่านแล้ว เหตุการณ์ย้อนหลังและชิ้นส่วนเทคโนโลยีที่โผล่ในบางฉากดูเหมือนจะสอดคล้องกับไอเดียการทดลองมนุษย์ นี่อธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงแข็งแรงกว่าคนทั่วไปและมีพฤติกรรมบางอย่างที่ผิดปกติ แต่ก็มีคนที่เสนอแผนใหม่ว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นการกลับชาติมาเกิดหรือมีการสืบทอดบุคลิกจากบรรพบุรุษ ทำให้ฉากฝันและความทรงจำกระจัดกระจายดูมีความหมายมากขึ้น ถ้าต้องเลือก ฉันมักเอนเอียงไปทางเรื่องราวที่ผสมกัน—พื้นเพความยากจนร่วมกับองค์ประกอบเหนือธรรมชาติหรือเทคโนโลยี เป็นค็อกเทลที่ทำให้ตัวละครมีมิติและทำให้แฟน ๆ คุยกันได้ไม่รู้จบ นี่แหละเสน่ห์ของ 'ลูกพี่' ที่ทำให้การลุ้นรอคำตอบจริง ๆ สนุกขึ้น

ลองนึกภาพฉันนั่งเล่นวนไปมาทั้งคืนแล้วก็เริ่มเก็บเศษเสี้ยวของเรื่องราวเกี่ยวกับ 'Mae' ที่เกมเล่าไว้แบบไม่เป็นระเบียบ — นั่นคือจุดเริ่มต้นของทฤษฎีแฟนๆ ที่ว่า Mae เป็นผลจากบาดแผลในอดีตหรือภาวะทางจิตใจที่ฝังลึก รายละเอียดที่แฟนๆ ยกขึ้นมาสนับสนุนทฤษฎีนี้มีทั้งบทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอพูดเป็นช่วงๆ ซึ่งชวนให้คิดว่าเธอพยายามหนีจากความทรงจำ การเห็นภาพความทรงจำในความฝันหรือฉากแฟลชแบ็กที่ไม่สมบูรณ์ รวมถึงสัญลักษณ์ที่ซ้ำกันในเมือง เช่นภาพกราฟิตี้หรือโน้ตเก่าๆ ที่เพื่อนตัวละครอื่นพูดถึง สิ่งเหล่านี้ถูกตีความว่าเป็นเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ในอดีตที่เกมไม่ได้บอกตรงๆ แต่แฟนๆ ผูกให้มันเชื่อมกัน มุมที่ฉันค่อนข้างชอบคือการมองว่าองค์ประกอบศิลป์และเสียงไม่ได้เป็นแค่บรรยากาศ แต่เป็น 'หลักฐาน' แบบนุ่มนวล — จังหวะเพลงที่เปลี่ยนเมื่อตัวเอกคิดถึง Mae, บทพูดที่ตัดจังหวะกลางประโยค เหล่านี้ทำให้ภาพรวมของเธอดูเหมือนคนที่กำลังพยายามปิดบังหรือจัดการกับเหตุการณ์บางอย่าง ถึงแม้จะไม่มีข้อความตรงๆ ที่บอกว่ามีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้น แต่การจับชิ้นส่วนเล็กๆ เหล่านี้รวมกันก็ให้ความรู้สึกสมเหตุสมผลพอที่จะเป็นทฤษฎีหนึ่งได้ และฉันมักจะคิดถึงฉากเล็กๆ เหล่านั้นก่อนเข้านอนเสมอ

ตำนานท้องถิ่นเล่าต่อกันว่า จ้านถือกำเนิดมาจากคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวงเปลี่ยนสี—ภาพแบบนั้นยังติดตาฉันเสมอเมื่อคิดถึงจุดเริ่มต้นของเขา เพราะต้นเรื่องบอกว่าเขาไม่ใช่แค่เด็กธรรมดา แต่มีรอยสักเรืองแสงที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ซึ่งชาวบ้านเชื่อว่าเป็น 'ตราประทับแห่งชะตา' ที่ผนึกพลังโบราณเอาไว้ ฉันมองต้นกำเนิดของจ้านเหมือนนิทานผสมประวัติศาสตร์: พ่อเป็นผู้หลงทางจากเมืองใหญ่ แม่มาจากตระกูลผู้พิทักษ์พิธีกรรมโบราณ ความสัมพันธ์สองโลกนี้ทำให้เด็กคนนั้นกลายเป็นสะพานระหว่างคนธรรมดาและสิ่งที่เกินความเข้าใจ ช่วงวัยเด็กของเขาถูกวาดด้วยภาพของการถูกกีดกันและการฝึกฝนลับ ๆ จนวันหนึ่งความลับในรอยสักก็เริ่มปลดปล่อยพลังที่ดึงดูดทั้งศัตรูและผู้ศรัทธา เมื่ออ่านฉากหนึ่งที่คล้ายความขัดแย้งเช่นใน 'Naruto' ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวของจ้านใช้สูตรคลาสสิกแต่ใส่รายละเอียดด้านอารมณ์ได้ลึกและหม่นกว่า ทำให้ต้นกำเนิดของเขาไม่ใช่แค่เหตุผลทางพล็อต แต่เป็นแหล่งกำเนิดของธีมเรื่องใหญ่ทั้งการไถ่บาปและการยอมรับตัวตน

ไม่มีอะไรทำให้วงการแฟนครีเอทีฟคึกคักได้เท่ากับการที่คนอ่านหยิบเอาเสี้ยวรายละเอียดจาก 'หัวใจใกล้ตับอ่อน' มาขยายต่อจนกลายเป็นจักรวาลใหม่ของตัวเอง — นี่คือสิ่งที่ฉันชอบเฝ้าดูเป็นพิเศษ เพราะมันแสดงให้เห็นทั้งความเอาจริงเอาจังและความอ่อนโยนของแฟน ๆ ในมุมของแฟนฟิค แนวที่ฉันเห็นบ่อยสุดคือแนวดูแลกันในภาวะเจ็บป่วยหรือ 'sickfic' ที่ขยายต่อเนื้อหาจากแค่ฉากป่วยเล็ก ๆ ให้เป็นเรื่องราวการดูแลระยะยาว ผู้เขียนมักจะเล่นกับรายละเอียดทางการแพทย์ ปรัชญาการดูแล และบทสนทนาที่ลึกซึ้งระหว่างคนใกล้ชิด อีกพวกมักเขียนเป็น 'บ้านหลังใหม่' ของตัวละคร ให้สองคนย้ายไปใช้ชีวิตร่วมกันในเมืองเล็ก ๆ มีฉากทำกับข้าว ช่วงเวลานอนด้วยกัน และการจัดการกับภาระทางอารมณ์เมื่อความเป็นจริงแทรกเข้ามา นอกจากนี้ยังมีแฟนฟิคประเภท 'แก้ไขตอนจบ' ที่เอาเหตุการณ์สำคัญของต้นฉบับมาบิดเปลี่ยนให้ตัวละครได้โอกาสพูดคุยกันมากขึ้นหรือได้ใช้ชีวิตร่วมกันยาวนานกว่าเดิม ทฤษฎีแฟน ๆ ที่ฉันชื่นชอบจะไม่เน้นแค่ปัญหารัก ๆ ใคร่ ๆ เท่านั้น แต่ขยายไปถึงสัญลักษณ์เล็ก ๆ ในเรื่อง เช่น สมมติว่า 'ตับอ่อน' ในชื่อเรื่องถูกมองเป็นสัญลักษณ์ของการควบคุมความหวาน-ขมของชีวิต บางทฤษฎีชี้ว่าผู้เขียนแฝงการฟื้นฟูและการยอมรับผ่านการรักษาและอาหาร ในอีกมุมหนึ่งก็มีการวิเคราะห์ชื่อสถานที่หรืออาหารที่ปรากฏบ่อย ๆ ว่าเป็นตัวบอกเงื่อนงำอดีตของตัวละคร (คล้ายกับการอ่านเงื่อนงำในฉากดนตรีของ 'Your Lie in April') แฟน ๆ ยังชอบแต่งทฤษฎีว่าตัวละครสำรองบางคนไม่เคยหายไปจริง ๆ แต่กำลังเป็นพยานที่ไม่เปิดเผยการเปลี่ยนแปลงของคนในเรื่อง ทั้งหมดนี้ทำให้เรื่องราวเดิมมีมิติใหม่ ฉันมักจะได้มุมมองที่ไม่เคยนึกถึงมาก่อนจากทฤษฎีพวกนี้ และมันทำให้การกลับไปอ่านต้นฉบับครั้งต่อไปสดใหม่เสมอ

น่าสนใจกว่าที่คิดคือแฟนๆ มักจะแตกไลน์ทฤษฎีเกี่ยวกับที่มาของ 'นาเนียร์' ออกเป็นแบบที่มีมิติทางจิตวิทยาและแบบที่เป็นไซไฟบริสุทธิ์ โดยส่วนตัวผมชอบมุมที่มองว่าเขาอาจเป็นผลลัพธ์จากการรวมตัวของความทรงจำหลายชุด—เหมือนการนำชิ้นส่วนวิญญาณหรือความทรงจำของคนหลายคนมารวมกันจนเกิดเป็นบุคลิกใหม่หนึ่งเดียว สมมติฐานนี้สะท้อนถึงภาพในเรื่องอย่าง 'Neon Genesis Evangelion' ที่ตัวละครบางคนกลายเป็นจุดเชื่อมของจิตสำนึกต่าง ๆ และยังไปได้ไกลเมื่อจับคู่กับแนวคิดการบิดเบือนเวลาแบบใน 'Steins;Gate' ซึ่งช่วยอธิบายความรู้สึกแตกต่างของนาเนียร์ในเหตุการณ์แต่ละช่วงเวลา การมีร่องรอยของความทรงจำที่ไม่สอดคล้องกันอธิบายได้ทั้งพฤติกรรมขัดแย้งกับอดีตและฉากแฟลชแบ็กที่ดูไม่ใช่เรื่องของหนึ่งชีวิตเดียว เหตุผลที่ทำให้ผมเอียงไปทางนี้เป็นเพราะรายละเอียดเล็ก ๆ อย่างคำพูดบางประโยคหรือภาพจำซ้ำ ๆ ที่ถูกวางให้เป็นปริศนา ถ้ามองในเชิงเล่าเรื่อง นี่เป็นวิธีที่ผู้เขียนใช้ผูกปมและสร้างความเห็นใจให้ตัวละครโดยไม่ต้องอธิบายเชิงเทคนิคมากเกินไป สุดท้ายแล้วทฤษฎีนี้ให้ทั้งปริศนาและความเศร้าในเวลาเดียวกัน ซึ่งเป็นอะไรที่จับใจผมเสมอ

ไอเดียแรกที่ฉันชอบคิดคือพญามังกรถูกสร้างขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรเวลาหรือการทำลายล้างระดับโลก มากกว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมดา ในมุมมองนี้มังกรไม่ใช่สัตว์แต่เป็นเครื่องมือของธรรมชาติหรือเทพเจ้า ที่ถูกเรียกคืนเมื่อโลกต้องการการรีเซ็ตหรือเยียวยา ฉันมักนึกถึงภาพของมังกรยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาจากท้องฟ้าเพื่อกลืนกินเส้นทางของประวัติศาสตร์ เหมือนธีมของ 'Skyrim' ที่มังกรบางตัวมีบทบาทเป็นผู้ทำลายเวลาและการกลับมาของพวกมันไม่ใช่เพียงเหตุการณ์ทางชีวภาพแต่เป็นสัญญาณเชิงจักรวาล ถ้ารับแนวคิดนี้จริงๆ ความหมายเชิงอารมณ์และสังคมจะน่าสนใจมาก: การบูชาหรือการกลัวมังกรอาจกลายเป็นพิธีกรรมเพื่อชะลอการกลับมา การเก็บรักษาตำนานอาจเทียบได้กับการเก็บรักษาความมั่นคงของโลก และนักบวชหรือตระกูลเฉพาะอาจทำหน้าที่เป็นผู้คุมบันทึกที่ควบคุมการปลุกมังกร ฉันมักจินตนาการว่าฉากสุดท้ายของนิทานที่มังกรปรากฏคือการทดสอบศีลธรรมของเผ่าพันธุ์มากกว่าการต่อสู้เพื่ออำนาจ ส่วนตัวแล้วฉันชอบแนวคิดนี้เพราะมันให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่และเศร้าในเวลาเดียวกัน — มังกรไม่ได้เกิดมาเพื่อตัวมันเอง แต่มันคือเงาของผลลัพธ์ที่มนุษย์หรือธรรมชาติก่อไว้ การตีความแบบนี้ทำให้ทุกการพบมังกรมีความหมายลึกและชวนให้คนเล่าเรื่องต้องคิดถึงวงจรของการสร้างและการทำลาย

มีทฤษฎีแฟนๆ เกี่ยวกับกำเนิดของสกายหลายแบบที่ทำให้ผมหยุดคิดไปทั้งคืน บางทฤษฎีบอกว่าสกายเป็นผลของความทรงจำที่รวมกันของผู้คนในโลกนั้น — เหมือนการรวมวิญญาณของเด็ก ๆ ที่หลงทางจนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ล่องลอย ผมชอบมุมนี้เพราะมันให้ความรู้สึกเศร้าแต่งดงาม เวลาเล่น 'Sky: Children of the Light' แล้วเจอทิวทัศน์เหงา ๆ ผมมักจินตนาการว่าทุกเมฆและแสงเป็นเศษความทรงจำที่ยังไม่ถูกปลดปล่อย อีกทฤษฎีหนึ่งมองว่าสกายเป็นสิ่งประดิษฐ์จากเทคโนโลยีโบราณ หรือเกิดจากความพยายามของอารยธรรมก่อนหน้า ผมมักนึกถึงห้องทดลองใต้ดินหรือเสาโบราณที่ปลดปล่อยการรับรู้สู่ท้องฟ้า แบบที่เห็นในนิยายวิทย์-แฟนตาซีหลายเรื่อง ความคิดว่าท้องฟ้าทั้งหมดอาจเกิดจากเครื่องจักรหรือพิธีกรรมโบราณ ทำให้ทุกครั้งที่เห็นสกายผมรู้สึกว่ามีเส้นเรื่องซ่อนอยู่และรอให้เราไปไข สุดท้ายมีทฤษฎีโรแมนติกที่บอกว่าสกายคือการรวมของฝันผู้คน—สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อความหวังและความปรารถนาถูกทอขึ้นเป็นรูปร่าง ผมชอบความคิดนี้เพราะมันทำให้ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติกลายเป็นสิ่งอ่อนโยนและเป็นมนุษย์มากขึ้น ถ้าท้องฟ้าคือฝัน เราก็สามารถคุยกับมันได้ในแบบที่ไม่ต้องใช้เหตุผลเยอะ ๆ