เพลงประกอบของนวนิยาย จีนกำลังภายใน ควรมีโทนอย่างไร?

เพลงที่เหมาะกับนวนิยายหรือเรื่องสั้นโทนเศร้าควรมีพื้นที่ว่างให้คนอ่านหายใจและคิดต่อเองได้ — นี่คือสิ่งแรกที่ฉันมองหาเวลานั่งเขียนเพลย์ลิสต์ให้เรื่องเศร้า ๆ ของตัวเอง เมโลดี้ต้องเรียบง่ายและค่อย ๆ พอกพูนความหมาย ยกตัวอย่างเช่นชิ้นดนตรีแบบเปียโนเดี่ยวที่เดินด้วยขั้นเดินเสียงเล็ก ๆ จะส่งความเศร้าได้ลึกกว่าท่อนเมโลดี้ที่วิ่งเต็มสปีด โน้ตที่ซ้ำ ๆ กันในช่วงแคบ ๆ ให้ความรู้สึกวนกลับ เหมือนความทรงจำที่กลับมาทำร้ายตัวละครอีกครั้ง ส่วนฮาร์โมนี่ถ้าต้องการความค้างคา ให้เลือกคอร์ดที่มีเสียงไม่ปิดฉาก (sus, add9, หรือโหมดไมเนอร์ที่มีการผสมเมเจอร์เล็กน้อย) เพราะมันทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าจุดจบยังไม่แน่นอน การใช้ซาวด์สเปซ (space) สำคัญมาก เสียงเบาๆ ของรีเวิรบ เสียงลม หรือการเว้นจังหวะเงียบ ๆ จะทำให้ข้อความในหน้ากระดาษยืดออกและหนักแน่นขึ้น เท็กซ์เจอร์ควรบางและโปร่ง เช่นไวโอลินเดี่ยวกับแอมเบียนท์พื้นหลัง หรือเปียโนใส ๆ ที่มีเสียงสูงลอย ความเร็วช้ากว่าอัตราหัวใจปกติเล็กน้อยจะช่วยให้คนอ่านรอและจมกับประโยคสุดท้ายของย่อหน้าได้มากขึ้น สุดท้ายฉันมักชอบให้มี 'เลตมอติฟ' สั้น ๆ กี่โน้ตกลับมาเป็นระยะ เพื่อผูกเรื่องสั้นเข้ากับความรู้สึกเฉพาะเจาะจงโดยไม่ต้องย้ำซ้ำจนเกินไป — ผลลัพธ์ที่ได้คือเพลงที่เป็นเสมือนเงาที่เดินตามตัวละครไปด้วยอย่างเงียบ ๆ

ดนตรีประกอบในนิยายจีนกําลังภายในทำหน้าที่เหมือนสีที่ทาให้ภาพขาวดำมีชีวิตขึ้นมา ผมชอบคิดว่าดนตรีไม่ใช่แค่พื้นหลัง แต่เป็นตัวบอกความหมายลับ ๆ ของฉาก เพราะบางท่วงทำนองจะปรากฏซ้ำเมื่อความสัมพันธ์หรือชะตากรรมของตัวละครวนกลับมาเหมือนเดิม เพลงบางชิ้นใช้เครื่องดนตรีพื้นบ้านอย่างซอเอ้อฮูหรือพิณจีนที่เสียงแหลมและกลมพร้อมกัน ทำให้ความโศกและความงามผสมกันจนทำให้ฉากดูประณีตขึ้น ฉากบัลลังก์หรือการประชันดาบที่เงียบสงบจะมีพาร์ทสำเนียงต่ำ ๆ ที่ค่อย ๆ ขับเน้นความตึงเครียด โดยไม่ต้องให้ตัวละครพูดอะไรเยอะ ยกตัวอย่างฉากใน '山河令' ที่ฉากเงียบ ๆ กลายเป็นความทรงจำผ่านเมโลดี้ มันทำให้ผมรู้สึกว่าฉากนั้นไม่ใช่แค่การต่อสู้ แต่เป็นการทดสอบหัวใจของตัวละครด้วยเพลงที่ตามติดเหมือนความทรงจำของพวกเขาเอง — นั่นแหละคือพลังของซาวด์แทร็กในแนวนี้ ที่ช่วยบอกเราได้มากกว่าเส้นบท แต่ด้วยสัมผัสที่ละเอียดอ่อนและไม่พูดมาก ผมมักจะจำท่อนเพลงก่อนจำบทพูดซะอีก

กลิ่นฝนบนลานหญ้าและเสียงสายโคมที่ไกวไปมาทำให้ภาพนิยายรักจีนโบราณโผล่ขึ้นมาในหัวเสมอ พอคิดถึงโทนเศร้า ฉันวาดภาพฉากผู้คนยืนกลางสะพานไม้ ใบหน้าไม่กล้าหันมาสบตา เสียงดนตรีที่ฉันอยากได้จึงต้องละเอียดอ่อน แต่ไม่หวานจนกลบความเจ็บปวด องค์ประกอบสำคัญที่ฉันมองหาคือการผสมผสานระหว่างเครื่องดนตรีจีนโบราณกับองค์ประกอบสากลเล็ก ๆ เช่น กู่เจิงหรือเอ้อหูเป็นตัวเล่าเรื่องหลัก เสียงพิณเบา ๆ หรือฟลูตจีนค่อย ๆ ร้อยเป็นเส้นเมโลดี้ แล้วแทรกกลองกรอบเบา ๆ หรือเปียโนในย่านต่ำเพื่อเพิ่มมวลเสียงและความหนักแน่น การใช้สเกลห้าเสียง (pentatonic) ทำให้ยังคงกลิ่นโบราณ แต่การใส่คอร์ดเล็ก ๆ ที่มีความไม่ลงรอยกันบ้างทำให้เกิดอารมณ์หวานปนขม เหมือนฉากใน '琅琊榜' ที่เสียงไวโอลินซับเบา ๆ กับทำนองกู่เจิงทำให้ความโศกเศร้าซึมลึก การจัดเลเยอร์เสียงและช่องว่างก็สำคัญมาก ฉันชอบฉากที่ปล่อยให้มีความเงียบสั้น ๆ หลังโน้ตหนึ่งโน้ต เพราะความเงียบช่วยขยายน้ำหนักของความเศร้า อีกอย่างคือการเลือกนักร้องที่ร้องด้วยโทนเสียงแห้งเล็กน้อย ไม่เน้นการประโคม ให้ความรู้สึกใกล้ชิด เสียงประสานเป็นกลุ่มเล็ก ๆ หรือเสียงร้องประสานแบบเด็ก ๆ ก็ช่วยสร้างบรรยากาศอาลัยได้ดี สรุปคือเพลงประกอบควรเป็นเหมือนบันทึกส่วนตัวของตัวละคร ไม่ใช่ฉากใหญ่ที่ประกาศต่อสาธารณะ เพราะนิยายรักจีนโบราณเศร้าส่วนมากเป็นเรื่องของความคิดและความทรมานที่เก็บไว้ข้างใน จบด้วยภาพใจที่ยังเหลือเพลงกระซิบอยู่ข้างหูเสมอ

ฉันคิดว่าเพลงประกอบของทหารจิ๋วไฮเทคควรมีความขัดแย้งระหว่างความน่ารักและความโหดร้ายของโลกเทคโนโลยีที่พวกเขาอยู่ในนั้น ถ้าให้พูดแบบภาพรวม ผมอยากให้มีชั้นเสียงหลักสามชั้นที่สลับกันได้: เมโลดี้เด็ดขาดที่ฟังแล้วจำได้ง่าย เล่นด้วยเครื่องเป่าหรือซินธ์คลีนให้ความรู้สึกฮีโร่จิ๋ว, พื้นหลังแอมเบียนต์ที่มีเท็กซ์เจอร์โลหะหรือเสียงกลไกเบา ๆ เพื่อสื่อสารความเป็นไฮเทค, และริทึมเพอร์คัสชันที่กระชับเป็นจังหวะทหารแต่ปรับขนาดให้เข้ากับตัวละครจิ๋ว (เช่นกลองโลหะเล็ก ๆ หรือคลิกเสียงเครื่องจักร) ซึ่งเมื่อนำมาผสานกันจะให้ทั้งความอบอุ่นและความท้าทายพร้อมกัน การใส่ลูกเล่นเล็ก ๆ อย่างเสียงของของเล่นไม้หรือระฆังเด็กในทำนองสั้น ๆ เป็น leitmotif จะช่วยสร้างบุคลิกให้ทหารจิ๋วแต่ละคน แตกต่างกันสามารถใช้สเกลเพนตาโทนหรือนอตละเอียดเพื่อให้เมโลดี้ยังคงเป็นมิตร ขณะเดียวกันในฉากสู้หรือฉากตึงเครียด ให้เพิ่มซินธ์หนักขึ้น การม็อดชัดเจน และช็อตแอมเบียนต์ล้ำ ๆ ที่ทำให้รู้สึกไม่มั่นคง ซึ่งตรงนี้ผมมองว่าแรงบันดาลใจจากซาวนด์แทร็กแบบ 'Ghost in the Shell' ช่วยให้รู้สึกถึงความเป็นไซเบอร์นัวร์ได้โดยไม่ต้องทิ้งความน่ารักของตัวละคร สรุปแล้วโทนเพลงควรเป็นไฮบริด: ผสมฮีโร่เมโลดี้กับพื้นผิวเทคโนกลิทช์และจังหวะทหารที่ย่อส่วนลง เพื่อให้เพลงทั้งให้พลังและทำให้ผู้ฟังยิ้มเมื่อจำแนกเสียงของทหารจิ๋วแต่ละตัวได้ นั่นแหละคือความสนุกของแนวนี้ในมุมผม

เพลงประกอบที่ทำให้ซีรีส์จีนพากย์ไทยย้อนยุคฝังอยู่ในหัวได้นาน มักเริ่มจากการตั้งใจเลือกโทนเสียงและเครื่องดนตรีที่เล่าเรื่องโดยไม่ต้องใช้คำพูด เราเชื่อว่าองค์ประกอบพื้นฐานต้องเป็นเครื่องดนตรีจีนดั้งเดิมอย่างกู่เจิง เอ๋อหู หรือตัวไวโอลินจีนผสมกับองค์ประกอบเสียงสังเคราะห์เบา ๆ เพื่อเพิ่มมิติความกว้าง แต่ไม่ควรใช้สเกลหรือจังหวะสมัยใหม่จนทำให้บรรยากาศย้อนยุคหายไป การใช้เมโลดี้เพนทาโทนิกเรียบง่าย สลับกับเสียงประสานเบา ๆ จะสร้างความรู้สึกโศกซึ้งและศักดิ์สิทธิ์ เหมือนกับฉากที่ความรักต้องถูกกดทับหรือการทรยศถูกเปิดเผยใน '琅琊榜' ซึ่งฉากดนตรีเปลี่ยนโทนครู่หนึ่งแล้วค่อย ๆ ระเบิดอารมณ์ ทำให้คนดูจำธีมเพลงได้แม้แยกรายละเอียดไม่ได้ก็ตาม การเลือกนักร้องหรือเสียงประสานภาษาไทยสำหรับเพลงหลักควรคิดถึงสำเนียงและจังหวะภาษาด้วย เพราะการแปลเนื้อเพลงจีนเป็นไทยจำเป็นต้องรักษาอารมณ์โบราณไว้โดยไม่ทำให้คารมคัน การใช้เสียงนักร้องหญิงที่มีแคร์มุมต่ำหรือชายเสียงกลางที่อบอุ่นสามารถช่วยให้บทพูดในพากย์ไทยเข้ากันดีกับท่อนร้อง นอกจากนี้ การวางเลเยอร์ของเสียงฉาก (เช่น เสียงลม เสียงน้ำไหล เสียงบรรเลงพิณไกล ๆ) จะช่วยขับเน้นเวลาเปลี่ยนฉากจากฉากภายในสู่นอก เพิ่มระยะทางทางอารมณ์ให้กับผู้ฟัง ควรมีธีมประจำตัวของตัวละครหลักที่กลับมาซ้ำในจังหวะต่าง ๆ เพื่อเชื่อมโยงเหตุการณ์ เช่น ธีมรักที่เล่นเป็นอาร์เปจิโออ่อน ๆ เวลาคนสองคนใกล้กัน แต่จะกลายเป็นคอร์ดทอดยาวเวลามีการทรยศ สรุปสั้น ๆ คือ เราอยากเห็นเพลงที่กล้ารวมองค์ประกอบเก่าและใหม่แบบละเอียด ไม่ใช่แค่ใส่เครื่องดนตรีจีนแล้วจบ แต่ต้องเข้าใจการเล่าเรื่องผ่านเสียง โดยใช้พื้นที่ว่างและความเงียบเป็นองค์ประกอบสำคัญ การมิกซ์ที่อุ่นและไม่แบนจะทำให้เพลงย้อนยุคไทย-จีนจับใจและยังคงคล้องจองกับสำเนียงพากย์ไทยในแบบที่ฟังแล้วรู้สึกว่าโลกในเรื่องยังอยู่ต่อจากนั้นอีกนาน

เพลงประกอบของ '琅琊榜' มีความงามแบบนิ่งๆ ที่กระชากจิตใจได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดมากมาย ผมมักจะนั่งดูฉากการเมืองและการวางแผนซ้ำไปมาเพราะดนตรีชวนให้โฟกัสกับความลึกของตัวละคร มากกว่าการเคลื่อนไหวภายนอก เสียงออร์เคสตราซีเมโลดี้เรียบแต่หนักแน่น ผสมกับเครื่องสายและเครื่องดนตรีจีนบางชิ้น ทำให้ธีมของตัวละครหลักมีเอกลักษณ์ชัดเจน ทุกครั้งที่ทำนองหลักกลับมา มันเหมือนกับการปลดล็อกความทรงจำของเรื่องราว เสียงเปียโนเรียบๆ ในบางตอนก็ทำให้บรรยากาศกลายเป็นความเหงาได้อย่างคมคาย บางฉากที่ผมชอบคือช่วงที่ความเงียบและดนตรีเดินไปพร้อมกัน เช่น ภาพของคนคนหนึ่งยืนมองเมืองในยามเช้า ดนตรีไม่ต้องดัง แต่ทำนองเดิมที่ค่อยๆ คลี่ออกมาทำให้หัวใจเต้นตามจังหวะ มันเป็นสิ่งที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้ได้คะแนนในด้านอารมณ์มากกว่าพล็อตเพียวๆ ดนตรีช่วยเชื่อมต่อคนดูเข้ากับโลกภายในของตัวละครได้โดยตรง ถาคแนะนำ: ถ้าอยากลองฟังให้เริ่มจากธีมหลักของซีรีส์ แล้วฟังย้อนไปในฉากเงียบๆ จะเห็นว่าดนตรีจัดการอารมณ์คนดูอย่างไร ทั้งโทนเศร้าและความหวังผสานกันอย่างลงตัว สรุปแล้ว '琅琊榜' เป็นตัวอย่างของการใช้เสียงที่ละเอียดอ่อนแต่ทรงพลังจริงๆ

เสียงโลหะกระทบกันในฉากดวลของ '笑傲江湖' ยังคงเป็นภาพที่ติดตาฉันเสมอ ฉากที่ Linghu Chong ได้เรียน '独孤九剑' จากปรมาจารย์เงียบๆ แล้วนำมาใช้พลิกสถานการณ์กับศัตรูที่แข็งกร้าว เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนว่าทักษะบู๊ในนิยายดี ๆ ไม่ได้อยู่ที่พลังดิบ แต่ขึ้นกับการอ่านจังหวะ การหาจุดอ่อน และความยืดหยุ่น ในมุมมองของคนที่ติดตามมานาน ฉากกลยุทธ์ในเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ดาบกระทบกัน แต่เป็นการเล่นการเมืองระหว่างสำนัก เช่น การลอบแทรกซึม ความลวง และการใช้ชื่อเสียงเป็นอาวุธ ยกตัวอย่างเช่นการที่ตัวละครบางคนใช้ภาพลักษณ์ความดีงามเพื่อเบี่ยงเบนความสงสัย แล้วจู่โจมเมื่อฝ่ายตรงข้ามประมาท ฉันชอบรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ผู้เขียนใส่ลงไป—การวางกับดักทางจิตวิทยามากกว่าการเร่งพลังเต็มสูบ—เพราะมันสะท้อนว่าในโลกของนักดาบที่แท้จริงแล้ว ความได้เปรียบเกิดจากการคิดล่วงหน้าและไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์เดิม ๆ

เราอยากเริ่มจากภาพรวมก่อนว่าโทนนุ่มเศร้าของนวนิยายพ่อลูกต้องการดนตรีที่ให้พื้นที่ว่างพอให้ความเงียบมีความหมาย เพราะฉากพ่อลูกมักมีความละเอียดของอารมณ์ที่ไม่ได้ระเบิดเป็นคำพูดเสมอไป ในมุมมองของคนทำใจชอบรายละเอียดเล็กๆ ผมมองว่าควรเน้นเครื่องดนตรีเดี่ยว ๆ เช่นเปียโนเดี่ยว ไวโอลินเบา ๆ หรือกีตาร์อะคูสติกที่ตีคอร์ดบาง ๆ เสียงต่ำลึกของเชลโลหรือเบสเวิร์มก็ช่วยสร้างความอบอุ่นและความเศร้าในเวลาเดียวกัน นอกจากนั้นเสียงพื้นหลังที่ไม่ฉูดฉาด เช่นพัดลมเก่า ๆ เสียงฝนเบา ๆ หรือเสียงลมหายใจที่คลุมเครือนิด ๆ จะทำให้ผู้อ่านรู้สึกเหมือนได้ยินความทรงจำของตัวละคร ตัวอย่างเพลงที่ให้แนวทางชัดเจนคือท่อนกีตาร์เรียบ ๆ แบบใน 'The Last of Us' ซึ่งสื่อความเป็นส่วนตัวและการสูญเสียได้ดี ส่วนถ้าต้องการความหวลหวนแบบอบอุ่น เพลงแนวป็อปลอว์นหรือฟอล์คที่เรียบง่ายซึ่งให้เมโลดี้จำง่ายแต่ไม่หวือหวาจะเข้ากับโมเมนต์พ่อลูกที่ย้ำเตือนอดีตได้ดี สุดท้ายการวางธีมสั้นๆ สำหรับพ่อลูกสองคน—ทำนอง 2-3 โน้ตซ้ำๆ ที่ปรับเปลี่ยนเล็กน้อยตามเหตุการณ์—จะทำให้อารมณ์ของเรื่องติดหูและกลับมาปรากฏเมื่อฉากสำคัญมาถึง เหมือนเป็นเส้นด้ายเสียงที่ผูกความสัมพันธ์สองคนไว้โดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

การเลือกโทนเพลงเพื่องานดนตรีประกอบนิยายอย่าง 'เด็กดี' ต้องมองภาพรวมของเรื่องตั้งแต่แรกเห็น เพราะโทนเพลงจะเป็นเสมือนผิวหนังอีกชั้นของนิยาย มันช่วยบอกอารมณ์ช่วงเวลา สะท้อนตัวละคร และเชื่อมโยงผู้อ่านกับโลกที่ผู้เขียนสร้างขึ้น ฉันมักเริ่มจากการจับคีย์เวิร์ดของเรื่อง เช่น ความใสซื่อ ความอับอาย ความเปลี่ยนแปลง หรือความลึกลับ แล้วค่อยออกแบบโทนหลักให้สอดคล้องกับคีย์เวิร์ดเหล่านั้น การกำหนดโทนหลักจะช่วยให้การเลือกเครื่องดนตรี จังหวะ และฮาร์โมนีมีทิศทาง ไม่ใช่แค่หาทำนองสวยๆ แต่เป็นการสร้างเส้นใยเสียงที่ร้อยกับเนื้อหา เมื่อจะลงรายละเอียด ฉันชอบแยกชิ้นงานเป็นโมดูล เช่น เพลงธีมหลัก เพลงตัวละคร เพลงสถานที่ และเพลงช่วงเปลี่ยนผ่าน สำหรับ 'เด็กดี' ถ้าโครงเรื่องเน้นการเติบโตและการตระหนักรู้ โทนเพลงธีมหลักอาจใช้น้ำหนักกลาง ๆ ระหว่างอบอุ่นกับขมเล็กน้อย ใช้เครื่องสายเบาๆ ผสมกับเปียโนหรือกีตาร์อะคูสติก เพื่อสื่อความเป็นมนุษย์และใกล้ชิด ขณะที่ตัวละครที่มีบาดแผลทางใจอาจได้ธีมย่อยที่ใช้เสียงต่ำกว่า มีเมโลดี้ที่ไม่จบหรือออร์เคสตราเรียบๆ เพื่อสร้างความไม่แน่นอน การใช้ลีดโมทีฟซ้ำๆ ในฉากสำคัญจะช่วยให้ผู้อ่านรู้สึกคุ้นเคยและเชื่อมโยงอารมณ์ได้มากขึ้น ด้านโทนสีเสียงและการเรียงตัวของซาวด์ ฉันมักคิดถึงบริบทเวลาและสถานที่ของนิยาย เช่น ฉากในโรงเรียนช่วงบ่ายอาจใช้เสียงใสและจังหวะเป็นมิตร แต่ฉากกลางดึกหรือความทรงจำเจ็บปวดต้องการเท็กซ์เจอร์ที่โปร่ง มีรีเวิร์บบางๆ หรือเสียงเอฟเฟ็กต์ที่ให้ความรู้สึกห่างไกล การเลือกคีย์และโหมดก็สำคัญมาก — เมเจอร์จะให้ความสว่างและสดใส ระหว่างมินอร์หรือโหมดอื่นๆ เช่นโดเรียนอาจเติมความขมและความซับซ้อนได้ นอกจากนั้น ควรระวังไม่ให้เพลงเหนือเรื่องราวเกินไปจนกลบเสียงบรรยายหรือจินตนาการของผู้อ่าน เสียงควรทำหน้าที่เสริม ไม่ใช่สั่งความรู้สึกทั้งหมด สุดท้าย ฉันมองว่าการทดลองและการฟังซ้ำเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เมื่อลองวางเพลงลงไปกับข้อความแล้ว ให้สังเกตว่ามันเปิดช่องให้อารมณ์ของฉากขยายหรือบีบแคบลง ถ้ามันดึงความสนใจไปจากบทพูดหรือภาพในหัว ผมจะลดองค์ประกอบบางอย่างหรือเปลี่ยนโทนเสียงให้เป็น 'เงียบแต่ถ่วง' มากขึ้น ผลงานที่ลงตัวมักเกิดจากความพอดีระหว่างรายละเอียดเล็กๆ อย่างเสียงหายใจหรือโน้ตคั่นกับภาพรวมของธีมเพลง สำหรับฉัน ดนตรีที่ดีคือดนตรีที่ทำให้หน้าอ่านนิยายเต้นรัวขึ้นเล็กน้อยและยังคงปล่อยให้ความคิดของผู้อ่านเดินเล่นต่อไปได้ — นั่นแหละความสำเร็จที่แท้จริง

เสียงดนตรีสามารถเป็นตัวละครอีกตัวหนึ่งในงานกำลังภายใน ซึ่งฉันมักจะจับใจตอนที่เพลงพาเราเข้าไปในโลกของตัวละครได้ลึกกว่าคำพูด เมื่อดูซีรีส์กำลังภายในใหม่ๆ ตอนนี้ ผมสังเกตว่าเพลงประกอบกลายเป็นสิ่งที่ผู้สร้างให้ความสำคัญมากขึ้นกว่าเดิม ช่วงหลังนี้มีการผสมผสานระหว่างเครื่องดนตรีโบราณอย่างเออร์หู กู่ฉิน ปี่ กับองค์ประกอบอิเล็กทรอนิกส์และออเคสตร้าที่ให้ความรู้สึกมหากาพย์ ทำให้ฉากจิ้งโจมตีหรือการเคลียร์อารมณ์ครองความทรงจำได้ทันที ช่วงไคลแม็กซ์บางตอน เพลงไม่จำเป็นต้องซับซ้อน แค่ท่อนเมโลดี้สั้นๆ ก็ติดหูจนอยากย้อนกลับไปดูซ้ำอีก ทั้งยังทำหน้าที่แยกแยะธีมของตัวละคร เช่นท่วงทำนองเหงาสำหรับฮีโร่ที่สูญเสีย หรือจังหวะหนักแน่นสำหรับวายร้าย โดยเปรียบเทียบกับงานเพลงจากซีรีส์ยอดนิยมก่อนหน้านี้อย่าง 'The Untamed' ที่มีเพลงวอนให้คนจดจำความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครใหม่ๆ เห็นได้ชัดว่าซีรีส์ยุคปัจจุบันกล้าทดลองมากขึ้น ทั้งการใช้เสียงร้องประสานแบบโบราณ ผสมกับสังเคราะห์เสียงสมัยใหม่ หรือการใช้สเปเชียลเอฟเฟกต์เสียงเป็นพื้นหลังเล็กๆ เพื่อเพิ่มความตึงเครียด ฉากดวลบางฉากที่ฉันดูล่าสุด เพลงประกอบดันอารมณ์จนทำให้เทคนิคการถ่ายทำและคิวบู๊ดูมีน้ำหนักขึ้นอีกเท่าตัว สรุปคือ ถ้าคำถามคือซีรีส์กำลังภายในใหม่มีเพลงประกอบโดดเด่นไหม คำตอบของฉันคือใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกเรื่องจะสำเร็จ บทเพลงที่โดดเด่นต้องมาจากการเข้าใจเนื้อหาและตัวละครจริงๆ ไม่ใช่แค่ใส่เมโลดี้สวยๆ ลงไป เรื่องที่ทำได้ดีมักจะเป็นเรื่องที่ผู้แต่งเพลงได้มีส่วนร่วมตั้งแต่การออกแบบคาแรคเตอร์ ทำให้เพลงกลายเป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่องมากกว่าของตกแต่งเท่านั้น