ทศกัณฐ์มีเมียกี่คนในวรรณคดีฉบับโบราณ

นึกไม่ถึงว่าฉบับละครเวทีหรือภาพยนตร์ของเรื่องนี้จะเล่นกับหัวข้อนี้ได้หลากหลายขนาดนี้ ผมมักเห็นว่าเวอร์ชันที่ยึดตามโครงเรื่องดั้งเดิมมักให้ความสำคัญกับภรรยาหลักเพียงคนเดียว นั่นคือ 'ม้านโดดารี' (Mandodari) ซึ่งถูกวางบทให้เป็นคู่ตรงข้ามทางศีลธรรมกับทศกัณฐ์ และฉากที่ทั้งคู่เผชิญหน้ามักใช้เพื่อสื่อความขัดแย้งภายในใจของตัวร้ายแทนการโชว์จำนวนเมียแบบเป็นบัญชีรายชื่อ ในทางกลับกัน ละครเวทีฟอร์มใหญ่หรือโชว์ที่เน้นความอลังการบางครั้งใส่ภรรยาจำนวนหนึ่งเป็นองค์ประกอบของฉากเพื่อแสดงพลังหรือฐานะของทศกัณฐ์ การมีคณะหญิงสาวเป็นฉากหลังช่วยสร้างอิมแพ็คให้ตัวละครดูมีอำนาจและหรูหรา แต่บ่อยครั้งชื่อนางเหล่านั้นไม่ได้ลงลึก เหมือนเป็นคอสตูมและคอรัสมากกว่าตัวละครที่มีบทบาท สรุปแบบไม่เป็นพิธีการเลยก็คือ จำนวนเมียของทศกัณฐ์ในละครเวที/หนังเปลี่ยนไปตามจุดประสงค์ของผู้สร้าง: ถ้าต้องการโฟกัสความสัมพันธ์และจริยธรรม ก็มักยกขึ้นมาเป็นหนึ่งคน ถ้าต้องการโชว์ยิ่งใหญ่ก็อาจใช้เป็นกลุ่มเพื่อเพิ่มภาพลักษณ์ เห็นแบบนี้แล้วก็ชอบที่แต่ละเวอร์ชันเลือกเล่าในมุมต่าง ๆ ให้เห็นความซับซ้อนของตัวละคร

เรื่องภรรยาของทศกัณฐ์มักจะเป็นเรื่องที่คนโบราณและนักเล่าเล่าไม่เหมือนกันไปตามท้องถิ่นและต้นฉบับที่อ่าน ผมมองว่าแหล่งที่คนไทยจะนึกถึงทันทีคือฉบับต้นกำเนิดภาษาสันสกฤตอย่าง 'Ramayana' ของวาลมีกิ ซึ่งในฉบับหลักจะให้ความสำคัญกับภรรยาหลักคนหนึ่งคือ 'มณฑารี' (Mandodari) แต่ตัวบทดั้งเดิมไม่ได้แจกแจงชื่อภรรยาจำนวนมากอย่างชัดเจน มีกล่าวถึงอีกชื่อหนึ่งที่ปรากฏในบางฉบับคือ 'ธัญามาลินี' (Dhanyamalini) แต่นอกนั้นรายละเอียดมักเปลี่ยนไปตามพงศาวดารและปกรณัมต่าง ๆ เมื่อมาอ่านฉบับนิทานท้องถิ่นหรือคัมภีร์ต่อมา ผมพบว่าเลขจำนวนภรรยาของทศกัณฐ์ไม่ตายตัว บางแหล่งบอกว่ามีภรรยาหลายคนเป็นกลุ่ม บางแหล่งเรียกเพียงไม่กี่ชื่อ แต่สิ่งที่ยืนหนึ่งคือมณฑารีมักถูกยกให้เป็นพระชายาใหญ่ที่มีบุคลิกเฉียบแหลมและจริยธรรม ซึ่งภาพนี้แพร่หลายทั้งในนิทานและละครเวที ทำให้ผมคิดว่าแท้จริงแล้วการตั้งจำนวนที่แน่นอนอาจจะไม่สำคัญเท่ากับบทบาทของผู้หญิงเหล่านั้นในเรื่อง

ในต้นฉบับสันสกฤตของเรื่อง 'Ramayana' ชื่อภรรยาที่โดดเด่นที่สุดของทศกัณฐ์คือ 'มัณฑนรี' ซึ่งถูกวางเป็นพระชายาหลักและเป็นภาพลักษณ์ของความงดงามและความเมตตา พอไปอ่านฉบับโบราณอื่น ๆ จะเจอชื่อ 'ธัญมาลินี' ปรากฏในบางพงศาวลีหรือปฐมภูมิของเรื่องราว แต่องค์พระราชบัลลังก์ของทศกัณฐ์ในต้นฉบับไม่ได้ให้บัญชีจำนวนภรรยาอย่างชัดเจน ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้คำตอบไม่แน่นอนเป็นเพราะโครงเรื่องหลักสนใจปมความขัดแย้งระหว่างทศกัณฐ์กับพระรามมากกว่ารายละเอียดครอบครัว ดังนั้นบรรดานักเล่าเรื่องทั้งโบราณและสมัยใหม่มักเติมหรือปรับแต่งรายชื่อภรรยาเพื่อสร้างมิติทางอารมณ์หรือสังคมให้ตัวร้าย เห็นได้ชัดว่าต้นฉบับยืนยันเพียงคนสำคัญๆ เท่านั้น ส่วนจำนวนที่เหลือเป็นผลของการบอกเล่าท้องถิ่นและพงศาวดารที่เพิ่มองค์ประกอบในภายหลัง

ประเด็นเรื่องจำนวนเมียของทศกัณฐ์มักชวนให้ผมคิดถึงความต่างของแหล่งข้อมูลต่าง ๆ มากกว่าการปักหมุดตัวเลขเดียว ในต้นฉบับสันสกฤตอย่าง 'Ramayana' ชื่อที่เด่นที่สุดและได้รับการพูดถึงมากคือมารดาของอินทรจิต—หญิงผู้เป็นราชินีที่ฉลาดมีสติและมักเป็นเสียงเตือนใจให้เขาหยุดยั้งความโกรธ ในหลายฉบับพิโรธของทศกัณฐ์ก็ถูกเล่าโดยมีมารดาคอยท้วงติงและเตือนสติ แต่เนื้อเรื่องหลักไม่ได้ขยายบทบาทภรรยาอื่น ๆ อย่างละเอียดมากนัก เมื่อมองภาพรวมจากตำนานและปกรณัมต่าง ๆ จะเห็นว่าจำนวนเมียของทศกัณฐ์เปลี่ยนไปตามผู้เล่า บางฉบับกล่าวถึงภรรยาหลายคนที่เป็นเครื่องหมายของอำนาจและพันธมิตร บางตำนานเน้นให้ภรรยาเพียงคนเดียวหรือสองคนเป็นตัวแปรทางอารมณ์ที่สำคัญ ซึ่งทำให้บทบาทจริง ๆ ของภรรยาในเรื่องมีทั้งหน้าที่เป็นเสียงวิจารณ์ทางศีลธรรม เป็นแม่ของผู้สืบทอด และบางครั้งก็เป็นสัญลักษณ์ของโศกนาฏกรรมของตระกูล นี่คือเหตุผลที่ผมมักไม่ยึดติดกับตัวเลขเดียว แต่ชอบมองว่าแต่ละเมียมีหน้าที่เชิงธีมกับพล็อตมากกว่าเป็นตัวเลขที่ชัดเจน

ทศกัณฐ์ในฉบับ 'รามเกียรติ์' แบบไทยถูกนำเสนอให้มีพระชายาหลักเพียงไม่กี่พระองค์ โดยที่ชื่อที่คุ้นหูมากที่สุดคือ 'มณโฑดารา' ซึ่งถูกวาดให้เป็นพระชายาที่ฉลาด รอบคอบ และมีบทบาทกดดันทศกัณฐ์ด้านศีลธรรมอยู่บ่อยครั้ง จากสิ่งที่ผมอ่านและเห็นในการแสดงโขน บทบาทของมณโฑดาราจะเด่นชัดกว่าพระชายาองค์อื่นๆ และในฉบับพระราชนิพนธ์ของสมัยก่อนก็เน้นความสัมพันธ์ระหว่างทศกัณฐ์กับมณโฑดาราเป็นหลัก ทำให้ผู้อ่านไทยมักจดจำว่าเขามีเมียคนสำคัญเพียงคนเดียวหรือสองคนเท่านั้น อย่างไรก็ดี ต้นฉบับท้องถิ่นและนิทานปะปนกันก็มีการเพิ่มตัวละครเป็นพระชายาหรือเมียสมโภชขึ้นอีกหลายคน ซึ่งทำให้จำนวนดูไม่คงที่ แต่องค์ประกอบศิลปะและการเล่าเรื่องของไทยยืนยันว่ามณโฑดารายังคงเป็นพระชายาหลักที่ผู้คนจดจำมากที่สุด

การอ่านต้นฉบับสันสกฤตของ 'Ramayana' ทำให้ฉันเข้าใจชัดว่าภาพของหนุมานในแบบดั้งเดิมของอินเดียนั้นไม่ใช่ตัวละครที่มีคู่สมรสตามแบบนิทานรักทั่วไป ในคัมภีร์ของวัลมีกิ หนุมานถูกนำเสนอเป็นบุตรของอัญญา ผู้เป็นนักรบผู้มีพรสวรรค์และเป็นนักพรต ผู้ถูกยกให้เป็นรูปแบบของ 'บรมพรหมจารี' หรือผู้รักษาพรหมจรรย์ ดังนั้นในแหล่งข้อมูลหลักของอินเดีย หนุมานจึงไม่มีภริยา การเล่าเรื่องส่วนใหญ่เน้นบทบาทของเขาในฐานะผู้รับใช้และผู้ภักดีต่อพระรามมากกว่าชีวิตส่วนตัว ส่วนเรื่องบุตรที่มักถูกเล่าในท้องถิ่น เช่นการมีบุตรชื่อที่ปรากฏในตำนานท้องถิ่นของอินเดียตอนเหนือ เป็นกรณีพิเศษที่เกิดจากเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ ไม่ได้มาจากการแต่งงานอย่างเป็นทางการ นั่นทำให้คำตอบสั้นๆ สำหรับฉันคือ ในวรรณคดีอินเดียดั้งเดิม หนุมานไม่มีเมีย แต่ตำนานท้องถิ่นมีรูปแบบเล่าเรื่องที่หลากหลายซึ่งเติมสีสันให้ตัวละครได้มากกว่าในต้นฉบับ

พอได้เห็นภาพทศกัณฐ์บนจิตรกรรมฝาผนังที่วัดพระแก้วความรู้สึกแรกคือความอลังการที่ยิ่งกว่าคำบรรยาย ฉันมักเล่าให้เพื่อนฟังว่าทศกัณฐ์ใน 'รามเกียรติ์' ถูกวาดให้มีสิบเศียรและยี่สิบมือ ซึ่งภาพแบบนี้สะท้อนทั้งความเป็นเทพร้ายและความรู้ความสามารถหลายด้านของตัวละคร การมีสิบหัวและยี่สิบมือไม่ได้หมายความว่าเป็นการอวดจำนวนอย่างเดียว แต่มันคือภาษาภาพเชิงสัญลักษณ์: หัวสิบดวงสื่อถึงมิติของจิตใจ ความรู้ และบทบาทที่หลากหลาย ส่วนมือยี่สิบแสดงถึงอำนาจ การต่อสู้ และทักษะที่สามารถจัดการกับเหตุการณ์หลายอย่างพร้อมกัน ในงานวรรณกรรม ฉากที่ทศกัณฐ์ถูกล้อมรอบด้วยกองทัพและต้องเผชิญหน้ากับพระรามและหนุมาน ภาพมือที่มากมายทำให้เรารับรู้ถึงความเป็นภัยคุกคามและพลังที่ล้นจนเกือบจะเกินมนุษย์ ท้ายที่สุดฉันคิดว่าสัญลักษณ์นี้ทั้งน่าหลงใหลและเตือนใจ — แม้จะมีอำนาจมากเพียงใด ความหลงในพลังและความอยากได้ก็สามารถนำไปสู่ความล่มสลายได้ เหมือนที่เรื่องเล่าเตือนคอยเตือนใจผู้ชมผ่านภาพรวมอันยิ่งใหญ่ของทศกัณฐ์

หลายคนอาจคิดว่าต้องมีตัวเลขชัดเจน แต่วรรณคดีฉบับเก่าของ 'ขุนช้างขุนแผน' เล่าเรื่องความสัมพันธ์ของขุนแผนในแนวทางที่ไม่ตรงไปตรงมานัก ในงานฉบับต้นฉบับ ขุนแผนปรากฏความสัมพันธ์ที่เด่นชัดกับสองหญิงที่คนมักจะพูดถึงมากที่สุดคือ 'นางวันทอง' และ 'นางพิม' แต่การเรียกพวกเธอว่าเป็น "เมีย" แบบเดียวกันทั้งหมดก็ไม่น่าเหมาะ เพราะสถานะและการแต่งงานของแต่ละคนต่างกัน: นางวันทองถูกจับให้แต่งกับขุนช้างแต่มีความสัมพันธ์กับขุนแผน ส่วน 'นางพิม' ปรากฏในบทบาทที่ใกล้ชิดและยืนยงกับขุนแผนมากกว่าในบางตอน แถมยังมีบรรดาแม่บ้าน กำนัล และความสัมพันธ์ชั่วคราวที่ไม่ได้ถูกเรียกว่าเป็นภรรยาอย่างเป็นทางการ แต่มีบทบาทเป็น "คู่ครอง" ของขุนแผนตามเนื้อเรื่องและโคลงสลับ ตอนอ่านฉันชอบมองว่าคำถามเรื่องจำนวนขึ้นกับนิยามของคำว่าเมีย: นับเฉพาะคู่แต่งงานจริงหรือรวมถึงคนรักที่มีผลผูกพันทางอารมณ์และสังคมด้วย ถ้านับแค่สถานะทางการ ตัวเลขหลักๆ มักถูกย่อให้เป็นสองคน แต่ถ้านับความสัมพันธ์แบบวงกว้าง ผลลัพธ์ก็ขยับขึ้นอีก สรุปในฐานะแฟนเรื่องนี้ ฉันมักพูดว่าวรรณคดีต้นฉบับให้ภาพขุนแผนเป็นคนมีความรักหลากหลาย ไม่ใช่แค่มีเมียเป็นจำนวนคงที่อย่างเดียว มันจึงสนุกตรงที่ความไม่แน่นอนนี่แหละที่ทำให้เรื่องยังคุยกันได้ไม่รู้จบ

หลายคนมักสงสัยว่าภาพลักษณ์อันโดดเด่นของทศกัณฐ์—สิบเศียร เทพารักษ์—จริงๆ แล้วมีที่มาจากไหนใน 'รามายณะ' ต้นฉบับ ผมมักนึกถึงภาพฉากศึกที่วาดจากบทกวีสันสกฤต เพราะในฉบับโบราณที่มักถูกอ้างถึงกันมากที่สุด ทศกัณฐ์ถูกบรรยายว่าเป็นผู้มีสิบเศียรและยี่สิบมือ (ในภาษาสันสกฤตบางครั้งใช้คำว่า 'विंशतिभुज' เพื่อสื่อถึงแขนยี่สิบ) ซึ่งการมีหลายมือเป็นสัญลักษณ์ทางวรรณกรรมและศาสนาเพื่อแสดงถึงอำนาจและศักยภาพในการรบมากกว่าการเป็นคำอธิบายตามตัวอักษรอย่างเดียว เมื่อลองไล่ดูรายละเอียดจากฉากต่างๆ ใน 'รามายณะ' ฉบับสันสกฤต ผมพบว่าการบรรยายถึงแขนของทศกัณฐ์มักรวมอยู่ในพรรณนาเกี่ยวกับพละกำลังและยุทธวิธี ไม่ได้มีการย้ำเสมอไปว่าทุกฉากเขาจะใช้ยี่สิบมือจริงๆ งานวรรณกรรมยุคกลางทางอินเดียและงานประติมากรรมก็ตีความต่างกันไปเหมือนกัน—บางชิ้นเน้นหัวสิบเพื่อสื่อถึงความเฉลียวฉลาดหลายด้าน ขณะที่บางชิ้นเพิ่มแขนหลายคู่เพื่อเน้นพลังทำลายล้าง ซึ่งผมคิดว่ามันสะท้อนความหลากหลายของการตีความตำนานในแต่ละภูมิภาคและยุคสมัย ในฐานะคนที่ชอบอ่านหลายฉบับ ผมจึงมองว่าคำตอบตรงๆ ก็คือ: ต้นฉบับสันสกฤตที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดระบุถึงแขนยี่สิบ แต่ภาพแทนและการตีความในวัฒนธรรมท้องถิ่นอาจลดหรือเพิ่มจำนวนแขนตามความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่ต้องการสื่อ การยึดถือตัวเลขอย่างเคร่งครัดไม่ได้ทำให้เรื่องราวน่าสนใจกว่าการเข้าใจว่าทศกัณฐ์ถูกสร้างขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ของความท้าทายและความชั่วร้ายที่พระรามต้องเผชิญ—และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ตำนานนี้ยังคงมีเสน่ห์สำหรับผม

ฉันเคยสงสัยเรื่องจำนวนมือของทศกัณฐ์จนกลายเป็นประเด็นคุยกับเพื่อนๆ ในวงสนทนาประวัติศาสตร์นิทานมาแล้วหลายครั้ง มุมมองที่ได้รับการอ้างอิงบ่อยจากนักวิชาการสายโบราณคดีและปราชญ์ด้านวรรณคดีอินเดียคือทศกัณฐ์หรือ 'ราวณะ' ในต้นฉบับภาษาสันสกฤตมักถูกบรรยายว่าเป็นผู้มีสิบหน้าและจำนวนแขนหลายข้าง โดยเฉพาะในงานเชิงพุทธปกรณัมและปุราณะหลายฉบับ นักวิชาการมักอธิบายภาพพจน์นี้ว่าเป็นสิบหัวกับยี่สิบแขน — นัยหนึ่งเพื่อสื่อถึงอำนาจมหาศาลและความสามารถรอบด้านของตัวร้าย ในงานประติมากรรมและจิตรกรรมโบราณของอินเดียก็พบงานที่แสดงทศกัณฐ์แบบมีแขนหลายคู่ จัดวางเป็นพัดหรือแผ่รัศมีรอบตัว ซึ่งนักวิชาการมองว่าเป็นการยืดขยายภาพสัญลักษณ์ให้เด่นชัดขึ้น ภาพรวมที่ได้ยินบ่อยจากการอ่านงานศึกษาคือจำนวนแขนที่มากกว่าเพียงสองข้างไม่ได้เป็นแค่ความประหลาดทางกายภาพ แต่เป็นภาษาสัญลักษณ์ที่สืบทอดผ่านวรรณกรรมและศิลปะ ซึ่งทำให้หลายงานวิจัยสรุปเชิงอธิบายว่าแบบนิยมในแหล่งดั้งเดิมมักบอกว่าเป็นสิบหัวกับยี่สิบมือมากกว่าจะเป็นสภาพบุคคลธรรมดาๆ แบบสองแขน