ทศกัณฐ์มีเมียกี่คนตามรามเกียรติ์ฉบับไทย

การอ่าน 'รามายณะ' ฉบับโบราณทำให้เห็นว่าคำตอบเรื่องจำนวนภรรยาของทศกัณฐ์ไม่เคยมีตัวเลขเดียวตายตัว ในแหล่งดั้งเดิมอย่าง 'รามายณะ' ของวัลมีกี จะให้ความสำคัญกับมณโฑดรีในฐานะพระชายาหลักของทศกัณฐ์อย่างชัดเจน ฉบับนั้นไม่ได้เน้นการนับจำนวนภรรยาเป็นประเด็นสำคัญ ดังนั้นถ้าจะตอบแบบเคร่งครัดคือมีมณโฑดรีเป็นภรรยาที่เด่นที่สุด แต่ไม่ได้หมายความว่าทศกัณฐ์ไม่มีภรรยาคนอื่นหรือคนรับใช้ที่ทำหน้าที่เหมือนภรรยาในบริบทราชสำนัก มุมมองเชิงประวัติศาสตร์และวรรณกรรมชี้ว่าการกำหนดจำนวนมักขึ้นกับผู้เล่าและภูมิภาค: บางฉบับจะเอ่ยถึงภรรยารายอื่นอย่างสั้น ๆ หรือกล่าวถึงนางเป็นกลุ่ม ในขณะที่ฉบับอื่นใช้การกล่าวถึงภรรยาเพื่อสะท้อนอำนาจและฐานะของทศกัณฐ์มากกว่าจะเป็นสถิติเชิงตัวเลขโดยตรง ฉันมองว่าการยอมรับความไม่แน่นอนตรงนี้ช่วยให้เราเข้าใจความหมายเชิงวรรณศิลป์ของตัวละครมากขึ้น

ไม่มีเมียเลยในต้นฉบับของ 'รามายณะ' — หนุมานถูกบรรยายว่าเป็นมหาบทบุรุษผู้ถือพรหมจรรย์ตลอดชีวิตและมอบตัวเพื่อภารกิจของศรัทธาและการรับใช้ ฉันอ่านฉบับโบราณและติดตามการแปลหลายฉบับมาแล้ว จะบอกว่าในแหล่งดั้งเดิมของชาวฮินดู หนุมานปรากฏตัวในฐานะผู้ที่ไม่มีภรรยา ไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกแบบคู่ครองในเรื่องราวหลัก ความโดดเด่นของเขาอยู่ที่ความจงรักภักดีต่อพระราม ความกล้าหาญ และพลังเหนือมนุษย์ ซึ่งเป็นแกนกลางของนิทานมากกว่าการมีครอบครัว ภาพของหนุมานที่เป็นพรหมจรรย์นี้สะท้อนทั้งบทกวีและบทละครสมัยโบราณ ที่เน้นภารกิจและความบริสุทธิ์ของหัวใจมากกว่าชีวิตส่วนตัว ฉะนั้นเมื่อเจอเล่าต่อหรือปรับเปลี่ยนท้องถิ่น เช่นนิทานพื้นบ้านที่เติมตัวละครบุตรหรือตำนานรักให้เขา นั่นคือการขยายองค์ประกอบเชิงพื้นบ้าน ไม่ใช่เนื้อหาต้นฉบับโดยตรง — นี่คือเหตุผลที่ฉันมักบอกเพื่อน ๆ ว่าในหนังสือเก่าแก่ดั้งเดิม หนุมานไม่มีเมีย

เรื่องภรรยาของทศกัณฐ์มักจะเป็นเรื่องที่คนโบราณและนักเล่าเล่าไม่เหมือนกันไปตามท้องถิ่นและต้นฉบับที่อ่าน ผมมองว่าแหล่งที่คนไทยจะนึกถึงทันทีคือฉบับต้นกำเนิดภาษาสันสกฤตอย่าง 'Ramayana' ของวาลมีกิ ซึ่งในฉบับหลักจะให้ความสำคัญกับภรรยาหลักคนหนึ่งคือ 'มณฑารี' (Mandodari) แต่ตัวบทดั้งเดิมไม่ได้แจกแจงชื่อภรรยาจำนวนมากอย่างชัดเจน มีกล่าวถึงอีกชื่อหนึ่งที่ปรากฏในบางฉบับคือ 'ธัญามาลินี' (Dhanyamalini) แต่นอกนั้นรายละเอียดมักเปลี่ยนไปตามพงศาวดารและปกรณัมต่าง ๆ เมื่อมาอ่านฉบับนิทานท้องถิ่นหรือคัมภีร์ต่อมา ผมพบว่าเลขจำนวนภรรยาของทศกัณฐ์ไม่ตายตัว บางแหล่งบอกว่ามีภรรยาหลายคนเป็นกลุ่ม บางแหล่งเรียกเพียงไม่กี่ชื่อ แต่สิ่งที่ยืนหนึ่งคือมณฑารีมักถูกยกให้เป็นพระชายาใหญ่ที่มีบุคลิกเฉียบแหลมและจริยธรรม ซึ่งภาพนี้แพร่หลายทั้งในนิทานและละครเวที ทำให้ผมคิดว่าแท้จริงแล้วการตั้งจำนวนที่แน่นอนอาจจะไม่สำคัญเท่ากับบทบาทของผู้หญิงเหล่านั้นในเรื่อง

นึกไม่ถึงว่าฉบับละครเวทีหรือภาพยนตร์ของเรื่องนี้จะเล่นกับหัวข้อนี้ได้หลากหลายขนาดนี้ ผมมักเห็นว่าเวอร์ชันที่ยึดตามโครงเรื่องดั้งเดิมมักให้ความสำคัญกับภรรยาหลักเพียงคนเดียว นั่นคือ 'ม้านโดดารี' (Mandodari) ซึ่งถูกวางบทให้เป็นคู่ตรงข้ามทางศีลธรรมกับทศกัณฐ์ และฉากที่ทั้งคู่เผชิญหน้ามักใช้เพื่อสื่อความขัดแย้งภายในใจของตัวร้ายแทนการโชว์จำนวนเมียแบบเป็นบัญชีรายชื่อ ในทางกลับกัน ละครเวทีฟอร์มใหญ่หรือโชว์ที่เน้นความอลังการบางครั้งใส่ภรรยาจำนวนหนึ่งเป็นองค์ประกอบของฉากเพื่อแสดงพลังหรือฐานะของทศกัณฐ์ การมีคณะหญิงสาวเป็นฉากหลังช่วยสร้างอิมแพ็คให้ตัวละครดูมีอำนาจและหรูหรา แต่บ่อยครั้งชื่อนางเหล่านั้นไม่ได้ลงลึก เหมือนเป็นคอสตูมและคอรัสมากกว่าตัวละครที่มีบทบาท สรุปแบบไม่เป็นพิธีการเลยก็คือ จำนวนเมียของทศกัณฐ์ในละครเวที/หนังเปลี่ยนไปตามจุดประสงค์ของผู้สร้าง: ถ้าต้องการโฟกัสความสัมพันธ์และจริยธรรม ก็มักยกขึ้นมาเป็นหนึ่งคน ถ้าต้องการโชว์ยิ่งใหญ่ก็อาจใช้เป็นกลุ่มเพื่อเพิ่มภาพลักษณ์ เห็นแบบนี้แล้วก็ชอบที่แต่ละเวอร์ชันเลือกเล่าในมุมต่าง ๆ ให้เห็นความซับซ้อนของตัวละคร

ประเด็นเรื่องจำนวนเมียของทศกัณฐ์มักชวนให้ผมคิดถึงความต่างของแหล่งข้อมูลต่าง ๆ มากกว่าการปักหมุดตัวเลขเดียว ในต้นฉบับสันสกฤตอย่าง 'Ramayana' ชื่อที่เด่นที่สุดและได้รับการพูดถึงมากคือมารดาของอินทรจิต—หญิงผู้เป็นราชินีที่ฉลาดมีสติและมักเป็นเสียงเตือนใจให้เขาหยุดยั้งความโกรธ ในหลายฉบับพิโรธของทศกัณฐ์ก็ถูกเล่าโดยมีมารดาคอยท้วงติงและเตือนสติ แต่เนื้อเรื่องหลักไม่ได้ขยายบทบาทภรรยาอื่น ๆ อย่างละเอียดมากนัก เมื่อมองภาพรวมจากตำนานและปกรณัมต่าง ๆ จะเห็นว่าจำนวนเมียของทศกัณฐ์เปลี่ยนไปตามผู้เล่า บางฉบับกล่าวถึงภรรยาหลายคนที่เป็นเครื่องหมายของอำนาจและพันธมิตร บางตำนานเน้นให้ภรรยาเพียงคนเดียวหรือสองคนเป็นตัวแปรทางอารมณ์ที่สำคัญ ซึ่งทำให้บทบาทจริง ๆ ของภรรยาในเรื่องมีทั้งหน้าที่เป็นเสียงวิจารณ์ทางศีลธรรม เป็นแม่ของผู้สืบทอด และบางครั้งก็เป็นสัญลักษณ์ของโศกนาฏกรรมของตระกูล นี่คือเหตุผลที่ผมมักไม่ยึดติดกับตัวเลขเดียว แต่ชอบมองว่าแต่ละเมียมีหน้าที่เชิงธีมกับพล็อตมากกว่าเป็นตัวเลขที่ชัดเจน

พูดถึงเรื่องหนุมานในคติพื้นบ้านไทย มันไม่ได้เป็นคำตอบเดียวที่ตายตัวเลย และผมมองว่านั่นคือเสน่ห์ของเรื่องเล่าเหล่านี้ ในแง่เปรียบเทียบ ผมชอบชี้ให้เห็นความต่างระหว่างต้นฉบับอินเดียกับเวอร์ชันไทย: ใน 'รามายณะ' ฉบับโบราณ หนุมานถูกวาดภาพเป็นผู้ปฏิญาณตนว่าเป็นพราหมณ์หรือฤๅษีจรจัดที่มีภารกิจมากกว่าจะมีครอบครัว แต่เมื่อเรื่องเล่านั้นเดินทางเข้ามาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ความหมายต่าง ๆ ถูกเติมเข้ามา บางท้องถิ่นเพิ่มเรื่องราวความรัก เช่นการพบกับนางเงือกที่เรียกกันว่า 'สุวรรณมาลี' ซึ่งกลายเป็นคู่รักหรือพันธะชั่วคราวในนิทานพื้นบ้าน สรุปแบบที่ผมเห็นคือ ไม่มีตัวเลขแน่นอนในคติพื้นบ้านไทย — บางเวอร์ชันว่าไม่มีภรรยาเลย บางเวอร์ชันพูดถึงคนรักเพียงคนเดียว บางเวอร์ชันขยายเป็นหลายคนตามการผนวกตำนานท้องถิ่น ซึ่งสะท้อนถึงการปรับตัวของเรื่องเล่าตามชุมชนและศิลปะการแสดงอย่าง 'รามเกียรติ์' มากกว่าจะเป็นข้อเท็จจริงเชิงประวัติศาสตร์แบบเดียว ความหลากรสนี้ทำให้เรื่องหนุมานในบ้านเราน่าสนใจอยู่เสมอ

ในต้นฉบับสันสกฤตของเรื่อง 'Ramayana' ชื่อภรรยาที่โดดเด่นที่สุดของทศกัณฐ์คือ 'มัณฑนรี' ซึ่งถูกวางเป็นพระชายาหลักและเป็นภาพลักษณ์ของความงดงามและความเมตตา พอไปอ่านฉบับโบราณอื่น ๆ จะเจอชื่อ 'ธัญมาลินี' ปรากฏในบางพงศาวลีหรือปฐมภูมิของเรื่องราว แต่องค์พระราชบัลลังก์ของทศกัณฐ์ในต้นฉบับไม่ได้ให้บัญชีจำนวนภรรยาอย่างชัดเจน ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ทำให้คำตอบไม่แน่นอนเป็นเพราะโครงเรื่องหลักสนใจปมความขัดแย้งระหว่างทศกัณฐ์กับพระรามมากกว่ารายละเอียดครอบครัว ดังนั้นบรรดานักเล่าเรื่องทั้งโบราณและสมัยใหม่มักเติมหรือปรับแต่งรายชื่อภรรยาเพื่อสร้างมิติทางอารมณ์หรือสังคมให้ตัวร้าย เห็นได้ชัดว่าต้นฉบับยืนยันเพียงคนสำคัญๆ เท่านั้น ส่วนจำนวนที่เหลือเป็นผลของการบอกเล่าท้องถิ่นและพงศาวดารที่เพิ่มองค์ประกอบในภายหลัง

จิตรกรรมฝาผนังเก่าๆ ในวัดมักจะวาด 'ทศกัณฐ์' ให้มีแขนมากมาย ประเด็นที่ผมชอบพูดคุยกับเพื่อนคือจำนวนมือของเขาในงานต่างๆ ไม่คงที่ แต่ภาพที่เป็นแบบแผนนั้นมักจะเห็นเขามีมือมากกว่าคนธรรมดาอย่างชัดเจน ในหลายผลงานสมัยโบราณโดยเฉพาะฉากรบหรือฉากโชว์อำนาจ มักจะวาด 'ทศกัณฐ์' ไว้เป็นสิบหน้าและยี่สิบมือ สัญลักษณ์เช่นนี้สืบทอดมาจากต้นแบบฮินดูที่ต้องการสื่อถึงอำนาจและความสามารถเหนือมนุษย์ เมื่อมองฉากในพระอุโบสถวัดพระศรีรัตนศาสดารามผมเห็นการใช้มือจำนวนมากทำให้ท่าทางดราม่าและเคลื่อนไหวได้หลายทิศทาง จังหวะสายตาและแสงเงาทำงานร่วมกับแขนที่เพิ่มขึ้นเพื่อบอกเล่าเรื่องราวอย่างมีพลัง ด้านอื่นๆ ก็มีความหลากหลาย บางช่างภาพหรือช่างเขียนเลือกลดจำนวนแขนลงเหลือสิบหรือแปดข้างเพื่อให้คอมโพสชั่นสมดุลหรือเน้นการเคลื่อนไหวเพียงด้านเดียว โดยส่วนตัวแล้ว ผมมองว่าทศกัณฐ์ที่มียี่สิบมือยังคงให้ความรู้สึกมหึมาและเหมาะกับการเล่าเรื่องแบบมหากาพย์ แต่องค์ประกอบและบริบทของภาพเป็นตัวกำหนดว่าแต่ละชิ้นจะเลือกสื่ออย่างไร การได้ยืนดูงานจริงๆ ทำให้เข้าใจถึงเหตุผลทางศิลป์และความเชื่อที่อยู่เบื้องหลังการเลือกจำนวนมือในแต่ละผลงาน

ทศกัณฐ์ในรามเกียรติ์เป็นตัวละครที่ซับซ้อนมากกว่าที่คนทั่วไปเข้าใจ แท้จริงแล้วก่อนจะมาเป็นยักษ์กุมพิภพกรุงลงกา เขาเคยเป็นเทวดาชื่อท้าวลัสเตียน มีกำเนิดจากเทพบุตรที่ถูกสาปให้มาเกิดเป็นยักษ์เพราะทำผิดกฎสวรรค์ ความขัดแย้งระหว่างเขากับพระรามจึงไม่ใช่แค่การต่อสู้ระหว่างความดีกับความชั่ว แต่สะท้อนการชดใช้กรรมจากชาติก่อน สิ่งที่คนมักมองข้ามคือทศกัณฐ์มีคุณสมบัติของผู้ปกครองที่ดีในบางด้าน เขาสร้างกรุงลงกาให้เจริญรุ่งเรือง มีความรู้ด้านศิลปะการดนตรีระดับเทพ (จนได้ฉายา 'ทศคีรีวัน') และมีความรักครอบครัวจริงใจ การที่เขาขโมยนางสีดามาจึงไม่ใช่แค่กิเลสตัณหา แต่เป็นส่วนหนึ่งของความขัดแย้งในสัจธรรมที่ว่า 'ทำไมผู้มีความรู้ความสามารถถึงต้องพินาศเพราะความหลง'

หลายคนมักสงสัยว่าภาพลักษณ์อันโดดเด่นของทศกัณฐ์—สิบเศียร เทพารักษ์—จริงๆ แล้วมีที่มาจากไหนใน 'รามายณะ' ต้นฉบับ ผมมักนึกถึงภาพฉากศึกที่วาดจากบทกวีสันสกฤต เพราะในฉบับโบราณที่มักถูกอ้างถึงกันมากที่สุด ทศกัณฐ์ถูกบรรยายว่าเป็นผู้มีสิบเศียรและยี่สิบมือ (ในภาษาสันสกฤตบางครั้งใช้คำว่า 'विंशतिभुज' เพื่อสื่อถึงแขนยี่สิบ) ซึ่งการมีหลายมือเป็นสัญลักษณ์ทางวรรณกรรมและศาสนาเพื่อแสดงถึงอำนาจและศักยภาพในการรบมากกว่าการเป็นคำอธิบายตามตัวอักษรอย่างเดียว เมื่อลองไล่ดูรายละเอียดจากฉากต่างๆ ใน 'รามายณะ' ฉบับสันสกฤต ผมพบว่าการบรรยายถึงแขนของทศกัณฐ์มักรวมอยู่ในพรรณนาเกี่ยวกับพละกำลังและยุทธวิธี ไม่ได้มีการย้ำเสมอไปว่าทุกฉากเขาจะใช้ยี่สิบมือจริงๆ งานวรรณกรรมยุคกลางทางอินเดียและงานประติมากรรมก็ตีความต่างกันไปเหมือนกัน—บางชิ้นเน้นหัวสิบเพื่อสื่อถึงความเฉลียวฉลาดหลายด้าน ขณะที่บางชิ้นเพิ่มแขนหลายคู่เพื่อเน้นพลังทำลายล้าง ซึ่งผมคิดว่ามันสะท้อนความหลากหลายของการตีความตำนานในแต่ละภูมิภาคและยุคสมัย ในฐานะคนที่ชอบอ่านหลายฉบับ ผมจึงมองว่าคำตอบตรงๆ ก็คือ: ต้นฉบับสันสกฤตที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดระบุถึงแขนยี่สิบ แต่ภาพแทนและการตีความในวัฒนธรรมท้องถิ่นอาจลดหรือเพิ่มจำนวนแขนตามความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่ต้องการสื่อ การยึดถือตัวเลขอย่างเคร่งครัดไม่ได้ทำให้เรื่องราวน่าสนใจกว่าการเข้าใจว่าทศกัณฐ์ถูกสร้างขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ของความท้าทายและความชั่วร้ายที่พระรามต้องเผชิญ—และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ตำนานนี้ยังคงมีเสน่ห์สำหรับผม