Novel & Cerita หลังจากคุณเพ่ยแต่งงานกับสาวอ้วน 200 ชั่ง

หญิงสาวในอาภรณ์สีเฝิ่นหงยิ้มเอ่ย “เพคะ หม่อมฉันรู้จักกับองครักษ์ฉางมาก่อน ตอนที่เขาแต่งงานกับสาวใช้ของหม่อมฉัน เสียดายที่หม่อมฉันติดตามเป่ยหนานอ๋องกลับเมืองหลวงจึงมิได้อยู่ร่วมดื่มสุรามงคล” สีหน้าของฉางซื่อหลางเปลี่ยนเล็กน้อยเมื่อนึกถึงงานแต่งงานที่ชวนอัปย�

ประมุขของบ้านยินดีที่ลูกสาวจะมีคนดี ๆ เข้ามาดูแลเขาเสียภรรยาไปตั้งแต่จ้าวหม่านฟางยังเด็กจึงดูแลลูกทั้งสองมาลำพังและไม่คิดจะแต่งงานใหม่ หลังจากนั้นไม่กี่วันหยางเพ่ยตงจึงพาหญิงสาวไปถ่ายรูปแต่งงานเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก ช่วงนี้หญิงสาววิ่งวุ่นเพราะทั้งเลือกการ์ดง านแต่งและเลือดชุดเจ้าสาว แค่อยากได้อะไรชายหนุ่มก็ประเคนมาให้ทันที

ภายในงานเลี้ยงจวนเสนาบดีต้วน เสวียนเฟยหลงแทบจะสิงกายภรรยาอยู่แล้ว ความงามอันโดดเด่นที่เคยมี บัดนี้มันเพิ่มเติมเพราะการตั้งครรภ์ ทำให้ภรรยาของเขาชวนมองกว่าที่เคยขึ้นอีกหลายเท่านัก “อย่าได้ยั่วยวนบุรุษอื่นต่อหน้าสามีเช่นนี้นะ หลิวเพ่ยเพ่ย” “เช่นนั้นท่านแม่ทัพ ก็หันไปทางอื่นสิเจ้าค่ะ จะได้มิเห็น อีกอย่างข้าแค่ส่งยิ้มตามมารยาท มิได้ทำอย่างที่ท่านกล่าวหาสักนิด”

เมื่อกลับมาจากตรวจกิจการที่เมืองอื่น ก็ได้ยินว่าเพ่ยอันแต่งงานแล้วกับอ๋องอี้เหวินที่ถูกเนรเทศมาอยู่ที่จวนร้างท้ายตลาดนี้ ทำให้เขายิ่งทั้งเสียดายและเป็นห่วงนางมากจึงได้รีบรุดมาที่นี่ ระหว่างที่สองหนุ่มสองพูดคุยกันเบาๆที่ใต้ต้นไม้หน้าจวน ก็มีสายตาคมคู่หนึ่งแอบมองลอดออกมา

ที่ลำบากทำงานหนักมานานหลายปี พอฟางเฟยเห็นไป่ฉิงแล้วกลับรู้สึกโมโห พวกเขาสองคนต่างก็ทำงานหนักเหมือนกัน แต่ผิวพรรณของไป่ฉิงยังสวย ยังขาวผ่องอยู่เลย ดูแตกต่างจากหล่อนมา ยิ่งคิดฟางเฟยก็ยิ่งโกรธ แต่ว่า...ตอนนี้หล่อนได้แต่งงานกับหลิวเทียนแล้ว ไม่ต้องลำบากออกไ ปทำงานที่ทุ่งอีก อยู่ที่บ้านหล่อนจะบำรุงผิวให้ดีกว่านี้ จะต้องสวยกว่าไป่ฉิงให้ได้

“ค่ะ” ถึงงานแต่งงานของโจวอวี๋ชูกับเฟิงอวิ๋นเฉียนจะจบลงไปแบบลวก ๆ แต่ก่อนงานแต่งงาน เธอได้ไปจดทะเบียนสมรสกับเฟิงอวิ๋นเฉียนไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้น ตอนนี้เธอคือคุณนายเฟิงอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

จ้าวเฟยหย่งพูดตรงๆ หลานสาวของเซียวจิ้งแต่งงานกับหานอี้ สองพี่น้องจึงมีฐานะเป็นหลานสาวของเซียวอวึ้หรานและฮองเฮา "เสด็จน้า ข้าไม่เอาไหนฝึกตั้งหลายปียังไม่คืบหน้าเลย"จิงอี้งอแง "แค่นี้ก็เก่งแล้ว ปกป้องคนที่รักได้เจ้าก็เก่งมากแล้ว เพิ่งแต่งงานเมื่อคืนเป็นผู้ให ญ่แล้วห้ามงอแง"

เหอหย่งหมิงจึงสอบถามจากเพื่อนบ้านใกล้กัน จึงได้รู้ว่า หลังจากที่เพ่ยจีแต่งงานกับเขาจนได้เป็นฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ นางก็ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ใช้ชีวิตหรูหราราวกับเป็นฮองเฮา วันๆ เอาแต่ใช้อำนาจข่มเหงผู้คนในบ้านบิดาของนางกับภรรยาใหม่ของบิดาจนหนำใจ สร้างความวุ่นวายให้ค รอบครัวบิดาจนระส่ำบ้านแตก กระทั่งเด็กเล็กตาดำๆ ก็ไม่เว้น

เจียงหว่านหนิงมองสภาพชายหนุ่มที่ต่างจากที่นางคิดเอาไว้มาก ในนิยายบบรรยายเอาไว้จนนางคิดว่าสาหัสใกล้สิ้นใจเสียอีก แล้วดูเขาตอนนี้ไม่ต่างจากคนปกติเลย นางควรจะทำอย่างไรดี ทักทายเขาหรือเรียกเขาว่าอะไร ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมหลังพิธีแต่งงานเสร็จสิ้นเขาก็จากไปทันที ยัง ไม่รู้เลยว่าต้องเรียกสามีคนนี้ว่าอย่างไร “สหายนี่เจ้าแต่งงานแล้วจริงเหรอ แล้วนี่...ภรรยาของเจ้า?” หยางเพ่ยอวี่ยังไม่หายตกใจ เขาสะกิดสหายและถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง โดยเฉพาะหญิงงามตรงหน้าที่หากไม่ใช่ภรรยาของสหายละก็ เขาจะต่อแถวสู่ขอกลับจวนโหว

เวินเหลียงกัดฟันแล้วเบือนสายตาไปทางอื่น อันที่จริงก่อนแต่งงานก็ไม่ได้ใหญ่อะไรขนาดนั้นหรอก แต่พอหลังแต่งงานก็ค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น เมื่อทั้งสองคนดื่มชานมเสร็จ ก็พากันจูงมือเดินออกจากร้านน้ำชาไป และขึ้นบันไดเลื่อนไปที่ชั้นสาม