นักวิจารณ์เทียบ เมิ่ ง จื่ อ อี้ ผลงาน กับงานของใครได้บ้าง?

โทนภาพซับซ้อนและชวนฝันคือสิ่งที่ฉันอยากเห็นเมื่อคิดถึงการยก 'เมิ่ ง จื่ อ อี้' ขึ้นจอใหญ่ ความรู้สึกแบบกึ่งนิยายกึ่งความจริงสามารถถูกถ่ายทอดด้วยภาพนิ่งที่ยาวนาน เสียงรอบตัวที่ใส่รายละเอียด และการใช้สีเป็นสัญลักษณ์ เหมือนที่ฉันเคยหลงใหลในฉากบางฉากของ 'Spirited Away' ที่ใช้การเคลื่อนไหวช้าๆ เพื่อสร้างบรรยากาศเหนือจริง ฉากที่ควรเก็บไว้ไม่ใช่แค่เหตุการณ์สำคัญ แต่คือช่วงเวลาที่ตัวละครนิ่งแล้วโลกเปลี่ยนไปเล็กน้อย การตัดต่อแบบไม่เป็นเชิงเส้นจะทำให้ผู้ชมรู้สึกเหมือนกำลังประกอบความทรงจำไปพร้อมกับตัวละคร ฉันชอบความคิดที่จะให้บางส่วนของเรื่องยังคงปล่อยให้ผู้ชมตีความเองมากกว่าจะอธิบายให้ชัดเหมือนหนังพ่อมดฉาบฉวย สไตล์การถ่ายทำแนวใกล้ชิดกับตัวละคร ใช้เลนส์ยาว การจับแสงเงาที่ละมุน จะช่วยเน้นอารมณ์ภายใน ในขณะเดียวกันก็ต้องระวังไม่ให้หนังช้าเกินจนสูญเสียจังหวะของเรื่องราว สุดท้ายฉันเชื่อว่าดนตรีและเสียงบรรยากาศต้องเป็นผู้เล่าเรื่องคู่กับภาพ เสียงธรรมชาติเบลนด์กับเมโลดี้ที่ซ่อนความเศร้า-หวัง จะทำให้ฉากสวยๆ ของหนังกลายเป็นความทรงจำที่อยู่กับผู้ชมหลังออกจากโรง ถ้าทำได้แบบนี้ ผลงานจะกลายเป็นภาพยนตร์ที่ทั้งสวยและมีน้ำหนักในหัวใจคนดู

เราเชื่อว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่ชอบหยิบผลงานที่แสดงมิติอารมณ์ลึกและการเปลี่ยนแปลงตัวละครของเมิ่งจื่ออี้มาพูดถึงเป็นอันดับต้น ๆ เพราะงานแบบนั้นมักโชว์เทคนิคการแสดงละเอียด ๆ ที่ยากจะทำให้คนดูเชื่อได้ การเล่นที่เน้นความเงียบ ความเห็นละเอียดอ่อนในสายตาและจังหวะพูดที่ไม่ต้องแสดงออกเกินจริง มักถูกยกให้เป็นผลงานที่ดีที่สุดโดยนักวิจารณ์ พวกเขาชมว่าเมิ่งจื่ออี้สามารถทำให้ฉากที่ดูธรรมดากลายเป็นฉากชวนจดจำได้ด้วยการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในน้ำเสียงหรือท่าทาง ซึ่งเป็นสิ่งที่นักแสดงบางคนทำไม่ได้ งานแนวนี้จึงมองเห็นชัดทั้งฝีมือและความกล้าลงรายละเอียด เมื่อลองมองจากมุมของคนดูและคนเขียนวิจารณ์ สิ่งที่ทำให้ผลงานชิ้นนั้นโดดเด่นไม่ใช่แค่การร้องไห้หรือฉากดราม่าใหญ่โตเท่านั้น แต่เป็นความสม่ำเสมอในการรักษาโทนของตัวละครตั้งแต่ต้นจนจบ นี่แหละที่ทำให้หลายฝ่ายนิยามว่านี่คือผลงานชิ้นเอกของเธอ เพราะมันสื่อได้ว่าศิลปินเติบโตและเข้าใจตัวบทอย่างแท้จริง — เป็นความประทับใจที่ค้างคาในใจเมื่อออกจากโรงหรือปิดหน้าจอ

เสียงร้องของพระประดิษฐ์มีเอกลักษณ์ที่อบอุ่นและลื่นไหล ทำให้รู้สึกเหมือนฟังเรื่องเล่าที่ถูกถ่ายทอดด้วยน้ำเสียงแทนคำพูด จุดเด่นคือโทนเสียงที่ไม่จัดจ้านจนบาดหู แต่มีความอิ่มของเนื้อเสียงและการออกเสียงที่ชัดเจน ถามว่าเทียบกับใครได้บ้าง ผมมองว่าองค์ประกอบหลักที่ควรเปรียบเทียบคือโทน เสน่ห์ในน้ำเสียง และการใช้ลีลาการร้องเพื่อเล่าเรื่อง มากกว่าจะจับคู่กับชื่อคนเดียวแบบตรงๆ ในเชิงไทย นิยามแบบนี้จะไปในแนวเดียวกับนักร้องอย่าง 'เบิร์ด ธงไชย' ที่มีความอบอุ่นและการถ่ายทอดอารมณ์แบบเข้าถึงง่าย หรือถ้าพูดถึงความนุ่มละมุนในการสื่อสารทางเสียง 'เบน ชลาทิศ' ก็เป็นตัวอย่างที่ดี เพราะทั้งคู่มีความสามารถในการทำให้เพลงบอกเล่าเรื่องราวอย่างเป็นธรรมชาติ การเปรียบเทียบกับศิลปินนอกประเทศช่วยขยายมุมมองได้ดีขึ้น ในระดับสากล คนที่มีสไตล์การใช้เสียงเพื่อถ่ายทอดอารมณ์อย่างเป็นธรรมชาติ เช่น 'Michael Bublé' จะมีความละมุนและควบคุมเสียงได้อย่างเรียบร้อย ในขณะที่ศิลปินอย่าง 'Josh Groban' จะเน้นความกังวาลและการไต่ระดับเสียงที่มีคุณภาพ ซึ่งถ้าวัดจากความไพเราะแบบอบอุ่น พระประดิษฐ์อาจไม่ถึงขั้นโอเปร่าเหมือน Groban แต่มีความเรียบง่ายในการสื่ออารมณ์คล้ายกับ Bublé หรือบางครั้งอาจมีความละมุนเหมือนศิลปินป็อปบัลลาดที่เน้นการเล่าเรื่องอย่าง 'Ed Sheeran' ที่ใช้โทนเสียงเป็นตัวเล่าเรื่องโดยไม่ต้องอาศัยลูกเล่นมากมาย ความแตกต่างสำคัญอยู่ที่พระประดิษฐ์มักเลือกการประสานน้ำเสียงกับเนื้อเพลงแบบทันทีทันใด ทำให้เพลงฟังเป็นบทสนทนาแทนการโชว์พลัง มองในมุมการแสดงสดและการตีความงานเพลง สไตล์ของพระประดิษฐ์เหมาะกับเพลงบัลลาด เพลงโฟล์ค หรือเพลงยอดฮิตที่ต้องการอารมณ์เข้าถึงง่าย เพราะการควบคุมหายใจ การวางสระ และจังหวะการทำเสียงช่วยให้สามารถถ่ายทอดเนื้อหาได้ชัดเจน คนที่ชอบฟังเพลงแนวเล่าเรื่องหรือเพลงที่เน้นเนื้อหาเป็นหลักจะชื่นชอบสไตล์นี้ แนวทางการพัฒนาหรือการทดลอง เช่น การเติมโทนเท็กซ์เจอร์บางจังหวะหรือการใช้ลูกเล่นเสียงเล็กน้อย จะทำให้สไตล์เดิมมีมิติและเทียบเคียงกับศิลปินหลากหลายแนวได้ง่ายขึ้น โดยสรุป เมื่อจะเอาชื่อศิลปินมาเทียบให้เห็นภาพชัดเจนที่สุด ผมคิดว่าพระประดิษฐ์อยู่ในจุดกึ่งกลางระหว่างความอบอุ่นของ 'เบิร์ด ธงไชย' ความนุ่มละมุนของ 'เบน ชลาทิศ' และความเป็นเล่าเรื่องสมัยใหม่ที่คนอย่าง 'Michael Bublé' หรือ 'Ed Sheeran' สะท้อนออกมา ฟังแล้วรู้สึกใกล้ชิดและเป็นมิตร ซึ่งเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เพลงหลายเพลงที่ถ้าเลือกพระประดิษฐ์มาร้องจะได้ความรู้สึกอินและอบอุ่นติดหูไปนาน

แนะนำให้เริ่มจาก 'ดอกบัวในเงา' ถ้าต้องการประตูที่เปิดสู่โลกของเมิ่ ง จื่ อ อี้ แบบไม่งงและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่จับต้องได้ เราเป็นคนที่ชอบงานเล่าเรื่องละเอียด แต่ไม่ยอมถูกดึงเข้าไปในพล็อตที่ซับซ้อนจนลืมหายใจ ดังนั้นการเปิดเรื่องด้วย 'ดอกบัวในเงา' จึงเหมือนนั่งเรือค่อยๆ แล่นผ่านแม่น้ำที่น้ำยังใส—ภาษาของผู้เขียนอบอุ่นและภาพชัดเจน แต่จังหวะไม่ได้เร่งรัด นักอ่านใหม่จะมีเวลาทำความรู้จักตัวละคร ทัศนคติ และโลกของเรื่องโดยไม่รู้สึกถูกทิ้งให้เดายมหรือถูกล้อมด้วยศัพท์เทคนิค เราเชื่อว่าฉากที่ตัวเอกเจอกับเหตุการณ์เล็กๆ ในตลาดท้องถิ่นเป็นตัวอย่างดีของทักษะผู้เขียน—มุมมองเรียบง่ายแต่ซ่อนรายละเอียดเชิงจิตวิทยาไว้ได้ดี เมื่ออ่านไปเรื่อยๆ จะเริ่มเห็นธีมใหญ่ เช่น ความทรงจำกับการไถ่บาป ปมครอบครัว และการเติบโตที่ละเอียดอ่อน ซึ่งทั้งหมดถูกผูกด้วยบทสนทนาที่เป็นธรรมชาติ สรุปแล้ว 'ดอกบัวในเงา' เหมาะกับคนที่อยากสัมผัสหัวใจของเมิ่ ง จื่ อ อี้ ก่อนจะลงลึกรายละเอียดของงานอื่นๆ ความประทับใจจะค่อยๆ ซึมเข้าไปจนอยากอ่านเล่มต่อไปแน่นอน

นี่เป็นกรอบการอ่านที่ฉันมักหยิบมาใช้เมื่อต้องวิเคราะห์ 'จิ่วลู่ เฟยเซียง' เพราะงานของเขามีชั้นเชิงทั้งในระดับเรื่องเล่าและภาษา ฉันชอบเริ่มจากภาพรวมเชิงพล็อตก่อน แล้วค่อยไล่ลงไปที่สัญลักษณ์ที่ซ้อนอยู่ข้างใน ทำให้นักวิจารณ์มักแบ่งบทวิเคราะห์ออกเป็นหัวข้อ เช่น โครงสร้างเรื่อง ตัวละครกับมิติทางศีลธรรม และการใช้พื้นที่หรือภูมิทัศน์เป็นตัวละครร่วม ในเชิงสัญลักษณ์ นักวิจารณ์จะจับจ้องรูปแบบซ้ำ ๆ — ภาพน้ำ ไม้ หรือหน้าต่าง — แล้วอ่านเป็นเงื่อนเชื่อมโยงกับธีมหลัก เช่น ความทรงจำและการสูญเสีย ขณะเดียวกันก็มีการอ่านแบบบริบททางสังคมที่วางผลงานของเขาในสภาพการเมืองหรือวัฒนธรรมยุคหนึ่ง พอผสมกับการอ่านเชิงรูปแบบ (formalism) เช่น การจัดมุมมอง การเล่าเรื่องข้ามเวลา ผลลัพธ์คือบทวิจารณ์ที่ทั้งจับต้องได้และมีมิติ ท้ายที่สุด นักวิจารณ์บางคนจะยกงานของเขาไปเทียบกับสื่ออื่น เช่น ภาพยนตร์หรือบทกวี เพื่อชี้ว่าเทคนิคบางอย่างใน 'จิ่วลู่ เฟยเซียง' ทำงานคล้ายการตัดต่อภาพยนตร์ หรือใช้พาร์ตเทิร์นจังหวะภาษาที่ให้ความรู้สึกเหมือนบทกวี การอ่านแบบนี้ทำให้เห็นว่าผลงานไม่ได้ยืนเซอร์ไพรส์แค่เรื่องเดียว แต่เป็นแผนผังที่เชื่อมโยงประเด็นหลากหลายเข้าด้วยกันอย่างแน่นแฟ้น

แหล่งลับของนักสะสมมักจะเริ่มจากวงในที่คนไม่ค่อยพูดถึง ด้วยประสบการณ์สะสมงานพิมพ์เก่า ฉันบอกได้ว่าร้านหนังสือเก่าเล็ก ๆ ตามตรอกซอกซอย ตลาดนัดหนังสือ และงานประมูลท้องถิ่นมักซ่อนสมบัติโดดเด่นไว้มากกว่าร้านค้าหลัก หลายครั้งฉันเจอฉบับพิมพ์เก่าที่สภาพแปลกตาหรือมีปกพิเศษในร้านที่ดูเหมือนไม่มีอะไร โดยเฉพาะช่วงที่เจ้าของร้านอยากเคลียร์พื้นที่ งานแบบนี้มักถูกมองข้ามแต่มีคุณค่าทางประวัติสำหรับนักสะสม เครือข่ายออนไลน์ก็สำคัญไม่แพ้กัน ในกลุ่มเฉพาะทางที่คนสะสมแลกเปลี่ยนกันจะมีคนโพสต์เป็นไฟลท์ลับหรือแจ้งเตือนก่อนลงขายสาธารณะ ฉันเคยได้สำเนาหายากของ 'Akira' ฉบับพิมพ์แรร์จากการติดต่อกับสมาชิกกลุ่มหนึ่งที่พบเล่มนั้นในบ้านคุณป้าคนหนึ่ง การคุยด้วยมารยาท การให้ข้อมูลชัดเจน และการรู้จักสงวนตัวเลขราคาที่เหมาะสมทำให้การได้มาง่ายขึ้นกว่าที่คิด สุดท้าย ให้ใส่ใจเรื่องการพิสูจน์แหล่งที่มาและสภาพของงาน การเก็บรักษาและเอกสารประกอบ (เช่น ใบเสร็จเก่า หรือบันทึกการครอบครอง) เพิ่มมูลค่าได้มาก ฉันมักจะถามรายละเอียดภาพและสภาพอย่างละเอียดก่อนตัดสินใจ เพราะงานฉบับพิมพ์เก่าบางชิ้นมีข้อบกพร่องที่ซ่อนอยู่ แต่เมื่อจับได้แล้ว ความสุขจากการถือชิ้นงานนั้นเป็นสิ่งที่คุ้มค่าจริงๆ

วันนี้อยากเล่าในมุมของคนที่ชอบเปิดเรื่องแบบสะอาดๆ โดยยังไม่ถูกสปอยล์เลย: ถาต้องเลือกว่าแฟนคลับควรดู 'เมิ่ ง จื่ อ อี้' ตอนเมื่อไร ผมมักแนะนำให้เริ่มดูตั้งแต่ตอนแรกถ้าต้องการสัมผัสความประหลาดใจและการปูพื้นตัวละครแบบเต็มๆ การดูตั้งแต่ต้นช่วยให้จับจังหวะอารมณ์ ซาวด์แทร็ก และการจัดเฟรมภาพที่ผู้สร้างตั้งใจนำเสนอได้ครบไม่ตกหล่น เช่นเดียวกับที่การดู 'Your Name' แบบไม่รู้พล็อตล่วงหน้าทำให้การพลิกผันมีพลังมากขึ้น แต่อีกด้านหนึ่งการรอจนซีซันหนึ่งฉายจบก็มีข้อดีชัดเจน เมื่อเป็นงานที่อาจมีการพักคั่นหรือคุณภาพเปลี่ยนตามตอน การเก็บดูเป็นชุดจะช่วยให้ผมเห็นภาพรวมของการเล่าเรื่อง การตัดต่อจังหวะ และการจัดพาร์ตของเนื้อหาได้ชัดขึ้น เรื่องที่มีจังหวะช้าแต่คุ้มค่าจากการเก็บสะสมอารมณ์มักได้ผลดีเมื่อดูรวดเดียว เช่นบางคนรอจน 'Vinland Saga' ซีซันหนึ่งจบแล้วค่อยดูซ้ำเพื่อเห็นการพัฒนาตัวละคร สรุปง่ายๆ ว่า ถาต้องการความตื่นเต้นให้เปิดดูตั้งแต่ตอนแรก แต่ถาคาดหวังการวิจารณ์งานอย่างละเอียดหรือไม่อยากทนกับช่วงความไม่ต่อเนื่อง ให้รอจนซีซันหลักฉายจบแล้วค่อยลงมือกับ 'เมิ่ ง จื่ อ อี้' แบบเต็มอิ่ม — เรื่องแบบนี้ขึ้นกับไลฟ์สไตล์การเสพของแต่ละคนมาก ๆ และผมมักเลือกตามอารมณ์ของวันนั้น ๆ

การเปิดตัวงานใหม่ของเมิ่ ง จื่ อ อี้ เป็นโอกาสทองในการเชื่อมแฟนเก่าและแฟนใหม่ไว้ด้วยกัน และผมมองว่าวิธีการโปรโมทควรเป็นการผสมผสานระหว่างโลกออนไลน์กับโลกจริงแบบมีเทคนิค เริ่มจากการทำซีรีส์ทีเซอร์สั้น ๆ ที่ปล่อยเป็นตอน ๆ บนแพลตฟอร์มที่แฟนหลักใช้บ่อย เช่น วิดีโอสั้นบนแพลตฟอร์มวีดิโอต่างประเทศและจีนควบคู่กับบทความย่อบนบล็อกอย่างเป็นทางการ การตั้งคอนเทนต์ให้เหมือนเล่าเรื่องย่อแต่ละตอนจะช่วยให้คนอยากติดตามต่อ เช่นเดียวกับที่งานอย่าง 'Kimetsu no Yaiba' ใช้ทีเซอร์และภาพนิ่งกระจายบนหลายแพลตฟอร์มจนเกิดการพูดถึง การใช้ภาพประกอบเนื้อหาและตัวอย่างบทที่แปลแล้วหรือซับไทย/ซับอังกฤษก็ช่วยขยายฐานผู้อ่านนอกประเทศได้ง่ายขึ้น ต่อมาให้ใส่ใจการร่วมมือกับครีเอเตอร์หลายสไตล์—คนอ่านรีแอคชั่น, คนทำแฟนอาร์ต, พอดแคสเตอร์วรรณกรรม—เพื่อสร้างเนื้อหาที่หลายมิติและไม่รู้สึกเป็นโฆษณา การจัดงานจับมือกับร้านหนังสือท้องถิ่นหรือบูทงานหนังสือแบบมีลายเซ็นจำกัดชุดและของแถมพิเศษจะทำให้แฟนที่พอมีงบสนับสนุนอยากได้สะสม เก็บเป็นของที่ระลึกได้จริงจัง ในมุมของฉัน การเดินกลยุทธ์ให้ครบทั้งออนไลน์-ออฟไลน์และรักษาความต่อเนื่องของคอนเทนต์เป็นกุญแจสำคัญ สุดท้ายอย่าลืมให้ความสำคัญกับความจริงใจในการสื่อสาร เพราะผู้อ่านจับได้ง่ายเมื่ออะไรเป็นของจริงหรือแค่กระแส

ในมุมมองของคนที่ตามงานวรรณกรรมร่วมสมัยมาตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัย ผมมักจะเห็นนักวิจารณ์ยกงานชิ้นหนึ่งของหลัวเจิ้งขึ้นมาเป็นแก่นกลางเมื่อพูดถึงอิทธิพลต่อวงวรรณกรรมร่วมสมัย นั้นคือ 'เงาท่ามกลางสายฝน' ซึ่งหลายคนมองว่าเป็นผลงานที่เปลี่ยนทิศทางการเล่าเรื่องของผู้เขียนรุ่นหลังไปเลยทีเดียว ฉากที่ตัวเอกยืนอยู่บนดาดฟ้าแล้วพูดกับความว่างเปล่าไม่ใช่แค่เป็นฉากสวยงาม แต่มันกลายเป็นแม่แบบของโทนทางอารมณ์และการใช้ภาพในบทกวีเชิงพารากราฟ ที่นักเขียนหน้าใหม่หยิบยืมไปเล่นกับมู้ดและจังหวะของเรื่อง ทำให้ตัวบทมีความลื่นไหลและเปราะบางแบบเดียวกัน ซึ่งนักวิจารณ์ชื่นชมว่าเป็นการรื้อโครงสร้างนิยายเชิงเส้นอย่างกล้าหาญ ฉันมองว่าความสำคัญของ 'เงาท่ามกลางสายฝน' ยังอยู่ที่การผสมผสานระหว่างประเด็นสังคมกับการสำรวจจิตวิญญาณแบบละเอียดอ่อน ไม่ได้ตะโกนประเด็นใส่ผู้อ่าน แต่ใช้รายละเอียดเล็ก ๆ เช่นเสียงราวบันไดในสถานีรถไฟกลางคืน หรือกลิ่นชาใบค้างคืน สร้างแรงเสียดทานทางอารมณ์ที่ทำให้คนอ่านวนกลับมาอ่านซ้ำเพื่อจับนัยยะ ซีนหนึ่งที่นักวิจารณ์มักอ้างคือบทสนทนาระหว่างแม่และลูกในตลาดเช้าที่เปลี่ยนบทบาทของตัวละครรองให้กลายเป็นแหล่งจุดประกายธีมหลัก งานชิ้นนี้ยังถูกดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อาร์ตเฮ้าส์และเพลงซาวด์แทร็กที่คนฟังพูดถึงกันมาก ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่าอิทธิพลของมันข้ามสื่อได้จริง สุดท้าย ผมคิดว่าเหตุผลที่นักวิจารณ์ยกผลงานนี้มากกว่าแค่ความนิยมชั่วคราว เป็นเพราะมันเป็นจุดเปลี่ยนในวรรณกรรมร่วมสมัยที่ทำให้การทดลองเรื่องรูปแบบและภาษาได้รับการยอมรับในวงกว้าง แม้จะมีผลงานที่โดดเด่นเรื่องอื่น ๆ ของหลัวเจิ้ง แต่ 'เงาท่ามกลางสายฝน' กลายเป็นแผนที่ที่นักเขียนหน้าใหม่กลับไปดูเมื่ออยากจะท้าทายขนบเก่า ๆ นั่นแหละคือเหตุผลที่ผมคิดว่านักวิจารณ์หลายคนมองว่างานชิ้นนี้มีอิทธิพลที่สุดต่อวงการ

ในมุมมองแฟนคลับรุ่นใหม่ที่ติดตามละครจีนอย่างจริงจัง เห็นได้ชัดว่าเสียงวิจารณ์ที่ยกย่องหลี่อี้เฟิงมากที่สุดมักผูกกับผลงานโทรทัศน์เรื่อง 'Swords of Legends' เพราะนั่นเป็นจุดที่เขาได้โชว์ทั้งเสน่ห์และพลังทางการแสดงที่ชัดเจนกว่าผลงานก่อนหน้า ฉากการเผชิญหน้าที่มีอารมณ์ซับซ้อนและการแสดงออกทางสายตาของเขาทำให้หลายคนเริ่มมองว่าเขาไม่ใช่แค่ไอดอลหน้าตาดี แต่เริ่มมีความสามารถในการพาเรื่องราวไปต่อได้ด้วยตัวเอง การเติบโตจากบทบาทในเรื่องนี้ยังถูกหยิบยกโดยนักวิจารณ์ที่สนใจการพัฒนาของนักแสดงรุ่นใหม่ หลายบทวิเคราะห์ชี้ว่า 'Swords of Legends' เป็นผลงานที่ทำให้หลี่อี้เฟิงมีทั้งแฟนใหม่และเครดิตทางฝีมือ ซึ่งช่วยเปิดทางให้เขาได้ลองบทหนักขึ้นในภาพยนตร์และงานประเภทอื่น ๆ สุดท้ายแล้วผมมองว่าเสียงวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกย่องผลงานนี้เพราะมันเป็นจุดเปลี่ยนที่ชัดเจนในเส้นทางอาชีพของเขาและยังคงเป็นผลงานที่แฟน ๆ กับนักวิจารณ์อ้างถึงบ่อย ๆ