นักวิจารณ์ให้คะแนนบาจา อย่างไรและมีข้อคิดเห็นอะไร

ยอมรับเลยว่าตอนแรกคาดหวังสูงกับ 'หนังคุณชาย' แต่ผลการประเมินจากนักวิจารณ์ออกมาผสมปนเปกันมาก หลายคนให้คะแนนรวม ๆ ประมาณกลาง ๆ ราว 6–7/10 หรือ 3/5 โดยจุดที่ได้รับคำชมหนักคือการออกแบบฉากและเครื่องแต่งกายที่ใส่ใจรายละเอียด ทำให้บรรยากาศช่วงเวลาและสถานที่ชัดเจน มีภาพสวย ๆ หลายช็อตที่นักวิจารณ์ยกให้เป็นไฮไลต์ของหนัง อีกข้อที่ได้เสียงชื่นชมคือการแสดงนำที่มีเคมีดี ทำให้ฉากความสัมพันธ์รู้สึกจริงและกินใจ ในทางกลับกัน นักวิจารณ์ที่ไม่ค่อยพอใจมักชี้ไปที่จังหวะเรื่องที่บางช่วงอืด และบทที่พยายามใส่ประเด็นหลายอย่างจนกระจายความเข้มข้นของเรื่อง ทำให้ตอนจบไม่ทรงพลังเท่าที่ควร ยังมีความเห็นว่าหนังพึ่งพาโมเมนต์ดราม่ามากเกินไปและปล่อยให้ตัวละครรองพัฒนาไม่เต็มที่ สรุปแล้วสำหรับคนชอบงานภาพและบรรยากาศ 'หนังคุณชาย' น่าจะคุ้มค่า แต่ถาหวังเรื่องราวแน่น ๆ อาจรู้สึกไม่สุดก็ต่อเมื่อเทียบกับงานโรแมนติก-ประวัติศาสตร์ที่เข้มข้นกว่าอย่าง 'บุพเพสันนิวาส'

ความประหลาดใจแรกเกิดจากการออกแบบบ้านใน 'Barbarian' ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในกับดักภาพยนตร์ที่ตั้งใจมาเพื่อคอยล่าอารมณ์ผู้ชม ผมชอบวิธีการสร้างบรรยากาศของหนังเรื่องนี้—งานภาพและการจัดวางฉากช่วยให้ความตึงเครียดค่อยๆ สะสม โดยเฉพาะการใช้แสงเงาในห้องแคบๆ กับซาวนด์ดีไซน์ที่ฉุดให้ใจเต้นตาม จังหวะตัดต่อและการเปิดเผยข้อมูลทำให้หลายฉากกลายเป็นเซอร์ไพรส์ที่ได้ผล นักแสดงอย่างจอร์จินา แคมป์เบลล์ ทำหน้าที่ประคองความสมจริงไว้ได้เต็มที่ ส่วนบิล สการ์สการ์ดก็มีเสน่ห์แบบเงียบๆ ที่ทำให้ความน่ากลัวเพิ่มขึ้น ข้อเสียที่ผมคิดว่าสะดุดคือการเปลี่ยนโทนเรื่องในพาร์ทหลังๆ ที่บางครั้งรู้สึกไม่สอดคล้องกับจุดเริ่มต้น บทภาพยนตร์พยายามผสมหลายไอเดียเข้าด้วยกัน ซึ่งทำให้การปิดเรื่องบางส่วนลงน้ำหนักได้ไม่สมน้ำสมเนื้อ บางตัวละครยังดูถูกใช้งานเป็นเครื่องมือของพล็อตมากกว่าจะเป็นคนที่มีเหตุผลชัดเจน แต่ถึงอย่างนั้น ความกล้าที่ผู้กำกับเสี่ยงกับโครงเรื่องแบบนี้ก็ยังทำให้ผมประทับใจและคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะดูแม้จะมีความไม่ลงตัวอยู่บ้าง

หลายคนในวงการนักวิจารณ์ไทยมอง 'ยามซากุระร่วงโรย' เป็นงานที่สวยงาม แต่ไม่ไร้ข้อกังขาเลย ภาพรวมของบทวิจารณ์มักชื่นชมงานภาพและบรรยากาศ: การจัดเฟรมที่เน้นรายละเอียดของฤดูใบไม้ผลิและการใช้สีโทนอ่อนทำให้หนังมีเสน่ห์แบบเศร้า ๆ ซึ่งนักวิจารณ์หลายคนยกให้เป็นจุดแข็งสุด ๆ ดนตรีประกอบที่เลือกใช้เสียงเปียโนเรียบ ๆ เข้ากับจังหวะการเล่าเรื่องอย่างลงตัวจนหลายคนบอกว่านึกถึงความอิ่มเอมแบบเดียวกับฉากโรแมนติกใน '5 Centimeters per Second' แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ในด้านเนื้อหา คะแนนวิจารณ์แยกเป็นสองฝัก: ฝ่ายที่ชอบให้เครดิตกับการสื่ออารมณ์แบบนัว ๆ และการเปิดช่องให้คนตีความ ส่วนอีกฝั่งตำหนิความยืดยาดของจังหวะและตัวละครบางตัวที่ยังขาดมิติ ทำให้ตอนกลางเรื่องรู้สึกติดขัดไปบ้าง นอกจากนี้ยังมีคอมเมนต์เรื่องการเล่าเรื่องแบบเว้าแหว่งที่อาจทำให้ผู้ชมที่คาดหวังโครงเรื่องชัดเจนรู้สึกวุ่นวาย สำหรับการให้คะแนนโดยรวม นักวิจารณ์ไทยส่วนใหญ่อยู่ในระดับกลางถึงดี โทนของงานทำคะแนนได้ดีในด้านศิลป์ แต่โดนหักคะแนนเรื่องการเล่าเรื่องและการพัฒนาตัวละคร หากต้องให้ความเห็นส่วนตัวแล้ว รู้สึกว่ามันเป็นหนังที่ควรชมด้วยใจเปิดกว้าง เพราะรสชาติของมันมาจากรายละเอียดเล็ก ๆ มากกว่าจุดพลิกผันใหญ่ ๆ

อารมณ์หลังอ่านรีวิวรวมๆ ของนักวิจารณ์ทำให้ฉันวางหนังสือไม่ลงเป็นวันสองวันเลย ภาพรวมที่ฉันเห็นคือเสียงชื่นชมด้านภาษาและบรรยากาศของ 'ธาราวสันต์ บุษบันจันทรา' ได้รับการยกย่องอย่างต่อเนื่อง วรรณกรรมบางฉบับให้คะแนนค่อนข้างสูง ชื่นชมการใช้คำที่เรียงร้อยเหมือนบทกวี โดยเฉพาะฉากริมธารที่ถูกยกเป็นไฮไลต์ของเล่ม สามารถเรียกอารมณ์ผู้อ่านได้ชัดเจนและไม่ฝืน ในขณะเดียวกัน นักวิจารณ์เชิงโครงสร้างก็ชี้จุดอ่อนของเรื่อง เช่น จังหวะการเล่าเรื่องที่ช้าจนบางคนรู้สึกว่าขาดความคมชัดในพล็อตตอนกลาง ตัวละครรองบางตัวถูกละเลย ทำให้คะแนนบางสำนักดิ้นลงมาระดับกลางๆ แต่ก็มีบทวิจารณ์เชิงปรัชญาที่มองว่าองค์ประกอบเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของสุนทรียะและความตั้งใจของผู้เขียน สรุปแบบไม่เป็นทางการฉันว่าคะแนนกระจายจากค่อนข้างดีถึงยอดเยี่ยม ขึ้นอยู่กับว่านักวิจารณ์คนนั้นให้ความสำคัญกับภาษาเชิงศิลป์หรือความรวดเร็วของพล็อตมากกว่า แต่ประเด็นที่ทั้งหลายพูดถึงซ้ำๆ คือบรรยากาศและฉากริมธารที่ยากจะลืม ซึ่งยังคงติดอยู่ในหัวฉันหลังจากพับปกหนังสือแล้ว

ในความทรงจำของฉัน 'บาจา' คือเรื่องราวที่ค่อย ๆ เปิดหน้าประวัติศาสตร์ของเมืองริมทะเลผ่านชั้นของความลับและการลืมที่ถูกตั้งค่าไว้ตั้งแต่ต้นเรื่อง ฉันเห็นธีมหลักเป็นการต่อสู้ระหว่างความทรงจำกับการลบเลือน — ตัวละครหลักถูกฉุดรั้งระหว่างความอยากจะจำอดีตที่เจ็บปวดกับแรงกดดันจากชุมชนที่ต้องการก้าวต่อไปเพื่อความอยู่รอด เรื่องเริ่มด้วยภาพเมืองเล็ก ๆ ที่ได้รับความเจริญจากการประมงและการค้าขาย แต่ใต้ผิวเงียบ ๆ นั้นมีเรื่องราวที่ถูกฝังไว้: ศพที่ถูกอำพราง เหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ และเสียงร้องของคนที่หายไป ฉากคลาสสิกที่ยังติดตาฉันคือตอนที่ตัวเอกค้นพบของวัตถุโบราณ — เปลือกหอยที่มีรอยสลักชื่อ 'บาจา' — ซึ่งกลายเป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างคนรุ่นก่อนและความจริงที่ตกค้าง จุดหักเหสำคัญของเรื่องเกิดเมื่อความลับของเมืองถูกเปิดเผยไม่ใช่ผ่านการค้นคว้าทางประวัติศาสตร์เท่านั้น แต่ผ่านการเผชิญหน้าส่วนตัว: ตัวเอกต้องเลือกระหว่างการปกปิดความจริงเพื่อรักษาความสงบของชุมชนหรือการเปิดเผยซึ่งอาจนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงและความเจ็บปวดใหม่ ส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันชอบคือวิธีที่ผู้เขียนใช้ภาพธรรมชาติ — คลื่นที่ซัดเข้ามา ซากเรือเก่า หิ่งห้อยในค่ำคืน — เพื่อสะท้อนการฟื้นคืนความทรงจำและการคืนความเป็นมนุษย์ให้กับคนที่เคยเป็นแค่ข่าวเศร้า ท้ายที่สุดฉันรู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเอกในการยอมรับอดีต แม้มันจะต้องแลกด้วยการสูญเสียส่วนตัว เป็นหัวใจของเรื่องที่ทำให้ 'บาจา' ยังคงก้องอยู่ในใจฉันนานหลังจากปิดหน้าสุดท้าย

ยอมรับเลยว่า 'ทริปเปิ้ล3' เป็นหนังที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นตั้งแต่ซีนแรกจนจบเรื่อง เนื้อเรื่องเดินด้วยจังหวะที่ไม่ยึดติดกับสูตรสำเร็จ มันมีทั้งจังหวะช้านิ่งที่ให้เวลาตัวละครขบคิดกับผลลัพธ์ของการกระทำ และช่วงระทึกที่ตัดต่อรวดเร็วอย่างมีจังหวะ ผมชอบการใช้มุมกล้องที่เล่นกับเงาและแสง ทำให้บางฉากดูเหมือนภาพวาดขยับได้ ซึ่งเตือนให้ผมนึกถึงบางช่วงของ 'Inception' ในแง่ของการออกแบบภาพที่ตั้งใจให้ผู้ชมรู้สึกหลอนเล็ก ๆ การแสดงของนักแสดงนำมีพลัง โดยเฉพาะช่วงที่ต้องแสดงความขัดแย้งภายใน—เสียงแว่วของบทสนทนาและการมองตาทำงานร่วมกันจนฉากสั้น ๆ กลายเป็นจุดเปลี่ยนของเรื่อง บางจุดบทอาจจะยังเปราะบาง มีช่องว่างให้ผู้ชมสงสัยว่าทำไมตัวละครจึงตัดสินใจแบบนั้น แต่การกำกับทำให้ข้อดกพร่องเหล่านั้นกลายเป็นเสน่ห์ของหนัง เพราะมันทำให้คนดูอยากตีความและพูดคุยหลังดูจบ ผมให้คะแนนรวมที่ 8/10 เพราะคุณค่าทางภาพและบรรยากาศที่หนังสร้างได้ดีพอจะกลบจุดอ่อนบางอย่างได้ สุดท้ายแล้ว 'ทริปเปิ้ล3' เป็นหนังที่ผมยังคงนึกถึงฉากหนึ่งฉากสองหลังจากดูจบ และคิดว่าจะกลับมาดูซ้ำเมื่ออยากไล่หาเงื่อนงำในรายละเอียด

หลังจากดู 'นาจา' เวอร์ชันปี 2019 ครั้งแรก ผมรู้สึกเหมือนกำลังอ่านบทวิจารณ์ที่ถูกเอาไปคุ้ยต่ออีกชั้น—นักวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกย่องงานสร้างและการแสดงของนักแสดงนำเป็นหลัก แต่ก็มีเสียงวิจารณ์เรื่องจังหวะการเล่าเรื่องและความลึกของตัวละครรองอยู่ไม่น้อย มุมมองของนักวิจารณ์สายภาพยนตร์ชัดเจนตรงที่พวกเขาชมการจัดองค์ประกอบภาพและการใช้แสง เฉพาะหลายบทวิจารณ์ชี้ว่าการกำกับงานภาพทำให้บรรยากาศเรื่องเข้มข้นและมีมิติ อย่างไรก็ตามบทวิเคราะห์เชิงโครงเรื่องมักวิจารณ์ว่าบทภาพยนตร์บางจุดรู้สึกกระโดดหรือพึ่งพาจังหวะดราม่าที่คาดเดาได้ นักวิจารณ์บางรายยกประเด็นว่าแม้ธีมหลักจะน่าสนใจ แต่การเปิดเผยข้อมูลและจังหวะการหักมุมยังไม่แน่นพอ ทำให้ความตึงเครียดที่ควรจะเพิ่มขึ้นในช่วงท้ายบางครั้งกลับรู้สึกแผ่ว อีกด้านที่นักวิจารณ์มักพูดถึงคือเรื่องการแสดง: หลายรีวิวชมว่าคนแสดงนำสามารถพยุงเรื่องได้จนผู้ชมเชื่อความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและความขัดแย้งภายใน แต่ตัวละครสมทบบางตัวกลับได้รับพื้นที่น้อย ทำให้การตัดสินใจหรือแรงจูงใจของพวกเขาดูไม่เข้มข้นเท่าที่ควร นักวิจารณ์บางคนจึงแนะนำว่าถ้าอยากเห็นงานที่ลื่นไหลขึ้น คงต้องปรับจังหวะการตัดต่อและขยายช็อตที่สร้างความเชื่อมโยงทางอารมณ์ ข้อสรุปโดยรวมจึงเป็นไปในทิศทางว่า 'นาจา' เป็นผลงานที่มีคุณภาพทางเทคนิคและการแสดงที่น่าจับตา แต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นงานที่ครบเครื่องในด้านบทและโครงเรื่อง เหมาะสำหรับคนชอบบรรยากาศหนัก ๆ และการแสดงที่เฉียบคม แต่ถ้าคาดหวังการพลิกผันที่ทิ้งความประทับใจแบบไม่ลืม อาจรู้สึกว่าขาดบางอย่างไป

แวบแรกที่ได้เห็นการเล่าเรื่องใน 'ม่านบังใจ' ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันเป็นงานที่กล้าเล่นกับโทนอารมณ์มากกว่าที่คาดไว้ ฉันมองว่าบทวิจารณ์ไทยแบ่งออกเป็นสองพวกหลัก ๆ: ฝ่ายชื่นชมความเป็นภาพยนตร์ดราม่าที่ละเอียดและการแสดงที่ฉายความเปราะบางได้ชัด กับฝ่ายที่ชี้จุดอ่อนเรื่องจังหวะและการจัดวางตัวละครรอง ฝั่งที่ให้คะแนนค่อนข้างดี (ส่วนใหญ่ระบุเป็น 3–4 ดาวจาก 5 ดาว หรือประมาณ 6–8/10) มักยกประเด็นการแสดงของตัวเอกเป็นเหตุผลแรก นักวิจารณ์ไทยชมการถ่ายทอดอารมณ์แบบไม่โอเวอร์ ทั้งฉากเงียบ ๆ ที่ต้องพึ่งพาการแสดงหน้าเพียงอย่างเดียวและฉากระเบิดอารมณ์ที่ยังคงความน่าเชื่อถือ อีกข้อที่ถูกพูดถึงบ่อยคือการกำกับภาพที่เน้นมู้ดด้วยการใช้โทนสีและกรอบภาพ ทำให้บรรยากาศภายในเรื่องหนาแน่นขึ้น เพลงประกอบก็ช่วยขับความอึมครึมและความหวังได้ดี ทำให้ฉากสำคัญอย่างการเผชิญหน้าหรือความทรงจำย้อนหลังมีพลังขึ้นทันที อย่างไรก็ตาม นักวิจารณ์บางคนนำเสนอเหตุผลที่ทำให้คะแนนลดลง เช่น โครงเรื่องบางช่วงยืดเยื้อจนเกินจำเป็น หลายคนรู้สึกว่าบทรองยังขาดมิติ ทำให้บางฉากที่ควรจะส่งผลทางอารมณ์รู้สึกถูกขาดความหนักแน่นไป นอกจากนี้ยังมีเสียงว่าเพลงกับการตัดต่อพยายามผลักอารมณ์อย่างชัดเจนจนบางครั้งกลายเป็นการบอกคนดูมากกว่าการให้คนดูรู้สึกเอง สรุปคือความคิดเห็นสะท้อนความแตกต่างของความคาดหวัง: ใครมองหาการแสดงและบรรยากาศจะพึงพอใจ ใครคาดหวังโครงเรื่องแน่นและตัวละครรองที่สมบูรณ์จะเห็นข้อบกพร่อง ในฐานะคนที่ชอบงานภาพและการทำอารมณ์แบบละเอียด ผมให้ความสำคัญกับฉากเล็ก ๆ ที่แสดงให้เห็นความเปลี่ยนแปลงภายใน มากกว่าจะยึดติดกับความสมบูรณ์ของทุกองค์ประกอบ นักวิจารณ์ไทยที่ชื่นชมเรื่องนี้มองเห็นจุดเดียวกัน คือการกล้าลงรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ทำให้เรื่องยังคงตรึงใจได้ แม้จะไม่เพอร์เฟ็กต์ แต่ก็มีหลายช็อตที่ทำให้คิดถึงไปอีกนาน

งานสร้างของหนังเรื่องนี้โดดเด่นตั้งแต่ฉากแรก ฉากที่กล้องแพนช้าแทรกกับโทนสีอุ่น ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังดูนิทรรศการภาพยนตร์โรแมนติกร่วมสมัย มากกว่าจะเป็นพล็อตที่พลิกไปพลิกมา ฉันชอบเคมีของคู่พระนางจนรู้สึกว่าเคมีนั้นดึงเรื่องราวให้ไปต่อ แม้บทบางช่วงจะดูคาดเดาได้ แต่การแสดงทำให้ฉากธรรมดากลายเป็นนาทีที่อารมณ์จริงจังได้ ฉากบทสนทนาในคาเฟ่กับการใช้แสงธรรมชาติเข้าช่วยเป็นตัวอย่างที่ดีว่าบทไม่ต้องซับซ้อนมากก็เดินทางอารมณ์ได้ โดยรวมแล้วให้คะแนนประมาณ 8/10—สูงเพราะงานภาพและการแสดง ข้อคิดเห็นหลักจากผู้ชมมักจะชี้ว่าพลอตหลักของ 'คือเธอ' ไม่ได้แหวกแนวและตัวละครรองยังขาดมิติ บางคนรู้สึกว่าเรื่องจบแบบเปิดเกินไป แต่แฟนแนวโรแมนซ์จะชื่นชอบเพราะความอบอุ่นและความใสของการเล่า ที่น่าสนใจคือหลายคนเปรียบเทียบบรรยากาศภาพกับ 'Call Me by Your Name' ในแง่การใช้แสงและการโฟกัสความสัมพันธ์มากกว่าพล็อตโดยรวม

คงต้องบอกว่าเมื่อพูดถึงภาพรวมของการต้อนรับจากนักวิจารณ์ต่อหนังเรื่อง 'สารวัตรหมาบ้า' ผลลัพธ์ออกมาเป็นแบบผสมผสานอย่างน่าสนใจ — บทวิจารณ์ส่วนใหญ่ยกย่องพลังของการแสดงและทิศทางของการกำกับที่กล้าลองของผู้สร้าง แต่ก็มีเสียงติในบางจุดที่ทำให้หนังไม่สุดทั้งในแง่การเล่าเรื่องและจังหวะ โดยทั่วไปนักวิจารณ์ที่ชื่นชอบแนวผสมผสานระหว่างคอเมดี้กับแอกชันให้คะแนนในเชิงบวกเพราะหนังจัดองค์ประกอบภาพและจังหวะการต่อสู้ได้สนุกจนทำให้เสน่ห์ของตัวละครนำโดดเด่นขึ้น ในขณะเดียวกันนักวิจารณ์ที่มองหาความลึกของบทหรือธีมที่หนักแน่นกว่านี้มักจะชี้ว่าหนังยังพึ่งพามุกหรือเทคนิคเพื่อเรียกเสียงหัวเราะและความตื่นเต้นมากกว่าการขุดคุ้ยตัวละครอย่างจริงจัง อีกมุมหนึ่งที่นักวิจารณ์พูดถึงเยอะคือการแสดงของนักแสดงนำซึ่งกลายเป็นหัวใจของหนัง หลายบทวิจารณ์ชื่นชมการส่งอารมณ์แบบโผงผางแต่มีมิติในตัวว่า ทำให้ตัวละครดูมีเอกลักษณ์ ไม่ใช่เพียงแค่คาแรคเตอร์ตลกร้ายไปซะทั้งหมด งานถ่ายภาพกับมุมกล้องที่เลือกใช้ช่วงใกล้ระยะทำให้ซีนดราม่ามีผลและซีนแอกชันดูกระชับ นักวิจารณ์ยังชมว่าการออกแบบฉากและซาวด์ประกอบช่วยเติมพลังให้จังหวะตลกและความตึงเครียด แต่ก็มีคำวิจารณ์พ้องกันว่าบทบางช่วงขาดความแน่นหรือมีช่องว่างในการพัฒนาโครงเรื่อง จึงทำให้บางฉากที่ควรสร้างอารมณ์ให้หนักกลับรู้สึกขาดน้ำหนักไปบ้าง ยิ่งเมื่อตรงกับมาตรฐานการเล่าเรื่องที่เข้มข้นในวงการภาพยนตร์สมัยใหม่ ชิ้นงานจึงถูกมองว่ายังไม่ถึงระดับปฏิรูป แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียดหรือผิดหวังจนเกินไป ท้ายที่สุดความคิดเห็นของนักวิจารณ์แบ่งเป็นกลุ่มชัดเจน: กลุ่มแรกให้คะแนนดีเพราะให้คุณค่ากับความบันเทิงและการแสดงที่มีพลัง ส่วนกลุ่มที่สองให้คะแนนกลางเพราะคาดหวังการขยายธีมและบทที่แน่นกว่า หนังจึงได้คะแนนที่หลากหลายตามมุมมองแต่โดยรวมถือว่าเป็นผลงานที่สร้างความสนุกและมีบางมุมที่น่าจดจำสำหรับคนรักหนังแนวนี้ เทียบกับหนังตำรวจคอมเมดี้ที่เน้นไหวพริบและพลังการแสดง 'สารวัตรหมาบ้า' ถือว่ามีบุคลิกชัดและกล้าทำอะไรใหม่ๆ แม้จะมีบกพร่องบ้างก็ตาม อ่านแล้วความรู้สึกส่วนตัวคือชอบที่หนังไม่พยายามเลียนแบบใครจนเสียตัวตน — มันมีทั้งเสียงหัวเราะและฉากที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้น ถ้าต้องให้คำแนะนำสำหรับคนดูคือเตรียมใจมาเพื่อความบันเทิงและตัวละครที่ดุดันมากกว่าการขุดคุ้ยประเด็นลึกถึงแก่น นี่เป็นหนังที่ดูได้เพลินและมีช็อตที่คงติดตาไปอีกพักใหญ่