บทที่ 1

ยามอาทิตย์เคลื่อนคล้อยราตรีคืนคลานทับแสงสีส้มบนฟากฟ้า ภายในย่านคนไทยเชื้อสายจีนตลาดซื้อขายขนาดใหญ่ที่ชาวบ้านขนานนามว่า เยาวราช ผู้คนพลุกพล่านกำลังเดินเท้าเข้าสู่ตรอกเหลา ซึ่งเป็นแหล่งรวบรวมร้านอาหาร สถานบันเทิงยามค่ำคืน แสงสว่างจากตะเกียงน้ำมันทอแสงเรืองรองสีส้มอ่อนนวลตาประหนึ่งแสงตะวันยามบ่าย

“วันนี้อาบุษบาจะแสดงอะไรให้พวกเราดูนา”

“อีแสดงอารายก็น่าดูหมดนั่นแหละ” บรรดาอาแป๊ะสนทนากันบนโต๊ะน้ำชายามเย็น พวกเขาต่างเข้ามาจับจองพื้นที่จนแทบไม่มีโต๊ะตัวใดว่าง

อาคารครึ่งตึกครึ่งไม้เก่าคร่ำคร่าสามคูหาถูกดัดแปลงให้เป็นจุดนัดพบของคนไกลบ้าน ‘ฮวาอี้โหลว’ ชื่อร้านภาษาจีนแต้จิ๋วเขียนด้วยหมึกสีทองแผ่นป้ายสีแดงสด โรงน้ำชาร่วมสมัยที่มีทั้งการแสดงงิ้วและนางรำแบบจีนดั้งเดิม

“อั๊ยย่ะ น่าเสียดาย” ชายชราตบโต๊ะฉาดหนึ่งไม่ได้ออกแรงจนเจ็บมือ เขาพยักพเยิดไปทางชายหนุ่มรูปหล่อที่ถือดอกกุหลาบช่อโตเข้ามาในร้าน

“ถ้าอั๊วเกิดช้ากว่านี้นา ไอ้หนุ่มนั่นคงไม่มีโอกาสได้จีบอาบุษบาหรอก”

ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวถึงหันมาทางพวกเขา ก่อนยิ้มน้อย ๆ และโค้งศีรษะให้ทีหนึ่งเป็นการทักทาย ชายคนนี้มักจะมาที่นี่ทุกเย็นนั่งรอหน้าเวทีจนกว่าบุษบาจะขึ้นแสดง

“คุณฮั่น วันนี้มาเร็วจังเลยนะคะ” หญิงวัยกลางคน ใบหน้าอิ่มเอิบแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อยแต่พองาม รูปร่างอวบอัดทว่าดูสมส่วน เธออยู่ในชุดกี่เพ้ายาวสีเหลืองทองสวมผ้าคลุมไหล่สีขาวเดินออกมารับแขกคนสำคัญ

“ครับ เจ๊ซิ้มก็สวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” ชายหนุ่มยิ้มตาหยีให้กับเจ้าของร้าน

“แหม ปากหวานแบบนี้เจ๊จะไม่รักได้ยังไง...โต๊ะเดิมนะคะ”

“ครับ” คุณฮั่นเป็นลูกชายนักการเมืองเขตสัมพันธวงศ์ บิดาของเขามีชื่อเสียง ไม่แพ้มาเฟียท้องถิ่นอย่าง เฮียตง คนคุมเยาวราชในขณะนี้

“วันนี้อาไจ๋ออกดึกหน่อยนะคะ ลูกค้าสูงวัยขอชมงิ้วก่อน”

“ครับ ผมรอได้” ชายหนุ่มมองช่อดอกไม้ในมือแล้วจินตนาการถึงเจ้าของใบหน้าหวานยามรับช่อดอกไม้ของเขา

“งั้นเจ๊ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวให้เด็กยกชามาให้ค่ะ”

จิ่นไจ๋ เป็นชื่อจริงของบุษบาผู้เลื่องชื่อที่ชาวบ้านละแวกนี้รู้จัก สาวงามที่ยืนหนึ่งเรื่องความสามารถ เจ้าของเรือนร่างขาวผุดผ่องประดุจหิมะแรก รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม เธอเป็นนางรำประจำร้านที่มีความสามารถร้อง เล่น เต้นรำแบบฉบับจีนดั้งเดิม

เสียงดนตรีดังขึ้นพร้อมกับเสียงขับร้องบทเพลงงิ้วของหงส์นางเอกสาวขวัญใจเหล่าชายสูงวัย ที่ขับขานเรื่องราวของคนพลัดถิ่นหากินดินแดนไกล เรื่องราวที่บอกเล่าทีไรน้ำตาคนฟังก็พานจะไหลเสียทุกที

“เจ๊หงส์สวยเหมือนเดิมเลยจ้ะ” เจ้าของร่างอรชรที่หลายคนรอคอยโผล่หน้าลงมาจากห้องแต่งตัวชั้นสอง

“อาไจ๋! เจ๊บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้ายังไม่ถึงเวลาอย่าให้ใครเห็น เข้าไปในห้องเร็ว” เจ๊ซิ้มรีบกุลีกุจอลากหญิงสาวเข้าไปในห้องทันที

“ไจ๋อยากดูบ้างนี่จ๊ะ” จิ่นไจ๋พูดอ้อมแอ้มตอบ ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เจ้าตัวน้อยนั้นอยากออกมาแอบมองคุณฮั่นว่ามาไหมต่างหาก

“แอบดูคุณฮั่นละสิ ชอบเข้าแล้วใช่ม้า...ฮึ?” เจ๊ซิ้มทำเสียงสูงในลำคอ แววตาวิบวับเหมือนกำลังหยอกล้อคนมีความรัก

“ชอบอะไรกันล่ะจ๊ะ ไจ๋แค่ไม่อยากให้ความหวังคุณฮั่นเขาต่างหาก” ร่างบางทำท่าจัดกระโปรงด้วยความขวยเขิน

“ผู้หญิงดี ๆ มีตั้งเยอะ อีกอย่าง…ไจ๋ก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วยจ้ะ” จิ่นไจ๋อ้อมแม้ตอบพลางก้มหน้างุดไม่กล้ามองหน้าเจ๊ซิ้ม

หญิงวัยกลางคนจึงหยิบพัดจีนสีแดงบนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาเชยคางเด็กน้อยที่เธอเลี้ยงมาแต่อ้อนแต่ออกขึ้นสบตา

“อาไจ๋...ลื้อจะเป็นบุปผาห่าเหวอะไร เจ๊ไม่สนทั้งนั้น ใครจะมองว่าลื้อไม่มีค่า แต่จงจำไว้ว่าลื้อคือดวงใจของเจ๊! คนอื่นจะดูถูกลื้อยังไงก็ช่างหัวมันปะไร แต่อย่าด้อยค่าชีวิตตัวเอง...รู้ไหมฮึ?”

“รู้แล้วจ้า” อาไจ๋ทำเสียงยืดยาวก่อนเข้าไปกอดเจ๊ซิ้ม เพื่อนของแม่ที่เลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก

“ไจ๋ก็แค่คิดว่าคุณฮั่นเขาเป็นลูกชายนักการเมืองใหญ่มีหน้ามีตา จะมาชอบหญิง... ไม่สิ บุปผาที่ปลอมตัวเป็นหญิงได้ยังไง”

เป็นที่รู้กันดีว่าในย่านเยาวราชนี้ เหล่าบุปผาใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ส่วนใหญ่พวกเขาจะถูกขายให้ทำงานในซ่องรับแขกคืนละหลายคน เพราะว่ากันว่าเรี่ยวแรงดีตอบสนองตัณหาของพวกสุริยาได้ ทำให้สามารถทำเงินได้มากโขแตกต่างจากหญิงขายบริการทั่วไป ด้วยเหตุนี้เจ๊ซิ้มจึงให้จิ่นไจ๋ปลอมตัวเป็นหญิงสาวเพื่อเอาตัวรอด

“ศักดิ์ศรีของคนเรามันไม่ได้อยู่ที่เพศหรอกนาอาไจ๋ ลื้อคือสิ่งล้ำค่าที่สุดของเจ๊เลยนะ” มือเรียวสวยของเจ๊ซิ้มประคองพวงแก้มนุ่มทั้งสองข้างของจิ่นไจ๋อย่างรักใคร่

“ขอบคุณนะจ๊ะเจ๊ ไจ๋รักเจ๊ที่สุดเลยจ้ะ”

“เจ๊ก็รักลื้อนา” เจ้ซิ้มนั่งลงก่อนมองหน้าของจิ่นไจ๋ด้วยความลำบากใจ หญิงวัยกลางคนถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะเอ่ยเรื่องที่แม้แต่เธอเองก็ลำบากใจ