โลกของเรื่องผีคลาสสิกยังคงดึงฉันกลับไปเสมอ: ชื่อที่คนนิยมอ่านในไทยมักเริ่มจากบรรดาผู้เขียนตะวันตกที่กลายเป็นแม่แบบของความหลอน สำหรับฉันสองชื่อนี้ยืนหนึ่ง — 'Edgar Allan Poe' กับ 'H. P. Lovecraft' — เพราะงานของพวกเขาไม่ได้เน้นแค่ช็อตกระโดด แต่สร้างบรรยากาศและความไม่แน่นอนที่ฝังอยู่ในจิตใจ การอ่าน 'The Tell-Tale Heart' หรือ 'The Fall of the House of Usher' เวอร์ชันแปลไทยทำให้รู้สึกว่าความคลาสสิกเหล่านี้ยังมีพลังพอที่จะขนหัวลุกแม้จะผ่านมากว่าศตวรรษ
อีกเหตุผลที่คนไทยยังชอบก็เพราะงานของพวกเขาถูกแปลและตีพิมพ์ซ้ำหลายครั้ง มีการหยิบไปดัดแปลงในสื่อหลากหลาย ตั้งแต่ละครเวทีไปจนถึงหนังสั้น ฉันชอบเวลาที่เห็นนักอ่านรุ่นใหม่ค้นพบความงามแบบเก่า ๆ นั้นและเล่าว่าอ่านแล้วรู้สึกเหมือนถูกพาเข้าไปในบ้านที่ประตูทุกบานอาจมีเรื่องลับซ่อนอยู่ — นั่นแหละคือเสน่ห์ของนักเขียนผีอมตะที่ยังได้ผลกับคนไทยทุกยุค