นักเขียนอธิบายธีมในเจ้าหญิงแห่งพงไพรว่าอย่างไร

ความมหัศจรรย์ของเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่เวทมนตร์อย่างเดียว แต่เป็นวิธีที่มันจับความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติมาเล่าอย่างละเอียดอ่อน — ผมหมายถึง 'เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร' เป็นเรื่องราวของหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งตื่นขึ้นมาในฐานะตัวแทนหรือผู้ถือวิญญาณของป่า เธอไม่ได้เป็นเทพตั้งแต่แรก แต่ได้รับพลังและความรับผิดชอบมาจากพิธีเก่าแก่ที่ลืมเลือน หลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้หมู่บ้านของเธอถูกคุกคามโดยการตัดไม้และการขยายตัวของอุตสาหกรรม เธอเริ่มผูกสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตในป่า ทั้งวิญญาณต้นไม้ สัตว์ประหลาดเล็กๆ และเงาของอดีตที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ในเชิงพล็อต เรื่องเดินด้วยองค์ประกอบสามส่วนหลักที่ผมชอบคือ การค้นพบตัวตนของเจ้าหญิง การเผชิญหน้ากับผู้ที่หวังผลประโยชน์จากป่า และบททดสอบที่ทำให้เธอต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง ระหว่างการรวมตัวเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งจะทำให้ป่าปลอดภัยแต่ต้องสูญเสียชีวิตมนุษย์ หรือการหาทางประนีประนอมที่จะรักษาทั้งสองฝ่าย ตัวละครรองเป็นตัวเสริมอารมณ์สำคัญ — เช่น นักรบผู้หลงทางที่กลายเป็นเพื่อนร่วมทาง หรือนักวิทยาศาสตร์ที่เริ่มตั้งคำถามกับความโลภของตนเอง เหตุการณ์ไคลแม็กซ์มักเป็นพิธีที่มีเงื่อนไขทางจิตวิญญาณ บทสาบาน หรือการเสียสละที่จับใจ ซึ่งทำให้เรื่องไม่ใช่แค่การต่อสู้ภายนอก แต่เป็นการสู้ภายในหัวใจของตัวเอก มุมมองส่วนตัวของผมคือเรื่องนี้ใช้โทนเล่าแบบใกล้ชิด — มีฉากเล็กๆ ที่บรรยายการสื่อสารกับต้นไม้ ดิน และเสียงที่คนทั่วไปไม่ค่อยสังเกตเห็น ซึ่งทำให้อารมณ์ทั้งอบอุ่นและเศร้าพร้อมกัน ถ้าจะเทียบสไตล์ก็เห็นเงาของงานคลาสสิกอย่าง 'Princess Mononoke' ในการตั้งคำถามเรื่องความขัดแย้งระหว่างวิถีชีวิต แต่ 'เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร' มุ่งไปที่การเยียวยาและความเป็นไปได้ของการอยู่ร่วมมากกว่าแค่การต่อสู้ ประกอบกับงานศิลป์และซาวด์แทร็กที่เน้นเสียงธรรมชาติ เรื่องนี้จบในโทนที่หวานอมขมกลืน — มีคำตอบบางอย่างแต่ก็ทิ้งพื้นที่ให้คนอ่านคิดต่อได้ ซึ่งทำให้ผมยังย้อนกลับมานั่งคิดถึงฉากสุดท้ายอยู่บ่อยครั้ง

ฉันชอบจินตนาการว่าทีมออกแบบตัวละครรองใน 'เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร' เริ่มจากการตั้งคำถามง่าย ๆ ว่าใครคือคนที่ทำให้โลกในเรื่องรู้สึกมีน้ำหนัก ไม่ใช่แค่ฉากหลังแต่เป็นผู้มีชีวิตของเรื่อง พอคิดแบบนั้นแล้ว รายละเอียดเล็ก ๆ อย่างเงาทรงผม คราบเขม่าบนเสื้อ หรือรูปร่างเงาเมื่อยืนใต้แสงจันทร์ กลายเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังมากสำหรับการสื่อสารบุคลิกและประวัติของตัวละครในเวลาอันสั้น การออกแบบมักเล่นกับคอนทราสต์เพื่อเน้นบทบาท เช่นตัวละครรองที่มาจากเมืองเหล็กจะมีเส้นสายกะทัดรัด เครื่องแต่งกายที่ใช้งานได้จริง และสีโทนเทา-น้ำตาล เพื่อบอกว่าพวกเขาอยู่กับเครื่องจักรและไฟ ในขณะที่วิญญาณป่าเล็ก ๆ อย่างโคดามะ (kodama) ถูกออกแบบด้วยเส้นเรียบง่าย สีขาว-เขียวอ่อน และหน้าตาเรียบ ๆ ซึ่งทำให้พวกมันดูเป็นปริศนาและเป็นสัญลักษณ์ของสภาพป่ามากกว่าบุคคล สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้—ท่าทางการยืน การกระพริบตา การใส่เครื่องประดับชิ้นเดียว—ช่วยให้ตัวละครรองมีเรื่องเล่าโดยไม่ต้องใช้บทพูดยาว ๆ นอกจากนี้ฉันคิดว่าการผสมผสานระหว่างการอ้างอิงทางวัฒนธรรมและการดัดแปลงเชิงสัญลักษณ์ก็สำคัญ ตัวอย่างเช่นทหารคนหนึ่งอาจถูกออกแบบให้มีเครื่องแต่งกายที่ได้แรงบันดาลใจจากชุดในประวัติศาสตร์ แต่ปรับให้ดูสวมใส่ง่ายและมีคราบจากการใช้งาน เพื่อเล่าเรื่องความเหนื่อยและความจงรักภักดี ส่วนคนงานหญิงในเมืองเหล็กมักจะมีทรงผมและอุปกรณ์ที่บอกหน้าที่ชัดเจน ทำให้การเคลื่อนที่และวิธีจับเครื่องมือของพวกเธอเองกลายเป็นการบอกเล่าอีกชั้นหนึ่งที่ตัวหนังใช้แทนคำพูด สิ่งนี้ทำให้ฉากที่พวกเขาปรากฏมีความสมจริงและฉันมักจะหยุดสังเกตมุมเล็ก ๆ เหล่านั้นเสมอ สรุปคือ การออกแบบตัวละครรองที่ดีไม่จำเป็นต้องหวือหวา แต่ต้องฉลาดในการใช้สัญลักษณ์และรายละเอียด ฉันชอบที่งานออกแบบในเรื่องนี้ไม่ปล่อยให้ตัวละครรองเป็นเพียงพื้นหลัง แต่ทำให้พวกเขามีตัวตนผ่านสไตล์ สี และท่าทาง ซึ่งทำให้โลกของ 'เจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพร' รู้สึกมีชีวิตมากขึ้นเมื่อมองย้อนกลับไป

มีตัวละครหลักที่โดดเด่นและหลากมิติใน 'เจ้าหญิงแห่งพงไพร' ที่ทำให้เรื่องราวไม่ใช่แค่การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติแต่เป็นบทสนทนาระหว่างความตั้งใจและผลลัพธ์ของการกระทำ หนึ่งในตัวละครที่ทุกคนต้องรู้จักคือ Ashitaka ชายหนุ่มจากเผ่าเอมาชิกิที่ถูกคำสาป สถานะของเขาทำให้การเดินทางของเขาเป็นทั้งการค้นหาวิธีรักษาและการพยายามเข้าใจความขัดแย้งระหว่างสองฝักสองฝ่าย ฉันมักจะจับตาดูวิธีที่เขาพยายามรักษาความเป็นกลางโดยไม่ยอมละทิ้งความเห็นอกเห็นใจต่อทั้งคนและสัตว์ป่า อีกคนที่กินใจคือ San หรือที่คนเรียกกันว่าเจ้าหญิงแห่งพงไพร เธอถูกเลี้ยงดูโดย Moro เทพธิดาหมาป่า ทำให้นิสัยและวิธีคิดของเธอเต็มไปด้วยความปกป้องและโกรธแค้นต่อการทำลายล้างจากมนุษย์ ภาพของเธอทิ้งมุมมองว่าความรักกับธรรมชาติบางครั้งมาพร้อมกับความรุนแรง ในด้านตรงข้าม Lady Eboshi ผู้นำเมืองเหล็ก (Iron Town) เป็นตัวอย่างของความซับซ้อน — เธอปกป้องผู้หญิงและผู้ถูกเหยียด แต่ก็ขับไล่ป่าเพื่อต้องการความอยู่รอดของเมือง การอ่านไอเดียของเธอทำให้ฉันต้องกลับมาพิจารณาว่าความชั่วร้ายและความดีก็อาจอยู่ร่วมกันในคนคนเดียวได้ นอกจากตัวละครหลักทั้งสาม ยังมีตัวละครรองที่ทิ้งร่องรอยไม่เล็ก เช่น Okkoto หมูป่าสูงวัยที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความยึดมั่นและความสิ้นหวัง, Jigo พ่อค้าเจ้าเล่ห์ที่มีแรงจูงใจซ่อนเร้น และ Yakul โนมกวางแดงของ Ashitaka ที่เป็นเพื่อนร่วมทางเงียบๆ รวมถึง Kodama หรือวิญญาณต้นไม้ที่ให้ความรู้สึกถึงเสน่ห์และความหวังในป่า สรุปแล้วฉันคิดว่าความแข็งแรงของ 'เจ้าหญิงแห่งพงไพร' มาจากการสร้างตัวละครที่ไม่ได้เป็นแค่ตัวแทนฝ่ายดี-ชั่ว แต่เป็นกระจกเงาที่สะท้อนสาเหตุและผลของการตัดสินใจ ซึ่งทำให้ทุกฉากเต็มไปด้วยน้ำหนักทางอารมณ์และความคิดที่ติดตราตรึงใจ

จินตนาการของฉันมักจะเริ่มจากภาพเงียบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นดินและเสียงห่างไกลของสัตว์ป่า — แค่นั้นก็พอจะดึงผู้อ่านเข้าไปในโลกของเจ้าหญิงจิตวิญญาณแห่งพงไพรได้แล้ว ฉันชอบให้ฉากเปิดเป็นเช้าวันหนึ่งที่หมอกยังจัด กิ่งไม้เหนียวไปด้วยน้ำค้าง และแสงอุ่น ๆ ของพระอาทิตย์กำลังกระซิบผ่านใบไม้ ฉากนี้ไม่จำเป็นต้องเริ่มด้วยการเปิดเผยตัวตนของเจ้าหญิงแบบตรง ๆ แต่ให้เริ่มจากสิ่งเล็ก ๆ ที่บอกเป็นนัย เช่น ร่องรอยเท้าที่ลึกกว่าปกติ กลิ่นดอกไม้ไม่เคยเห็นมาก่อน หรือเสียงดนตรีที่เหมือนลมพัดผ่านกระดาษเก่า การใช้รายละเอียดประสาทสัมผัสทำให้ผู้อ่านรู้สึกว่าเจ้าหญิงมีอยู่จริงในทุกเตียงหญ้าและเงาสะท้อนบนผืนน้ำ ฉันจะวางเลเยอร์ของคำบรรยายแบบช้า ๆ เพื่อให้การเปิดเผยค่อย ๆ มากระทบความรู้สึกของคนอ่าน ไม่ใช่การลงรายละเอียดทั้งหมดในทันที อีกไอเดียที่ฉันมักนำมาใช้คือการเปิดจากมุมมองของคนธรรมดาคนหนึ่งที่เพิ่งพบเธอ — เด็กน้อยผู้หลงทาง หรือนักพรานแก่ ๆ ที่กลับมาตามหาไม้โบราณ ฉากแบบนี้ช่วยสร้างความแตกต่างระหว่างความศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าหญิงกับความเป็นมนุษย์ของโลกรอบ ๆ ฉันจะใส่ความไม่แน่ใจเข้าไปด้วย เช่น ผู้พบเห็นอธิบายว่าเธอดูเหมือนไม่ใช่คน แต่ก็ไม่ได้แสดงพลังก้าวกระโดดในทันที การค่อย ๆ ชี้ให้เห็นความพิเศษทำให้แฟนฟิคไม่กลายเป็นการเล่าเรื่องแบบคลิปไฮไลต์ แต่กลับมีจังหวะและสลับอารมณ์อย่างนุ่มนวล แรงบันดาลใจบางส่วนมาจากฉากป่าใน 'Princess Mononoke' ที่ไม่ต้องพูดเยอะแต่ภาพและเสียงช่วยเล่าเรื่องได้ทั้งหมด — ฉันใช้เทคนิคแบบนั้นแต่ปรับให้มีโทนของฉันเอง ให้ผู้อ่านได้ตั้งคำถามว่าใครเป็นเจ้าหญิงนี้จริง ๆ แล้วเคยเป็นมนุษย์หรือไม่ และสิ่งใดทำให้เธอเป็นดั่งที่เป็นอยู่ การเริ่มต้นด้วยความเงียบและรายละเอียดเล็กน้อยทำให้การเปิดเผยในภายหลังมีพลังมากขึ้น และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉากแบบนี้ถึงเป็นทางเลือกแรก ๆ ที่ฉันเลือกเมื่อจะเขียนเรื่องของเธอ

ถ้อยคำของนักเขียนในบทสัมภาษณ์นั้นทำให้ฉันมองธีมเหนือมนุษย์แบบไม่ใช่แค่เรื่องผีหรือพลังวิเศษ แต่เป็นเครื่องมือเล่าเรื่องเกี่ยวกับผลกระทบทางใจและสังคมมากกว่าเดิม นักเขียนเล่าว่าเหนือมนุษย์ในงานของเขาเป็นภาษากลางที่เชื่อมระหว่างสิ่งที่เราไม่อาจพูดตรง ๆ กับสิ่งที่เรากลัวหรือปรารถนา ตัวอย่างเช่นในงานที่ฉันชอบ นักเขียนอธิบายว่า 'Neon Genesis Evangelion' ไม่ได้ใช้เหล่าเทวดาเป็นแค่ศัตรูเพื่อต่อสู้ แต่เป็นกระจกสะท้อนการแตกสลายของตัวตนและความคาดหวังจากโลกภายนอก ส่วนในบางเรื่องที่มีโทนเงียบและช้าอย่าง 'Mushishi' เหนือมนุษย์กลับกลายเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติที่บอกเล่าความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม การสัมภาษณ์ชี้ว่าการทำให้เหตุการณ์เหนือธรรมชาติเป็นสิ่งที่“มีเหตุผลภายใน” จะช่วยให้ผู้อ่านยอมรับการตีความหลายชั้นแทนที่จะตีความเพียงผิวเผิน เสียงเล่าในบทสัมภาษณ์ยังเน้นว่าธีมแบบนี้มักเปิดช่องให้ถามคำถามจริยธรรมได้อย่างตรงไปตรงมาเมื่อกฎธรรมดาถูกทำลาย การละเมิดขีดจำกัดมนุษย์ในงานบางชิ้นจึงกลายเป็นการทดสอบค่านิยม—ไม่ว่าจะเป็นการเสียสละเพื่อผู้อื่นหรือความโลภที่เกิดจากอำนาจเหนือธรรมชาติ นักเขียนบอกว่าในแง่นี้เหนือมนุษย์คือกระดานทดลองที่เขียนซ้ำได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีคำตอบเดียว คำอธิบายแบบนี้ทำให้ฉันเห็นว่าการรับรู้งานแนวเหนือธรรมชาติไม่ใช่แค่อรรถรสของความแปลก แต่เป็นการเชื้อเชิญให้คนอ่านลองคิดใหม่เกี่ยวกับความเป็นมนุษย์ ผลลัพธ์คือการมองงานที่เคยคิดว่าแค่ตื่นเต้นแล้วเปลี่ยนไปเป็นบทสนทนาเชิงปรัชญาที่อบอวลอยู่ในฉากที่ดูเรียบง่ายกว่าที่คิด

นักวิจารณ์มักโฟกัสที่การใช้เกมจิตวิทยาเป็นเครื่องมือเล่าเรื่องมากกว่าแค่ความฮาและโรแมนซ์ ในมุมมองของฉัน การที่ตัวละครสองคนเล่นเกมแห่งความหยิ่งและศักดิ์ศรี ถูกอ่านว่าเป็นการสะท้อนปัญหาเรื่องการสื่อสารสมัยใหม่ — คนสองคนรู้สึกแต่ไม่ยอมแสดงออกเพราะเกรงว่า 'การยอม' จะบ่อนทำลอกรูปแบบอำนาจในความสัมพันธ์ เหตุการณ์เล็กๆ อย่างการที่ตัวละครเลือกจะไม่สารภาพความรู้สึกในฉากที่ควรจะจริงใจ ถูกนักวิจารณ์หยิบมาวิเคราะห์ว่าเป็นการสะท้อนสังคมที่ให้คุณค่ากับภาพลักษณ์มากกว่าความเปราะบาง นอกจากประเด็นการสื่อสารแล้ว นักวิจารณ์ยังชี้ว่าเรื่องนี้วิพากษ์โครงสร้างชนชั้นในโรงเรียนหรือองค์กรโดยไม่ลำเอียง — บรรยากาศชนชั้นสูงถูกใช้เป็นฉากหลังที่ขยายความคาดหวังและการแสดงตนของตัวละคร ฉันมองว่าเมื่อเปรียบเทียบกับงานประเภทรัก-คอมเมดี้อย่าง 'Toradora!' จะเห็นชัดว่าที่นี่เลือกเน้นการต่อสู้เชิงนิสัยและการเติบโตทางอารมณ์ มากกว่าการมุ่งไปที่ฉากโรแมนติกหวือหวา ผลก็คือเรื่องให้ความสำคัญกับความจริงจังใต้หน้ากากตลก และนั่นเป็นเหตุผลที่นักวิจารณ์มักยกให้ประเด็นการเปลี่ยนแปลงภายในตัวละครเป็นหัวใจสำคัญของเรื่อง

แนะนำว่าให้เริ่มจากบทแรกหรือเล่มแรกของ 'เจ้าหญิงแห่งพงไพร' ก่อนเสมอ เพราะงานชิ้นนี้ตั้งใจเล่าโลกและตัวละครอย่างค่อยเป็นค่อยไป การได้เริ่มต้นตั้งแต่ต้นหมายถึงคุณจะได้สัมผัสการแนะนำพื้นฐานสำคัญ เช่นสาเหตุคำสาปของอาชิตะ การมีอยู่ของหมู่บ้านเหล็ก และความสัมพันธ์แรกเริ่มกับป่าและเทพสัตว์ ที่สำคัญคือโทนเรื่องและบรรยากาศที่ค่อยๆ สะสมความตึงเครียดทั้งด้านศีลธรรมและความเป็นมนุษย์ ถ้าคุณยังไม่เคยรู้จักโลกของเรื่องมาก่อน การโดดไปอ่านตอนกลางเรื่องจะทำให้หลายจุดสำคัญขาดบริบทและความหนักแน่นของอารมณ์จะลดลง การอ่านตั้งแต่ต้นจึงเป็นทางเลือกที่ให้รางวัลมากที่สุด ทั้งภาพ คาแรกเตอร์ และเส้นเรื่องจะค่อยๆ คลี่คลายและทำให้ฉากไคลแม็กซ์มีพลังมากขึ้น ในกรณีที่มีเวลาจำกัดหรืออยากลองก่อน แนะนำให้เริ่มจากฉากที่อาชิตะออกจากหมู่บ้านพร้อมคำสาป หรือฉากการปะทะกันครั้งแรกระหว่างคนในเมืองเหล็กกับเทพหมูป่า ฉากเหล่านี้มักเป็นจุดที่รวมความขัดแย้งหลักและเผยด้านมืดของทั้งสองฝ่ายชัดเจน พออ่านฉากพวกนี้แล้วถ้ารู้สึกชอบก็กลับมาย้อนอ่านบทก่อนหน้าเพื่อเติมเต็มเบื้องหลังและแรงจูงใจของตัวละครอีกที อีกทางเลือกที่น่าสนุกคือดูฉบับภาพยนตร์หรือภาพยนตร์แอนิเมชันก่อนแล้วค่อยอ่านฉบับหนังสือ/มังงะ เพราะงานภาพและดนตรีของเรื่องช่วยให้เข้าใจโทนและความยิ่งใหญ่ของโลกได้เร็วขึ้น แต่การอ่านต้นฉบับจะให้รายละเอียดและบทสนทนาที่ลึกกว่า ทำให้รู้สึกเชื่อมโยงกับตัวละครยิ่งขึ้น สิ่งที่ชอบที่สุดในการเริ่มต้นอ่าน 'เจ้าหญิงแห่งพงไพร' คือการที่เรื่องไม่แบ่งโลกออกเป็นดี-เลวแบบง่าย ๆ ทุกฝ่ายมีเหตุผลของตัวเอง ทั้งคนงานเหมืองที่ต้องการเอาชีวิตรอด เจ้าของเมืองเหล็กที่มองอนาคต และป่าที่ต่อสู้เพื่ออยู่รอด การอ่านจากต้นทำให้มองเห็นเนื้อเยื่อของประเด็นเชิงนิเวศ ศีลธรรม และความเป็นมนุษย์ที่ผู้เขียนทอไว้ตั้งแต่ย่อหน้าแรก ๆ ตอนที่ได้อ่านซ้ำนั้นรู้สึกได้ว่ารายละเอียดเล็ก ๆ อย่างคำพูดของตัวประกอบหรือฉากธรรมดาทำงานร่วมกับธีมหลักอย่างมีชั้นเชิง การปิดท้ายด้วยความรู้สึกว่าทั้งรักและเจ็บปวดพร้อมกันคือสิ่งที่ทำให้ผมยังกลับไปหาเรื่องนี้ซ้ำเสมอ

การมองเห็นมงกุฎดอกหญ้าในการบรรยายทำให้ธีมของเรื่องวิ่งเข้ามาใกล้ผู้อ่านทันที — เป็นสัญลักษณ์ที่ผู้เขียนใช้ได้ทั้งแบบละเอียดอ่อนและรุนแรงทีเดียว ผมชอบเวลาที่นักเขียนเริ่มจากการจับรายละเอียดเล็ก ๆ ของมงกุฎ เช่น ทางมุมที่ก้านถูกถัก วิธีที่กลีบดอกบางดอกหงายรับแสง หรือกลิ่นอ่อน ๆ ที่ติดมาจากทุ่ง แล้วค่อย ๆ ขยายความหมายให้เชื่อมโยงกับตัวละครและความขัดแย้งภายใน เรื่องอย่าง 'Midsommar' ให้เห็นบทบาทของมงกุฎเป็นทั้งการต้อนรับและการผนึกชะตา ในงานเขียนเราอาจใช้ภาพการประดิษฐ์มงกุฎเป็นพิธีกรรมที่บ่งบอกการสละความเป็นปัจเจกเพื่อเข้าสู่ความเป็นชุมชน หรือกลับกัน ใช้มงกุฎที่สกปรก ร่วงโรย เป็นสัญญะของการสูญเสียบริสุทธิ์ภาพ การกระจายมงกุฎในเรื่องไม่จำเป็นต้องซ้ำกันเสมอไป — บางครั้งมันเป็นพร็อพที่ตัวละครสวมเพียงชั่วคราวเพื่อให้เห็นการเปลี่ยนแปลง บางครั้งมันกลายเป็นวัตถุซ้ำซากที่ปรากฏเป็นลายเส้นของเรื่องราว การเลือกคำกริยาและประโยคสั้นยาวในการบรรยายมีผลมาก เช่น การใช้คำว่า 'ถัก' กับ 'ครอบ' ให้ความรู้สึกแตกต่างกัน ฉันมักจินตนาการภาพสุดท้ายของมงกุฎที่ค่อย ๆ ล้มจากศีรษะเป็นฉากจบที่ทรงพลัง เพราะมันรวมทั้งการสูญเสีย ความเสื่อม และความเปลี่ยนแปลงไว้ด้วยกัน