เจ้าสาวในรอยชัง Mga Nobela at Kwento

ชิงหลีส่งยิ้มบางๆ กลับมา รอยยิ้มนั้นงดงามราวกับภาพวาด ทว่านัยน์ตาสีเทาหม่นคู่สวยกลับว่างเปล่า ลึกล้ำ และเย็นชา ราวกับข้างในนั้นไร้ซึ่งดวงวิญญาณมานานแสนนาน หยางเป่ยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง ทั้งความโกรธแค้นและความชิงชังท ี่ถูก เจิ้งยวน เล่นตลกสลับตัวเจ้าสาวอย่างหน้าด้านๆ ทั้งที่คนที่ควรจะมาคุกเข่ารับกรรมเป็นทาสของเขาในคืนนี้ คือ เจิ้งอิงอิง น้องสาวต่างมารดาที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของมัน! *** ***

หลังจากผ่านประตูเงินประตูเงินประตูทองผมก็มาเจอกับเจ้าสาวคนสวยของผมเธออยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่สั้นพอดีเข่าเธอสวยมากมากจริงๆ “วันนี้ที่รักสวยมาเลยนะ….สวยจนจะทนไม่ไหวแล้วเนี้ย” ที่เดินมาถึงว่าที่เจ้าสาวของผมพรางกระซิบบอกเธอให้ได้ยินแค่สองคน “ตาบ้า...”

เจ้าสาวของธาวินทร์(ธาวินทร์ นวลแพร) อ่านไล่จากพ่ายรักเมียสวมรอยจะฟินมาก ฝากด้วยนะคะ

ชินอ๋องจิ้นหลงนั่งอยู่บนเก้าอี้แกะสลักไม้จันทน์ ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ร่างบางที่สวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเป็นผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสสีแดงที่สามารถมองทะลุได้คลุมหน้าอยู่ เฟิงซิ่วเหยายืนก้มหน้างุด สองแก้มภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวแดงระเรื่อดั่งกลีบดอกโบตั๋น ม่านแพรบางเบาพลิ้วไหวต ามสายลมราตรีที่พัดผ่านหน้าต่าง "ซิ่วเหยา..พระยาชาเจ้าช่างงดงามเหมือนเกิน." เสียงทุ้มนุ่มของจิ้นหลงเอ่ยเบาๆ พลางลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้าไปหาภรรยาคนงาม แต่ละก้าวช้าและมั่นคง ราวกับกำลังล่าเหยื่อที่รออยู่

นั้นกระแทกหน้าต่างออกไปอย่างแรง เป็นจังหวะเดียวกับบานประตูเปิดเข้ามาพร้อมร่างสูงโปร่งของซ่ง- เหว่ยหนานในชุดเจ้าบ่าวสีแดงมงคล ฮวงหลงเพียงปรายตามองเล็กน้อย แต่สายตาของเขากลับมาจับจ้องผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ขยับไหวตามแรงลมที่เขาซัดฝ่ามือออกไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากของห� �ิงสาว แม้เพียงชั่วเวลาสั้นๆ ที่ผ้าคลุมหน้าเปิดออกเห็นดวงหน้าของเจ้าสาว ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าของซิ่นฮวา แต่เขามั่นใจในทันทีว่านั่นไม่ใช่นาง! นางไม่มีวันมองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น มันเป็นสายตาที่ไร้ความจริงใจ ดำมืดและเจ้าเล่ห์พร้อมล่อลวงให้ทุกคนตกลงไปในความดำมืดนั้น

หญิงสาวกำมือที่ทิ้งอยู่ข้างกายแน่น บอกตัวเองให้ปลงซะ และยอมรับความเป็นจริง แต่มันก็ยากเย็นเหลือเกิน ช้องนางในชุดเจ้าสาวแสนสวยราวกับเจ้าหญิงอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองว่าที่สามีที่เป็นผู้ชายในฝันของสาวน้อยสาวใหญ่ทั่วโลก หลายพันหลายหมื่นสาวงามคงนึกอยากมายืนแทนที่หล่อน โ ดยหารู้ไม่ว่ามันไม่ใช่สวรรค์อย่างที่นึกฝันเลย

จวินซานหรงเดินมาพร้อมกับจับไม้มงคลและเดินไปที่เจ้าสาวก่อนจะค่อย ๆ เปิดออกมา ใบหน้าของเจ้าสาวที่แต่งแต้มด้วยชาดสีแดงสดตรงหน้าทำให้เขารู้สึกตกตะลึงไปนิดหน่อยเพราะเขาไม่เคยเห็นเล่อชุนหลันแต่งหน้าด้วยสีจัดจ้านและงดงามเช่นนี้มาก่อน “อาหลันวันนี้เจ้างดงามราวโบตั๋นในอุทยานห ลวง” “จวินซานหรงท่านเมาแล้ว”

ท่านรองเจ้ากรมถึงกับปาดน้ำตา ที่บุตรสาวถูกย่ำยีศักดิ์จนอับจนทางเลือก เขาไม่อยากจะเชื่อว่าสกุลจิ้ง จะรังแกเขาและครอบครัว ให้ขายหน้าต่อชาวเมืองเยี่ยงนี้ ชายชราทำได้เพียงมองตามขบวนรับเจ้าสาว ที่เคลื่อนห่างออกไป ด้วยหัวใจเจ็บร้าว ต่อชะตาของบุตรสาว ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีกลุ่มช ายหญิง พากันยืนมองเกี้ยวเจ้าสาว ด้วยใบหน้าเรียบเฉย โดยเฉพาะหญิงสาว ในชุดสีน้ำเงินเข้ม ได้มีแววตาสาแก่ใจพาดผ่านไปชั่วขณะ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มตนของเจ้าสองคน ลั่วคังอันรำพันอยู่ในใจ

ชุนหลี่เวยมองชิงถงที่เดินออกไปเมื่อประตูปิดลงรอยยิ้มที่เคยมีก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น นางมองไปที่สามีทั้งสามด้วยสายตาสิ้นหวังนางในชาติก่อนก็เคยมีสามีเหตุใดจะไม่รู้ว่ารอยแดงที่อยู่บริเวรลำคอของพวกเขานั้นมาจากสตรี "เห็นทีข้าคงเป็นเจ้าสาวที่หย่าเร็วที่สุดของพวกเจ้า" ชุนหลี่เ

บรินัยพูดกับเพื่อนที่นั่งนิ่งมองเจ้าสาวในชุดไทยศิวาลัยตาไม่กระพริบปกติลิปการ์ก็สวยน่ารักอยู่แล้วแต่วันนี้สวยจนลืมหายใจเลยทีเดียว “ไอ้คีย์” วรกันต์สะกิดเพื่อนเบาๆเพราะทุกคนมองเจ้าบ่าวที่มองเจ้าสาวแสนสวยนิ่งงัน