Novelas y relatos de เจ้าสาว วิวาห์ไร้รัก

เขาไม่เคยต้องการความรัก… ส่วนเธอก็ไม่เคยคิดจะมอบหัวใจให้ใคร เมื่อ “พราวพานิช” ทายาทสาวตระกูลหมื่นล้าน ถูกบังคับให้กลับจากอังกฤษเพื่อแต่งงานพยุงธุรกิจครอบครัว ชีวิตที่เคยเลือกเองได้กลับถูกกำหนดด้วยข้อตกลงที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ขณะที่ “อัคร เทวากร” นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพล มองว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงเกมผลประโยชน์ และเชื่อว่าผู้หญิงที่กำลังจะเป็นภรรยาของเขาเป็นแค่คุณหนูที่ไม่เคยรู้จักโลกความจริง จากคนแปลกหน้าที่ไม่ถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ สู่คู่สามีภรรยาที่ถูกผูกมัดด้วยหน้าที่และสัญญา เมื่อระยะห่างระหว่างหัวใจกับความใกล้ชิดเริ่มเลือนหาย ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายพยายามปฏิเสธกลับค่อย ๆ เติบโตขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางศึกธุรกิจ การหักหลัง ความเข้าใจผิด และแรงกดดันจากครอบคร

บางครั้งความรักมักเล่นตลก... รู้ทั้งรู้ว่าหากไม่ยึดติดก็ไม่ต้องเสียใจ แต่ใครจะทำใจได้ง่ายๆ เช่นเดียวกับ ‘ปรายฝน’ ที่ตั้งใจมาเป็นแค่เพื่อนเจ้าสาว แต่กลับตกกระไดพลอยโจนกลายเป็น ‘เจ้าสาวตัวจริง’ โดยไม่ทันตั้งตัว “หรือจะให้ผมช่วย...” เสียงทุ้มแหบพร่าที่กระซิบชิดทำเอาปรายฝนสะดุ้งจนเสียหลัก ทว่า ‘ฐานทัพ’ กลับว่องไวกว่า ชายหนุ่มตวัดวงแขนรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าแนบอกได้ทันท่วงที “ไม่ใช่คุณคนเดียวที่ตกใจนะ... แต่คุณกำลังจะทำผมหัวใจวายไปด้วย” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยดุ ทว่าแววตากลับทอดมองมาด้วยความห่วงใย ร่างเล็กเริ่มดิ้นขลุกขลักจนเขาต้องคุมตัวเองให้คลายอ้อมแขนออกอย่างนึกเสียดาย พลางเอ่ยตัดพ้อ “ช่วยเบาๆ มือหน่อยเถอะครับ ผมไม่ใช่ไวรัสร้ายที่จะแพร่เชื้อใส่คุณนะ” คำพูดนั้นทำให้ปรายฝนรู้สึกผิด... ความจริงถ

ผ้าลูกไม้สีขาว อาจซ่อนความบริสุทธิ์ แต่ไข่มุกเม็ดงาม ซ่อนความลับของการแต่งงานครั้งนี้ เธอคือเจ้าสาว "จำแลง" ที่ก้าวเข้าสู่ชีวิตของเขา ด้วยชื่อคนอื่น และหัวใจที่ไม่อาจเป็นของใคร เมื่อความสัมพันธ์เริ่มต้นจากคำลวง แต่ความรู้สึกกลับจริงยิ่งกว่าสิ่งใด ระหว่างความลับกับหัวใจ เขาจะเลือกเก็บอะไรไว้ และทำลายอะไรลง

“เธออยากหย่าขนาดนั้นเลย” “ใช่ค่ะ ไม่หย่าวันนี้วันหน้าก็ต้องหย่าอยู่ดี” ................................. “ถอยไปดิ อย่ามาขวาง” เธอไม่สนใจลูกชาย “อ้อ เอกสารของบริษัททั้งหมดอยู่ในห้องทำงานนะ ฉันยกให้แกหมดเลย” “แม่!!” “ไม่ต้องเรียก ฉันไม่มีลูกโง่อย่างแก” ................................. “เราไม่ใช่เด็ก ๆ กันแล้วนะ เรามาแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดกันเถอะ” เธอหันไปเผชิญหน้ากับศิวัฒน์ “ฉันขอโทษที่ไม่ยอมปฏิเสธแม่ของคุณในวันนั้น ขอโทษที่ไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันไม่อยากให้เรารู้จักกันด้วยซ้ำ แต่เมื่อมันย้อนไม่ได้เราก็เดินไปข้างหน้าเพื่อลืมเรื่องราวของกันและกันเถอะ” ....................................

จากเหตุเครื่องบินตกทำให้เธอและเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาร่วมประสบชะตากำเดียวกัน ความโชคร้ายทั้งหมดของเขานั้นเป็นเพราะพ่อของเธอกระทำทั้งสิ้น ตอนที่เธออายุได้เพียงแปดขวบ และเขาอายุได้เพียงสิบขวบ ผู้พาเธอไปที่คฤหาสน์เทรมอนต์ เธอคิดว่าท่าทางที่ดูใจและหวังดีของเขานั้นออกมาจากใจเขาจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่านี่มันเป็นการแก้แค้น ในระยะเวลาสิบปี เธอคิดมาตลอดว่าเขานั้นเกลียดเธอ เขาช่างอ่อนโยนและมีเมตตากับโลกใบนี้เหลือเกิน แต่ไม่เคยมีให้กับเธอเลย เขาไม่ให้เธอเรียกเขาว่า “พี่ชาย” เธอจึงทำได้เพียงแค่เรียกชื่อของเขา-มาร์ค เทรมอนต์, มาร์ค เทรมอนต์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนมันฝังลึกลงไปยังก้นบึ้งในจิตใจของเธอ