พอมีแก่นแล้วฉันมักจะแบ่งโลกและเส้นเรื่องออกเป็นชั้นๆ: เรื่องราวหลัก, เส้นรอง, และธีมซ้ำที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อม ระยะเวลาในการเกิดเหตุ การเปลี่ยนจุดมุมมอง และกฎของโลกต้องถูกเขียนลงอย่างหยาบก่อน แล้วค่อยปรับละเอียดทีละตอน ตัวอย่างที่ฉันนึกถึงคือ 'The lord of the rings' ซึ่งสร้างความยิ่งใหญ่จากแก่นเรื่องเดียวแต่ขยายออกเป็นการเดินทางหลายชั้น ทำให้ทุกฉากแม้เล็กก็มีน้ำหนักของเรื่องราวทั้งหมด
มหาศึกล้างพิภพในนิยายมักเป็นสงครามที่เปลี่ยนโฉมหน้าของโลก บางเรื่องอย่าง 'The Wheel of Time' สื่อถึงการต่อสู้ระหว่างแสงกับเงา ที่ไม่ใช่แค่การประจัญบานด้วยกำลัง แต่ยังรวมถึงการดิ้นรนของมนุษย์กับชะตากรรม
ส่วน 'Malazan Book of the Fallen' นั้นซับซ้อนกว่านั้นมาก เพราะศึกนี้กินระยะเวลายาวนาน เกี่ยวข้องกับหลายเผ่าพันธุ์ และเต็มไปด้วยกลยุทธ์ทางการเมืองที่ซับซ้อน แม้แต่เทพเจ้ายังต้องเลือกข้าง สิ่งที่ดึงดูดใจคือการที่ตัวละครหลักต่างก็มีปมในใจของตัวเอง ทำให้มหาศึกไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางกายภาพ แต่ยังเป็นการต่อกรกับความกลัวภายใน