นักแต่งเพลงคิดอย่างไรเมื่อต้องทำเพลงประกอบเพื่อดูหนังสยอง?

ความเงียบคืออาวุธที่ฉันใช้บ่อยที่สุด เวลาทำเพลงสำหรับหนังสยอง ฉันชอบดึงจังหวะและพาเสียงออกจากหน้าจอ ให้ผู้ชมได้เป็นคนเติมช่องว่างนั้นเอง

- เลือกโทนและพื้นผิว: บางครั้งฉันไม่ใช้เมโลดี้เลย แต่เลือก ‘เท็กซ์เจอร์’ เช่นเสียงขูด เสียงลมหอบ หรือเสียงสังเคราะห์ที่มีแอมเบียนซ์หนา เหมือนกับบรรยากาศใน 'The Blair Witch Project' ที่ทำให้ความกลัวเกิดจากการไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างนอก
- จังหวะกับการตัดต่อ: เพลงต้องเดินประสานกับจังหวะการตัดต่อ บางฉากใน 'A Quiet Place' ใช้ความเงียบเป็นเครื่องมือหลัก ฉันจึงมักออกแบบให้เสียงเกิดขึ้นแค่พอเป็นสัญญาณเตือน ไม่ใช่แค่เติมเต็มช่องว่าง
- สเกลและฮาร์โมนี: การใช้สเกลไม่ปกติหรือคลื่นอินเตอร์วอลแปลก ๆ จะทำให้โสตประสาทไม่สบาย บางครั้งเลือกใช้โน้ตต่ำมากๆ หรือ harmonic clusters ที่ทำให้รู้สึกว่าพื้นที่ที่เห็นกำลังผิดปกติ
- การร่วมงานกับผู้กำกับ: ผมชอบพูดคุยเรื่องจุดที่หนังต้องการให้คนดูรู้สึก“โดน”ก่อน แล้วค่อยทดลองให้เพลงทำหน้าที่นั้น เช่นฉากล้างแค้นที่ต้องการความตึงเครียดยาว ๆ ฉันจะเลือกคอร์ดที่ค่อย ๆ เพิ่มแรงดันจนถึงการระเบิด

วิธีการต่าง ๆ เหล่านี้ทำให้ผลงานไม่ซ้ำซาก และเมื่อนำมาประกอบกับเสียงซาวด์เอฟเฟกต์ที่แม่นยำ ผลที่ได้มักเป็นความกลัวที่ยังคงติดตาผู้ชมไปอีกนาน

เมโลดี้สั้น ๆ กับโทนสีเสียงเพี้ยนมักเป็นสิ่งแรกที่ผมคิดถึงเมื่อได้รับสคริปต์สั้น ๆ ฉันมองเพลงสยองเหมือนการส่งสัญญาณใต้ผิวน้ำ: เจือด้วยสิ่งที่คุ้นเคยแต่ผิดปกติเล็กน้อย

หลายครั้งฉันใช้เทคนิคซ้ำ ๆ เล็กน้อยเพื่อให้คนดูจำ เช่นสองโน้ตซ้ำ ๆ ที่จบลงด้วยการเปลี่ยนแปลงไม่คาดคิด ซึ่งนึกถึงธีมเรียบง่ายใน 'Halloween' ที่พลังอยู่ที่ความเรียบง่าย อีกมุมหนึ่งคือการเล่นกับโทนสังเคราะห์แบบโปรเกรสซีฟที่ได้แรงบันดาลใจจากงานของ 'Suspiria' — เสียงที่เหมือนจะมีชีวิตและเปลี่ยนรูปไปเรื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งเรื่องสั่นคลอน

นอกจากนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเมโลดีกับภาพก็สำคัญ บางฉากผมเลือกให้เมโลดี้เป็นสิ่งเดียวที่ปลอบประโลมใจผู้ชมเล็กน้อยก่อนถูกดึงออกไป เช่นฉากเผชิญหน้าสั้น ๆ ที่ต้องให้ผู้ดูหายใจตามตัวละคร แล้วตัดเข้าเสียงแหลมที่ทำให้ไม่สบายตัว สิ่งเล็ก ๆ เหล่านี้มักทำให้หนังยังคงก้องอยู่หลังจากเครดิตจบไปแล้ว

จบงานด้วยความพึงพอใจของการเห็นคนดูสะดุ้งกับสิ่งที่เราเตรียมไว้ — นั่นแหละคือรสชาติของงานประเภทนี้

เสียงแรกที่โผล่มาในหัวเมื่ออ่านสคริปต์มักไม่ใช่ทำนอง แต่มักเป็นรูปคลื่นของความเงียบแล้วค่อย ๆ แตกออกเป็นเสียงแปลกประหลาด ฉันมองงานนี้เหมือนการสร้างกับดัก บทภาพยนตร์เป็นแผนที่และหน้าที่ของเพลงคือปักกับดักจิตใจผู้ชมให้เดินเข้าไปเองโดยไม่รู้ตัว

ฉันจะเริ่มจากตั้งคำถามสองข้อ: ฉากนี้ต้องการให้คนดูตกใจทันทีหรือสะสมความเกร็งแบบค่อยเป็นค่อยไป? จากตรงนี้การเลือกเวลากับความเข้มของโทนเสียงจะต่างกันไป เช่น ถ้าต้องการช็อตเตะทันที ฉันอาจใช้คอร์ดสูงทอดยาวแบบสตริงแล้วตัดไปที่ความเงียบอย่างกะทันหัน ทำให้ความเงียบกลายเป็นส่วนหนึ่งของแรงกระแทก ในอีกกรณีที่ต้องการสร้างความหวาดระแวงระยะยาว เสียงเบสต่ำหรือเสียงรบกวนที่มีฮาร์มอนิกแปลก ๆ (เช่นเทคนิคที่ได้แรงบันดาลใจจากงานของ 'Hereditary') จะค่อย ๆ ทำงานกับระบบประสาทผู้ฟังจนเกิดความไม่สบายใจ

การทำงานร่วมกับทีมเสียงและผู้กำกับจึงสำคัญมาก เพราะพื้นที่ระหว่างดนตรีกับฟ็อกซ์เอฟเฟกต์มักเบลอ ตัวอย่างที่ฉันชอบอ้างอิงคือฉากอาบน้ำใน 'Psycho'—สตริงสั้น ๆ ที่กรีดเหมือนเสียงมีด ไม่ได้ต้องการเมโลดี้ แต่ต้องการจุดย้ำจังหวะเท่านั้น ทั้งยังคิดถึงธีมสองโน้ตของ 'Jaws' ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง นั่นสอนให้ฉันว่าความกล้าหาญในการตัดสินใจแบบเรียบง่ายบางครั้งให้ผลสะเทือนมากกว่าการอัดแน่นด้วยองค์ประกอบหลายชั้น

ท้ายที่สุดแล้วฉันมองเพลงประกอบหนังสยองเหมือนการเดินบนเชือก —ถ้ากระโดดมากไปก็หวาดหวั่นเกินขอบเขต แต่ถ้านิ่งมากไปก็จะไม่ถึงจุดแตกหัก ฉันมักจะจบงานด้วยการทดสอบสั้น ๆ บนคนดูกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อฟังว่าจังหวะและความเงียบที่ตั้งใจไว้มันทำงานจริงหรือไม่ ก่อนจะปล่อยให้หนังดึงคนดูเข้าไปเอง