นักแสดงหลักในภาพยนตร์ จีไอโจ มีบทบาทอย่างไร?

มาดูรายชื่อตัวละครหลักที่พาเราออกผจญภัยใน 'จีไอโจภาค 3' กันเลย ฉันชอบว่ากลุ่มนี้มีความหลากหลายทั้งบุคลิกและพลัง เริ่มจาก โจทาโร่ คุโจ — ตัวเอกของภาคนี้ นักเรียนมัธยมที่มาพร้อมท่าทางเงียบขรึมและพลังสแตนด์ 'สตาร์ แพลตตินัม' ซึ่งเป็นหนึ่งในสแตนด์ทรงพลังที่สุดของซีรีส์ ต่อมามี โจเซฟ โจสตาร์ รุ่นเก๋าที่ฉลาดแกมโกง ใช้สแตนด์ 'เฮอร์มิต เพอร์เพิล' ช่วยแหวกทางและแก้ปัญหาแบบไม่เหมือนใคร อีกสองคนที่เติมสีสันให้ทีมคือ โมฮัมเหม็ด อับดุล ผู้มีสแตนด์ 'เมจิเชียนส์ เรด' ที่เน้นการโจมตีด้วยไฟ และ โนริอากิ คาเคยิน กับสแตนด์ 'ฮิเอโรเฟนท์ กรีน' ที่มีไหวพริบในสนามรบ ญานภาพร่วมทีมยังมี ฌ็อง-ปิแอร์ โพลนาเรฟ ผู้มั่นใจและมุ่งมั่นมากกับสแตนด์ 'ซิลเวอร์ แชรีอ็อต' ส่วนสมาชิกที่แตกต่างสุดคือ อิกกี้ สุนัขที่มีสแตนด์ 'เดอะ ฟูล' ซึ่งฉายแววความขี้เล่นและฉลาดเฉลียวในแบบของมันเอง สุดท้ายห้ามลืม ดิโอ แบรนโด (โดยเฉพาะเวอร์ชันที่ใช้สแตนด์ 'เดอะ เวิลด์') ซึ่งเป็นศัตรูหลักที่ทุกคนต้องร่วมมือกันต่อสู้ การเดินทางของทีมตั้งแต่ญี่ปุ่นจนถึงอียิปต์เต็มไปด้วยการปะทะกับผู้ใช้สแตนด์ต่าง ๆ และแต่ละตัวละครก็มีฉากเด่นของตัวเองที่ทำให้ผมติดตามจนวางไม่ลง — นี่คือแกนหลักของ 'จีไอโจภาค 3' ที่ฉันมักจะพูดถึงเวลาโฟกัสที่มิตรภาพกับการต่อสู้แบบทีม

ตั้งแต่วินาทีที่โปสเตอร์ 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' ติดตามห้าง ผมรู้เลยว่าหนังเรื่องนี้จะให้ความรู้สึกเป็นหนังบล็อกบัสเตอร์แอ็กชันที่มีตัวละครนำชัดเจน — และคนที่รับบทนำหลักคือ Channing Tatum ในบท Conrad 'Duke' Hauser. ผมชอบที่การแสดงของเขาไม่ใช่แค่หน้าตาและกล้ามเป็นตัวชูโรง แต่ยังพยายามสร้างความเป็นผู้นำให้ตัวละครผ่านจังหวะการต่อสู้และการตัดสินใจที่ค่อนข้างรวดเร็วในหนังแนวทีมทหารแบบนี้ นอกจาก Duke แล้ว หนังยังมีนักแสดงรายสำคัญที่ผลักดันเรื่องราว เช่น Marlon Wayans ในบท Ripcord ซึ่งเติมความเป็นมนุษย์และอารมณ์ขันให้กับทีม ขณะที่ Sienna Miller รับบท The Baroness เป็นฝ่ายตรงข้ามที่มีเสน่ห์และซับซ้อน ผมคิดว่าเธอช่วยเพิ่มมิติให้กับหนังไม่ให้กลายเป็นแค่การระเบิดกับการไล่ล่าอย่างเดียว นอกจากนี้ยังมี Byung-hun Lee ในบท Storm Shadow กับ Ray Park ที่เล่น Snake Eyes ซึ่งทั้งสองคาแรกเตอร์นี่แหละที่ให้ความรู้สึกของมรดกการ์ตูนต้นฉบับและมีซีนแอ็กชันที่เด่นมาก ส่วน Christopher Eccleston ในบท Destro ก็เป็นคนที่ทำหน้าที่เป็นตัวจุดชนวนความขัดแย้งของเรื่องได้ดี ถ้าต้องสรุปแบบไม่เป็นทางการ ผมมองว่า 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' เป็นหนังที่มีหัวใจคือ Duke แต่ความน่าสนใจจริงๆ มาจากเคมีของทีมและตัวร้ายที่มีเป้าหมายชัดเจน ฉากไคลแมกซ์ที่เกี่ยวกับนาโนเทคโนโลยีและการเผชิญหน้าแบบเป็นทีมช่วยเน้นให้เห็นว่าแม้ Duke จะเป็นตัวนำ แต่หนังยังต้องพึ่งพาความโดดเด่นของนักแสดงคนอื่นๆ เพื่อทำให้ทุกฉากแอ็กชันมีน้ำหนัก — นี่คือเหตุผลที่ผมมองว่าการคัดเลือกนักแสดงหลักในเรื่องค่อนข้างลงตัวและสนุกเมื่อดูเป็นทีมมากกว่าดูเป็นคนเดียว

รายชื่อนักแสดงหลักใน 'G.I. Joe: Retaliation' ที่ผมจดจำได้มีความหลากหลายและเติมพลังให้หนังอย่างชัดเจน: Dwayne Johnson รับบทเป็น Roadblock — นักสู้แกร่งที่กลายเป็นใบหน้าของภาคนี้ เพราะความสมบูรณ์ของร่างกายและเสน่ห์ของเขาทำให้บทนี้ดูหนักแน่นขึ้นกว่าเดิม Channing Tatum ในบท Duke — แม้ว่าบทของเขาจะถูกลดทอนกว่าภาคแรก แต่การปรากฏตัวของ Duke ยังคงเป็นแกนกลางทางอารมณ์ของเรื่อง Adrianne Palicki เป็น Lady Jaye, D.J. Cotrona เป็น Flint, Ray Park เป็น Snake Eyes และ Lee Byung-hun รับบท Storm Shadow — ทั้งหมดมีช่วงเวลาที่แสดงสไตล์ต่อสู้แตกต่างกันไป ส่วน Arnold Vosloo เล่น Zartan ตัวร้ายที่มีการลักลอบและความลึกลับมากกว่าเดิม แอบชอบฉากที่ Roadblock ต้องสั่งการและบู๊พร้อมกับ Snake Eyes เพราะมันรวมทั้งคาแรคเตอร์และแอ็กชันไว้ได้ลงตัว — ดูแล้วรู้สึกเหมือนนักแสดงแต่ละคนได้เติมจุดแข็งของตัวเองให้โลกของ 'จีไอโจ' ชัดเจนขึ้น

ฉากเปิดของ 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' ทำให้ผมย้อนคิดถึงภาพลักษณ์ของวายร้ายที่ถูกดัดแปลงจากของเล่นและการ์ตูนไปเป็นหนังฮอลลีวูดได้อย่างแปลกตา แสงสีและการจัดวางฉากในหนังฉบับนี้ให้เวทีชัดเจนสำหรับตัวละครฝ่ายร้ายหลักที่คนพูดถึงกันมากที่สุด นั่นคือ 'Cobra Commander' ซึ่งรับบทโดย Joseph Gordon-Levitt การแสดงของเขาไม่ใช่เวอร์ชั่นหน้ากากหัวหอมหรือเสียงแหลมจากการ์ตูนแบบตรง ๆ แต่เป็นคนที่มีเสน่ห์ล่อหลอกและความเยือกเย็นแฝงไว้ในรอยยิ้ม จังหวะการเปิดเผยตัวตนของตัวร้ายในช่วงท้ายเรื่อง ถูกวางให้เป็นโมเมนต์สำคัญที่ทำให้ภาพจำของตัวละครย้ายจากของเล่นบนชั้นสู่ความเป็นภัยคุกคามในโลกจริงได้อย่างน่าสนใจ นอกจาก Cobra Commander แล้ว หนังยังใส่ตัวร้ายคนอื่น ๆ มาเป็นพลังร่วม เช่น 'Destro' ที่รับบทโดย Christopher Eccleston กับ 'Zartan' ที่รับบทโดย Arnold Vosloo ซึ่งแต่ละคนมีสไตล์การเป็นวายร้ายต่างกันไป ทำให้ภาพรวมของฝ่ายตรงข้ามจีไอโจมีความหลากหลาย ทั้งนักวิทยาศาสตร์ผู้โลภและนักก่อการที่พร้อมปลอมตัว นี่ทำให้ฉากปะทะต่าง ๆ ของหนังรู้สึกมีมิติ เพราะไม่ใช่แค่ต่อสู้กันตัวต่อตัว แต่เป็นการปะทะของแนวคิดและเครื่องมือด้วย สุดท้ายแล้ว ฉากการเปิดเผยและการแสดงของ Joseph Gordon-Levitt ทำให้ผมรู้สึกว่าอารมณ์ความเป็นวายร้ายแบบใหม่ถูกนำเสนออย่างมีสไตล์ — ไม่เหมือนของเก่าแต่ก็ยังคงแก่นเดิมให้แฟนเก่าพอจำได้

ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ดู 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นนักแสดงที่มาจากฉากแอ็กชันและดราม่ามาผสมรวมกันอย่างสนุกสนาน การแสดงหลักของเรื่องมีใครบ้างนั้นจัดเป็นทีมที่น่าจับตามอง: Channing Tatum รับบทเป็น Duke, ให้ความรู้สึกเป็นหัวหน้าฟอร์มดีแบบฮีโร่ยุคใหม่; Marlon Wayans เป็น Ripcord ที่เติมมุมขำและความเป็นมนุษย์ให้กับฉากบู๊; Sienna Miller รับบท The Baroness (Ana/Anastasia) ซึ่งนำความเย็นชาผสมความซับซ้อนมาสู่ตัวร้ายหญิง; Joseph Gordon-Levitt ปรากฏตัวในบท Cobra Commander และสร้างความประหลาดใจด้วยการพลิกบทบาทจากที่คนคุ้นเคย; Dennis Quaid ในบทผู้นำสูงวัย General Hawk มีเสน่ห์แบบเป็นผู้นำที่จริงจังแต่ไม่แข็งกระด้าง; Christopher Eccleston ในบท Destro ให้ความรู้สึกเฉียบคมและน่ากลัวในฐานะนักอุตสาหกรรมผู้ชั่วร้าย. ส่วนตัวแล้ว ฉันชอบการจับคู่ Ray Park กับ Byung-hun Lee ในบท Snake Eyes และ Storm Shadow เพราะทั้งคู่มีพื้นฐานด้านศิลปะการต่อสู้ที่ต่างกัน ทำให้ฉากคัทซีนการต่อสู้ดูมีมิติ สายตาและการเคลื่อนไหวของ Ray Park ทำให้ตัวละครไร้หน้ากากนั้นมีภาษากายเฉพาะตัว ขณะที่ Byung-hun Lee นำความสง่างามแบบนักบู๊สไตล์เกาหลีมาช่วยเติมเต็ม แต่ละคนล้วนมีช่วงที่โดดเด่นในหนัง ไม่ว่าจะเป็นฉากบุกปารีสหรือการปะทะกันภายในฐานที่ทำให้เห็นบทบาทของนักแสดงแต่ละคนชัดเจนขึ้น ยังมีนักแสดงสมทบอื่น ๆ ที่ช่วยทำให้โลกของ 'จีไอโจ สงครามพิฆาตคอบร้าทมิฬ' ดูสมบูรณ์ เช่นทีมวิศวกร ทหาร และตัวประกอบที่สร้างบรรยากาศให้หนังดูมีน้ำหนัก ฉันมักจะนึกถึงความต่างของหนังเรื่องนี้กับภาพยนตร์บล็อกบัสเตอร์แอ็กชันอื่น ๆ อย่าง 'Transformers' — ที่นี่โฟกัสบทบาทตัวละครและการออกแบบตัวร้ายมากพอที่จะทำให้การปะทะระหว่างกลุ่มมีความหมาย ทั้งยังคงมีฉากบู๊อลังการที่แฟนหนังจะยิ้มได้เมื่อตัวละครโปรดมีจังหวะเด่นสักฉาก จบด้วยความรู้สึกว่าแม้หนังจะเน้นความบันเทิง แต่การคัดนักแสดงหลักก็ช่วยทำให้มันไม่กลายเป็นแค่โชว์เอฟเฟกต์อย่างเดียว

โปสเตอร์ของ 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' สื่อออกมาชัดเจนว่าหนังพยายามมีตัวละครหลักที่เป็นจุดศูนย์กลางของเรื่องราวหนึ่งคน ในมุมของฉัน ตัวเอกของหนังเรื่องนั้นค่อนข้างชัดเจนว่าเป็น Duke — นิสัย การตัดสินใจ และเส้นเรื่องการเติบโตจากทหารใหม่ไปสู่ผู้นำเป็นแกนหลักที่หนังจับตามอง จุดที่ทำให้รู้สึกแบบนี้ไม่ใช่แค่การโปรโมทหรือภาพการต่อสู้ แต่เป็นการให้เวลาและมุมกล้องกับการเดินทางของเขามากกว่าตัวละครอื่น ๆ Scarlett ถูกวางให้มีบทบาทสำคัญและเป็นตัวแทนอารมณ์ของเรื่อง ส่วนตัวอื่น ๆ ก็มีช่วงฉายเด่น แต่พล็อตใหญ่ไหลรอบการกระทำและการเผชิญหน้าของ Duke เสมอ นี่เป็นรูปแบบที่หนังฟอร์มใหญ่ชอบใช้เมื่ออยากขายฮีโร่เดี่ยว แม้จะยังคงเป็นทีมงานกองกำลังรวม มุมมองที่ซับซ้อนขึ้นคือการยอมรับว่าซีรีส์ 'G.I. Joe' โดยรวมเป็นงานที่เน้นทีมมากกว่าฮีโร่เดี่ยว ฉันมักจะคิดว่าหนังกับคอมมิคพูดคนละเรื่องในแง่การเล่าเรื่อง: คอมมิคดั้งเดิมบางฉบับพลิกมุมไปให้ตัวละครอย่าง Duke หรือคนอื่น ๆ เป็นจุดศูนย์กลางสลับกันไป ทำให้ภาพรวมของแฟรนไชส์เป็นแบบ ensemble-piece มากกว่า protagonist เดียวแน่นอน ดังนั้นเมื่อมองทั้งแฟรนไชส์ อาจจะพูดได้ว่าไม่มีตัวเอกตายตัว แต่ถาจำกัดเฉพาะหนัง 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' ฉันให้เครดิตว่า Duke ทำหน้าที่เป็นตัวเอกได้ชัดเจนที่สุด เพราะเรื่องราวและการพัฒนาตัวละครถูกวางให้เขาเป็นขั้วกลางของเหตุการณ์ทั้งหมด สรุปแบบส่วนตัวแล้ว หนังเล่าแบบฮอลลีวูดที่ต้องการคนดูยึดติดกับหน้าเดียวเพื่อความเข้าใจง่าย ซึ่งทำให้ Duke รับบทเป็นตัวเอกในบริบทของหนังเรื่องนั้น แต่ความสนุกที่แท้จริงของแฟรนไชส์ยังคงมาจากการที่แต่ละคนในทีมมีช่วงเวลาของตัวเองและเปลี่ยนบทบาทกันไปเรื่อย ๆ — ข้อนี้ทำให้ชุดตัวละครมีความยืดหยุ่นและน่าติดตามมากกว่าแค่ฮีโร่คนเดียว

การเปลี่ยนผ่านของตัวละครใน 'จีไอโจ ภาค 2' ทำให้ผมหยุดคิดว่าอะไรคือลักษณะของความกล้าหาญที่แท้จริง ในช่วงแรกพระเอกยังคงเป็นคนขี้เล่น โผงผาง และใช้ทริกกันมากกว่าการวางแผนจริงจัง ซึ่งนั่นคือเสน่ห์ของเขา ผมชอบที่ผู้เขียนไม่ได้ให้เขาโตขึ้นแบบกระชาก แต่ค่อย ๆ ปรับจากการเอาตัวรอดแบบเด็กเป็นการรับผิดชอบต่อคนรอบข้างมากขึ้น การเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ เช่นเทคนิคพิเศษหรือการเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหนือชั้น กลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เขาต้องสำรวจตัวเองจริง ๆ พัฒนาการเห็นได้ชัดในช่วงที่ต้องเจอกับคู่ต่อสู้ที่ไม่ใช่แค่แข็งแรงกว่า แต่มีปรัชญาและวิธีคิดต่างจากโลกของเขา ฉากเหล่านี้บังคับให้เขาต้องเลือกว่าจะหัวเราะปัดหรือจะยืนหยัดเพื่อคนอื่น การเติบโตจึงเป็นทั้งเรื่องทักษะและความคิด — นั่นแหละที่ทำให้ภาคนี้มีเนื้อหาอิ่มและยังคงตรึงใจผมจนถึงวันนี้

พอพูดถึงฉากที่แฟนๆ มักจะเอ่ยถึงเมื่อพูดถึงหนังชุด 'G.I. Joe' สิ่งแรกที่ผมนึกถึงคือฉากบนภูเขารูชเมอร์ใน 'G.I. Joe: Retaliation' — มันเป็นฉากที่ทั้งบ้าพลังและดูยิ่งใหญ่จนติดตา ทั้งการปีนประติมากรรมประธานาธิบดี การต่อสู้บนหน้าผาสูงชัน และมุมกล้องที่ชวนให้ลุ้นว่าตัวละครจะรอดไหม ฉากนี้เลยกลายเป็นสัญลักษณ์ของหนังแนวแอ็กชันที่กล้าทำอะไรสุดโต่ง ไม่ได้หวังความสมจริงอย่างเดียว แต่มุ่งไปที่ความบันเทิงแบบเต็มสูบ ซึ่งแฟนๆ หลายคนชอบตรงจุดนี้ อีกฉากที่พูดถึงกันเยอะคือการปะทะระหว่าง Snake Eyes กับ Storm Shadow ที่มีเวอร์ชันเด่นๆ ให้จดจำทั้งใน 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' และต่อเนื่องมาจนถึง 'Retaliation' ความเงียบของ Snake Eyes กับการต่อสู้ด้วยดาบและศิลปะการต่อสู้แบบใกล้ชิด ทำให้ทุกท่าเคลื่อนไหวมีน้ำหนักและน่าสนใจมาก ๆ ส่วน Storm Shadow ก็เป็นคู่ต่อสู้ที่มีคาแรกเตอร์ชัดเจน การได้เห็นสองตัวละครนี้ชนกันจึงไม่ใช่แค่บู๊แต่เป็นการปะทะของเรื่องราวความขัดแย้งและประวัติศาสตร์ร่วมกัน ฉากต่อสู้แบบเงียบๆ แต่ดุเดือดเหล่านี้ทำให้หนังยังคงมิติของตัวละครไว้ท่ามกลางงานเอฟเฟกต์ นอกจากสองฉากหลัก ผมยังเห็นว่าฉากการทำลายฐานของทีม G.I. Joe และการลอบสังหารหรือการปลอมตัวของตัวร้ายเป็นอีกสิ่งที่คนจดจำ เพราะฉากแบบนี้เขียนให้มีจังหวะหักมุมได้ดี ทำให้คนดูรู้สึกว่าตัวละครที่คิดว่าปลอดภัยกลับต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่หนักหน่วง ซึ่งสร้างความตึงเครียดและผลักดันเรื่องราวไปข้างหน้า ตัวอย่างเช่นการที่บางคนถูกใส่ร้ายหรือถูกกำจัดอย่างฉับพลัน ทำให้ไม่สามารถคาดเดาได้ว่าฉากต่อไปจะเป็นอย่างไร และนั่นคือเหตุผลที่ผู้ชมหลายคนยังพูดถึงฉากเหล่านี้เมื่อเวลาผ่านไป โดยรวมแล้วฉากที่คนมักพูดถึงในหนังชุด 'G.I. Joe' มักเป็นฉากที่ผสมผสานความยิ่งใหญ่ของแอ็กชันกับคาแรกเตอร์ที่ชัดเจน — ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้บนภูเขารูชเมอร์ การประลองดาบแบบเงียบ ๆ ระหว่าง Snake Eyes กับ Storm Shadow หรือการหักมุมที่เกี่ยวข้องกับตัวร้ายและการโจมตีที่คาดไม่ถึง ทุกฉากเหล่านี้สะท้อนว่าหนังเลือกทางของมันชัดเจน: มอบความสนุกระเบิดลูกใหญ่ให้ผู้ชมมากกว่าการสร้างโลกที่สมจริงเต็มเปี่ยม นั่นทำให้ฉากบางฉากกลายเป็นภาพจำ และถึงแม้จะไม่ได้ชอบทุกอย่างในหนัง แต่ฉากพวกนี้ก็ทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้งที่นึกถึง

ซีนแรกที่ตัวละครใหม่นำเข้ามาทำให้ฉันหยุดหายใจชั่วคราว — การปรากฏตัวของเขาใน 'จีไอโจ สเนค อายส์ 2' ไม่ได้เป็นแค่การเพิ่มหน้าตาใหม่ แต่เป็นหน้าต่างที่เปิดให้เราเห็นมุมมองของโลกในเรื่องมากขึ้น ฉันรู้สึกว่าบทของตัวละครใหม่นั้นทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนทั้งอดีตและอนาคตของสเนค อายส์ บทพูดสั้น ๆ ของเขาเต็มไปด้วยนัยยะที่ผลักให้ตัวเอกต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่ยากขึ้น การเป็นพาร์ทเนอร์หรือคู่ขัดแย้งของสเนค อายส์ไม่ได้ชัดเจนเสมอไป ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้มีความซับซ้อนและน่าสนใจมากขึ้น ฉันมองเห็นวิธีการเล่าเรื่องที่ใช้ตัวละครใหม่นำทางผู้ชมแบบเดียวกับที่ 'Logan' เคยใช้ตัวละครใหม่ ๆ เพื่อเปิดมิติใหม่ของตัวเอก การแนะนำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอดีตหรือแรงจูงใจของตัวละครใหม่ ทำให้ฉากที่ดูธรรมดากลายเป็นฉากที่มีความหมาย การปรากฏตัวของเขาไม่ได้มาแค่เพื่อฉากต่อสู้ แต่ยังเติมเต็มธีมของการยอมรับและการสูญเสียในเรื่องด้วย โดยรวมแล้วเขาเป็นทั้งตัวจุดชนวนปัญหาและกุญแจที่อาจนำไปสู่บทสรุปที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

คำตอบไม่ตายตัว แต่ฉันมักแนะนำให้คนเริ่มจาก 'G.I. Joe: The Rise of Cobra' ถ้าต้องเลือกหนังฉบับคนแสดงเป็นจุดเริ่มต้น เหตุผลคือหนังเรื่องนี้ออกแบบมาเพื่อเป็นประตูสู่จักรวาลสำหรับคนทั่วไป — จังหวะการเล่าเป็นแบบฮอลลีวูดชัดเจน ตัวละครถูกปั้นให้เด่นตั้งแต่แรก ทั้งการแนะนำคาแรกเตอร์และวิทยาการต่างๆ ทำให้ไม่งงกับชื่อเรียกหรือทีมงาน การเอฟเฟกต์กับฉากแอ็กชันก็ทันสมัย เหมาะกับคนที่ชอบความมันส์แบบเร็วๆ จริงอยู่ว่าหนังมีการดัดแปลงจากต้นฉบับและบางตอนอาจไม่ตรงใจแฟนเก่า แต่ถ้าเป้าหมายคือเริ่มดูให้เข้าใจตัวละครหลักและสนุกกับภาพรวมก่อน จะได้รู้สึกเชื่อมโยงเมื่อไปดูงานอื่นๆ ต่อไป — ผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์เอนเทอร์เทนเมนต์ที่ดีสำหรับจุดเริ่มต้น